Nikita Chruszczow (1894 -1971) - radziecki polityk pochodzenia ukraińskiego. Do partii bolszewickiej wstąpił w 1918 roku, wziął udział w wojnie domowej w Rosji. W okresie międzywojennym piął się w górę w hierarchii partyjnej, zostając w końcu naczelnikiem ukraińskich struktur partii. W czasie II wojny światowej zaangażowany był w dowodzenie wojskiem na wielu frontach i podczas wielu operacji, jednak najważniejszy był jego udział w bitwie pod Stalingradem, gdzie należał do głównych dowódców sił ZSRR. W 1953 roku, po śmierci Stalina, zaangażował się w rywalizację o władzę, z której wyszedł zwycięsko. Dzięki temu został I Sekretarzem KPZR, co dawało mu realną władzę w kraju. W 1956 na zjeździe partyjnym oficjalnie potępił Stalina i jego metody sprawowania władzy, doprowadzając w ten sposób do tak zwanej "destalinizacji" w całym Bloku Wschodnim. W 1958 roku objął dodatkowo funkcję premiera ZSRR. Starał się prowadzić dość ugodową politykę względem USA - głównego rywala ZSRR w wyścigu o światową dominację - nie rezygnując jednak przy tym z prób uzyskania przewagi w Zimnej Wojnie. W 1964 roku został obalony przez polityczny spisek swoich współpracowników, coraz bardziej niezadowolonych z jego rządów, i odsunięty na stałe od stanowisk i życia publicznego.

Dalej

Otto von Bismarck (1815-1898) - Niemiecki polityk zwany "żelaznym kanclerzem". W latach 1851 - 1859 był posłem w ogólmoniemieckim parlamencie, potem dyplomatą niemieckim w Petersburgu. Jego kariera nabrała jednak rozpędu dopiero gdy wybrano go w 1862 roku premierem Prus. Od początku działał na rzecz zjednoczenia Niemiec, które rozbite były wówczas na wiele małych krajów. Dla realizacji tych planów korzystne okazały się wojny Prus z Danią a później Austrią w latach sześćdziesiątych XIX wieku, które utrwaliły pozycję Prus jako najsilniejszego kraju Niemiec. Ostatecznie podczas wojny z Francją w 1870 roku Bismarckowi i jego zwolennikom udało się zjednoczyć kraj i doprowadzić do utworzenia II Rzeszy Niemieckiej. Bismarck został kanclerzem tego kraju, prowadząc w czasie swoich rządów surową i bezkompromisową politykę, która często uderzała np. w Polaków w zaborze niemieckim. Doprowadził jednak do wzrostu potęgi Niemiec i wielu sukcesów w polityce wewnętrznej, odnosząc jednak bardzo poważną porażkę na arenie międzynarodowej - było nią dopuszczanie do koalicji Francji i Rosji, co miało tragiczne skutki dla Niemiec podczas I wojny światowej. Podał się do dymisji w 1890 roku z powodu porażki jego partii w wyborach i konfliktu z cesarzem Niemiec.

Dalej

Augusto Pinochet (1915-2006) - generał oraz dyktator z Chile. W roku 1937 ukończył pierwszą szkołę wojskową , a dzięki kontaktom z wpływowymi organizacjami politycznymi (między innymi z "Wielką lożą Chile") szybko awansował po kolejnym szkoleniu na stanowisko kapitana, na początku lat siedemdziesiątych udało mu się osiągnąć stopień generalski. W 1973 roku na skutek destabilizacji sytuacji w kraju został głównodowodzącym całej armii Chilijskiej. W 1973 roku stanął na czele puczu, popieranego i finansowanego przez USA, skierowanego przeciwko lewicowemu rządowi Chile. Zamach stanu zakończył się powodzeniem a Pinochet obalił rząd i doprowadził do powstania rządów junty wojskowej, z nim samym na czele, która rządziła Chile przez 17 lat. Prowadził dyktatorską politykę, która okazała się jednym z najkrwawszych reżimów świata lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. W kwestii gospodarczej kierował się radami ekonomistów, pod wpływem których przekształcił Chile w jeden z najbardziej liberalnych gospodarczo krajów świata. W 1990 roku pokojowo przekazał władzę wybranemu w demokratycznych wyborach nowemu prezydentowi, przy czym do 1998 roku był nadal przywódcą armii. Jeszcze wiele lat później przeprowadzano procesy sądowe związane z podejrzeniami o kradzież pieniędzy z budżetu i oszustwa podatkowe, jednak nigdy nie doszło do skazania go.

Dalej

Wiktoria Hanowerska (1819-1901) - brytyjska królowa zwana zwana często po prostu Królową Wiktorią. Na tronie zasiadła w 1837 roku. W 1840 roku poślubiła księcia Alberta z dynastii sasko-koburskiej, z którym miała dziewięcioro dzieci - pierworodny syn został później królem Wielkiej Brytanii, natomiast jej dalecy krewni sprawowali lub sprawują do dnia dzisiejszego rządy na przykład w Norwegii, Rumunii, Hiszpanii i kilku innych krajach Europy. W 1876 roku nadano jej także tytuł cesarzowej Indii, co umocniło brytyjską władzę kolonialną w tym kraju. Walczyła także o zwiększenie wpływów swojego kraju w Chinach i Afryce. Jej rządy, nazywane epoką wiktoriańską, są uważane za okres rozkwitu Wielkiej Brytanii i jej światowej dominacji pod względem militarnym i gospodarczym, w tym okresie kraj został też największym kolonialnym imperium świata. Sama królowa była przeciwna przyznawania nadmiernej autonomii i praw koloniom, obawiając się rozpadu imperium. Rządziła przez 62 lata, aż do swojej śmierci w 1901 roku, co czyni ją drugą najdłużej panującą królową brytyjską - pod tym względem ustępuje tylko Elżbiecie II.

Dalej

Mohandas Karamchand Gandhi (1869 -1948) - znany też jako Mahatma Gandhi, pacyfista oraz polityk z Indii. Pomimo iż w młodości studiował w Wielkiej Brytanii był zwolennikiem wyzwolenia Indii spod panowania tego kraju. Przez ponad 20 lat, w latach 1893-1914, zaangażowany był w walkę o prawa człowieka w Południowej Afryce, która również była wtedy brytyjską kolonią. W 1915 roku powrócił do ojczyzny. Pomimo bardzo napiętej sytuacji w tym kraju i coraz częstszych aktów przemocy ze strony Brytyjczyków na Hindusach, oraz na odwrót, Gandhi potępiał całkowicie używanie siły. Angażował się też w działalność społeczną, walcząc między innymi z problemami powszechnej biedy czy alkoholizmu. Był członkiem Indyjskiego Kongresu Narodowego - partii politycznej domagającej się niepodległości Indii. Gdy wreszcie kraj odzyskał wolność w roku 1947, a także został podzielony na dwa państwa - Pakistan oraz Indie - Gandhi głosił pokojowe współistnienie obu tych krajów oraz wzajemny szacunek mieszkańców wyznających dwie różne religie - islam i hinduizm. Został zamordowany w 1948 roku przez hinduskiego ekstremistę obarczającego go winą za podział kraju.

Dalej

Nelson Mandela (1918-2013) - południowoafrykański polityk oraz bojownik o prawa człowieka. W 1942 roku rozpoczął działalność polityczną wstępując do Afrykańskiego Kongresu Narodowego, w 1950 roku został jego przywódcą. Pod wpływem coraz bardziej napiętej sytuacji w kraju stał się następnie członkiem zbrojnego skrzydła partii, w którym działał od 1960 roku, nigdy jednak nie biorąc za cel działań zbrojnych ludzi. Został aresztowany w 1962 roku, a przez następne 27 lat przebywał w więzieniu, przy czym kilkakrotnie był przenoszony do innej placówki. W 1990 roku ostatecznie wyszedł na wolność, a już w 1994 roku został pierwszym czarnoskórym prezydentem RPA w historii. Co więcej w latach 1991-1997 przewodził legalnej już wówczas partii Afrykański Kongres Narodowy. W 1993 roku otrzymał pokojową Nagrodę Nobla, za walkę z segregacją rasową, natomiast w 1999 roku zakończył swoją kadencję prezydencką.

Dalej

Saddam Husein (1937-2006) - iracki polityk i dyktator. Od początku działalności politycznej zaangażowany był w działania partii Baas. Brał udział w rewolucji w 1953 roku oraz udanym zamachu stanu w 1963 roku. Służył też w armii, gdzie osiągnął wysoki stopień wojskowy - zaangażowany był między innymi w wojnę Jom Kippur z Izraelem w 1973 roku. Osiągnął stopień marszałka - jako jedyny żołnierz Iraku w historii. Chociaż znaczący wpływ na sprawy kraju miał już w latach sześćdziesiątych, to w 1979 roku jego partia wybrała go na prezydenta kraju, co rozpoczęło długi okres jego autorytarnych rządów. Uwikłał kraj w dwie wojny - z Iranem w latach 1980-1988 oraz z Kuwejtem i jego zachodnimi sojusznikami w latach 1990-1991. Podczas gdy ta pierwsza zakończyła się "remisem" i zawarciem pokoju, ta druga była całkowitą porażką Iraku. Jego rządy zakończyły się w 2003 roku, kiedy został obalany przez międzynarodową koalicję, która wypowiedziała Irakowi wojnę. Został stracony w 2006 roku przez swoich przeciwników.

Dalej

Erwin Rommel (1891-1944) - niemiecki wojskowy i jeden z najwybitniejszych dowódców II wojny światowej. Brał udział w I wojnie światowej jako żołnierz niskiego stopnia. W czasie II wojny światowej posiadał już stopień feldmarszałka. W 1941 roku został wysłany do Afryki jako dowódca niemieckiego Afrika Korps. Początkowo odnosił tam wiele zwycięstw, a jego umiejętności dowódcze sprawiły, że otrzymał przydomek "lis pustyni". Braki w zaopatrzeniu i przewaga liczebna aliantów uniemożliwiły mu jednak doprowadzenie do ostatecznego triumfu Niemiec w Afryce. W 1944 roku skierowany został do Francji, gdzie odniósł ciężkie rany uniemożliwiające mu kontynuowanie służby. Ze względu na podejrzenia o udział w zamachu na życie Hitlera został stracony jeszcze w tym samym roku.

Dalej

Jimmy Carter (ur. 1924) - amerykański polityk reprezentujący partię demokratyczną i prezydent USA. Już w latach sześćdziesiątych ubiegał się o poważne stanowiska urzędnicze, jednak pierwszym sukcesem wyborczym było wybranie go na gubernatora stanu Georgia w 1970 roku. Urząd ten sprawował w latach 1971-1975. Prezentował liberalne stanowisko, występując otwarcie przeciwko segregacji rasowej. W 1977 roku został trzydziestym dziewiątym prezydentem USA. jego polityka doprowadziła między innymi do zbliżenia z Chinami i ponownego nakręcenia wyścigu zbrojeń. W 1980 roku ubiegał się o ponowny wybór, jednak tym razem przegrał , a w 1981 roku zakończyła się jego kadencja. On sam jednak dalej zaangazowany jest w działalność społeczną, napisał też wiele książek. W 2002 roku otrzymał pokojową nagrodę Nobla.

Dalej

Lew Trocki (1879-1940) - rosyjski działacz komunistyczny i rewolucyjny. Jego prawdziwe imię i nazwisko brzmiało Lejba Dawidowicz Bronsztejn. W 1896 roku zaczął działać w organizacjach robotniczych i komunistycznych, w 1898 roku za działalność w nich został aresztowany. Brał udział w nieudanej rewolucji robotniczej w 1905 roku. W roku 1917 stał się jedną z najważniejszych postaci rewolucji lutowej oraz październikowej. W nowo utworzonej Rosji Radzieckiej został Ludowym Komisarzem do Spraw Wojskowych i Marynarki Wojennej. Prowadził Armię Czerwoną podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Po śmierci Lenina w 1924 roku rywalizował o władze ze Stalinem i przegrał tę walkę. W rezultacie został odsunięty od stanowisk, a w 1929 deportowany z kraju. Kontynuował komunistyczną i antystalinowską działalność na uchodźstwie, między innymi zakładając Czwartą Miedzynarodówkę. Zamordowany w Meksyku na polecenia Stalina w 1940 roku

Dalej

Margaret Thatcher (1925-2013) - brytyjska polityk i premier. Należała do Partii Konserwatywnej. W latach 1964-1966 była członkinią brytyjskiego parlamentu, natomiast w 1970 toku zasiadła w rządzie jako minister edukacji, i sprawowała tę funkcję do roku 1974. W 1979 roku objęła stanowisko premiera Wielkiej Brytanii. Znana była z bezkompromisowego podejścia do strajkujących górników i surowej polityki wobec Bloku Wschodniego. Jednocześnie wprowadzała w życie liberalny program gospodarczy, zakładający w wielu przypadkach cięcia budżetowe. Wyrażała swój sprzeciw wobec nadmiernej integracji europejskiej. W tym samym czasie była też przewodnicząca Partii Konserwatywnej. Urząd sprawowała do roku 1990, gdy zgodziła się oddać stanowisko przewodniczącego Partii Konserwatywnej oraz urząd premiera innemu kandydatowi.

Dalej