całokształt przedsięwzięć organizacyjnych mających na celu przygotowanie administracji publicznej do zarządzania kryzysowego,
zespół działań zmierzających do zapewnienia sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców,
działalność organów administracji publicznej będąca elementem kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym, przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań, reagowaniu w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych, usuwaniu ich skutków oraz odtwarzaniu zasobów i infrastruktury krytycznej,
Rada Ministrów, a w przypadkach niecierpiących zwłoki zarządzanie kryzysowe sprawuje Minister właściwy do spraw Wewnętrznych, zawiadamiając niezwłocznie o swoich działaniach Prezesa Rady Ministrów,
Zawsze Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych i administracji oraz Minister Koordynator Służb Specjalnych.
Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych i administracji, Minister Spraw Zagranicznych, Wojewoda, Starosta oraz Policja;
Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz Minister właściwy do spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Spraw Zagranicznych, Koordynator Służb Specjalnych – jeżeli został powołany;
Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz ministrowie kierujący działami administracji rządowej;
zapewnia obsługę Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Zespołu i Ministra właściwego ds. Wewnętrznych w sprawach zarządzania kryzysowego oraz pełni funkcję Krajowego Centrum Zarządzania Kryzysowego,
jest organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego oraz pełni funkcję sekretarza Rządowego Zespołu Zarzadzania Kryzysowego RP
tworzy wojewódzkie centra zarządzania kryzysowego, których obsługę zapewniają komórki organizacyjne w sprawach zarządzania kryzysowego w urzędach wojewódzkich,
planowanie wsparcia przez organy administracji publicznej realizacji zadań Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
kierowanie monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na terenie województwa;
współdziałanie z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie zapobiegania, przeciwdziałania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;
tworzenie projektu zarządzania kryzysowego dotyczącego wykazu przedsięwzięć i procedur systemu zarządzania kryzysowego z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z członkostwa w UE
opracowywanie i aktualizacja Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego (KPZK) oraz wypracowywanie wniosków dotyczących przeciwdziałania zagrożeniom.
współdziałanie z podmiotami, komórkami i jednostkami organizacyjnymi Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej oraz innych organizacji międzynarodowych, odpowiedzialnymi za zarządzanie kryzysowe i ochronę infrastruktury krytycznej;
współdziałanie ze wszystkimi podmiotami, komórkami i jednostkami organizacyjnymi Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej oraz innych organizacji międzynarodowych,
w razie zagrożenia konstytucyjnego ustroju państwa, bezpieczeństwa obywateli lub porządku publicznego
W sytuacji zewnętrznego zagrożenia państwa, decyzja o wprowadzeniu stanu wojennego powinna wynikać przede wszystkim z:
Jak zmienia się model sprawowania władzy publicznej w czasie stanu wojennego w porównaniu do stanu zwykłego?
W szerokim zakresie, jednak wyłącznie na podstawie ustawy i w stopniu koniecznym do zapewnienia bezpieczeństwa państwa
W sytuacji kryzysowej państwo może nałożyć na obywateli świadczenia osobiste i rzeczowe – ich istotą jest:
Obowiązkowe wykorzystanie zasobów ludzkich i materialnych społeczeństwa w celu przeciwdziałania skutkom zagrożeń
