jednoosiowe rozciąganie i ściskanie, proste ścinanie, naprężenie typu hydrostatycznego, płaski stan naprężenia;
rozciąganie, ściskanie, nieproste ścinanie, naprężenie typu antystatycznego, antypłaski stan naprężenia;
jednoosiowe i płaskie zginanie, przestrzenne ściskanie, przeciwpoślizgowe ugniatanie, naprężenie typu elektrostatycznego;
stan współosiowy, przeciwpłaski i antyprzestrzenny, naprężenie typu elektrostatycznego, antyniepłaski stan naprężenia;
Euler'a, największych naprężeń normalnych, największych naprężeń tnących, największego wydłużenia bezwzględnego.
Lagrange'a, najmniejszych naprężeń normalnych, największych naprężeń tnących, największego wydłużenia względnego.
Huber'a, ekstremalnych naprężeń normalnych, największych naprężeń tnących, ekstremalnego wydłużenia względnego.
Huber'a, największych naprężeń normalnych, największych naprężeń tnących, największego wydłużenia względnego.
Euler'a, największych naprężeń normalnych, ekstremalnych naprężeń tnących, największego wydłużenia względnego.
Jest prostopadły do płaszczyzny działania obu sił. Jest niezależny od wyboru punktu 0 i jest wielkością stałą, a jego wartość równa jest iloczynowi wartości jednej z sił pary i odległości między siłami. Nie może być przyłożony w dowolnym punkcie. Układ par leżących w jednej płaszczyźnie jest równoważny jednej parze sił, której moment równa się sumie momentów par.
Jest prostopadły do płaszczyzny działania obu sił. Jest niezależny od wyboru punktu 0 i jest wielkością stałą, a jego wartość równa jest iloczynowi wartości jednej z sił pary i odległości między siłami. Jest wektorem swobodnym. Układ par leżących w jednej płaszczyźnie jest równoważny jednej parze sił, której moment równa się sumie momentów par.
Jest prostopadły do płaszczyzny działania obu sił. Jest zależny od wyboru punktu 0 i jest wielkością stałą, a jego wartość równa jest iloczynowi wartości jednej z sił pary i odległości między siłami. Jest wektorem swobodnym. Układ par leżących w jednej płaszczyźnie jest równoważny jednej parze sił, której moment równa się sumie momentów par.
Nie jest prostopadły do płaszczyzny działania obu sił. Jest niezależny od wyboru punktu 0 i jest wielkością stałą, a jego wartość równa jest iloczynowi wartości jednej z sił pary i odległości między siłami. Jest wektorem swobodnym. Układ par leżących w jednej płaszczyźnie jest równoważny jednej parze sił, której moment równa się sumie momentów par.
Jest prostopadły do płaszczyzny działania obu sił. Jest niezależny od wyboru punktu 0 i nie jest wielkością stałą, a jego wartość równa jest iloczynowi wartości jednej z sił pary i odległości między siłami. Jest wektorem swobodnym. Układ par leżących w jednej płaszczyźnie jest równoważny jednej parze sił, której moment równa się sumie momentów par.
Moment siły względem punktu leżącego na linii jej działania równy jest zero. Wartość momentu siły względem punktu nie równa się iloczynowi wartości siły i odległości punktu od linii działania siły. Moment siły względem punktu O nie zmieni się jeżeli siłę przesuniemy dowolnie wzdłuż jej linii działania. Podstawową jednostką momentu jest Nm.
Moment siły względem punktu leżącego na linii jej działania równy jest zero. Wartość momentu siły względem punktu równa się iloczynowi wartości siły i odległości punktu od linii działania siły. Moment siły względem punktu O nie zmieni się jeżeli siłę przesuniemy dowolnie wzdłuż jej linii działania. Podstawową jednostką momentu jest Nm.
Moment siły względem punktu leżącego na linii jej działania nie jest równy zero. Wartość momentu siły względem punktu równa się iloczynowi wartości siły i odległości punktu od linii równoległej do linii działania siły. Moment siły względem punktu 0 nie zmieni się jeżeli siłę nie przesuniemy dowolnie wzdłuż jej linii działania. Podstawową jednostką momentu jest Nm.
Moment siły względem punktu leżącego na linii jej działania nie jest równy zero. Wartość momentu siły względem punktu równa się iloczynowi wartości siły i odległości punktu od linii działania siły. Moment siły względem punktu 0 zmieni się jeżeli siłę przesuniemy dowolnie wzdłuż jej linii działania. Podstawową jednostką momentu jest Nm.
Moment siły względem punktu leżącego na linii jej działania może być równy zero. Wartość momentu siły względem punktu może równać się iloczynowi wartości siły i odległości punktu od linii działania siły. Moment siły względem punktu O zmieni się jeżeli siłę przesuniemy dowolnie wzdłuż jej linii działania. Podstawową jednostką momentu jest Nm.
krzywoliniowe, styczne, poboczne, półzredukowane, nieuogólnione, intensywność naprężenia, własne, rzeczywiste i inżynierskie;
normalne, styczne, główne, zredukowane, uogólnione, intensywność naprężenia, własne, rzeczywiste i inżynierskie;
nominalne, antystatyczne, główne, zredukowane, nieuogólnione, intensywność naprężenia, własne, półrzeczywiste i inżynierskie;
normalne, styczne, ścinające, zredukowane, nieuogólnione, intensywność wytężenia, własne, rzeczywiste i resztkowe.
nominalne, półstyczne, główne, poredukowane, uogólnione, intensywność naprężenia, resztkowe, rzeczywiste i inżynierskie;
Euler'a, Lagrange'a, Hooke'a, intensywność kątowa, liniowe, kątowe, podwzględne, cyfrowe, półzredukowane, całkowite, cząstkowe, inżynierskie.
Euler'a, Lagrange'a, Hooke'a, intensywność kątowa, liniowe, dwukątowe, względne, nadwzględne, logarytmiczne niewłasne, całkowite, cząstkowe, inżynierskie;
Euler'a, Lagrange'a, Hooke'a, intensywność kątowa, liniowe, kątowe, względne, półwzględne, niewłasne logarytmiczne, całkowite, cząstkowe, inżynierskie;
Green'a, Almans'iego, Cauchy'ego, intensywność odkształcenia, liniowe, kątowe, względne, bezwzględne, logarytmiczne, całkowite, cząstkowe, inżynierskie;
Green'a, Almans'iego, Cauchy'ego, intensywność liniowa, liniowe, kątowe, względne, nadwzględne, półrzeczywiste, całkowite, cząstkowe, inżynierskie;
Wybrać przekształcony układ odniesienia i podzielić ciało na nieznaną liczbę ciał o elementarnych kształtach. Wyznaczyć ciężary i położenia środków nieważkości elementarnych ciał w pomocniczych układach współrzędnych. Wyznaczyć położenia środków nieważkości elementarnych ciał w podstawowym układzie współrzędnych. Wyznaczyć współrzędne położenia środka ciężkości symetrycznego ciała.
Wybrać złożony układ odniesienia i podzielić ciało na nieskończoną i nieznaną liczbę ciał o elementarnych kształtach. Wyznaczyć ciężary i położenia środków ciężkości elementarnych ciał w pomocniczych układach współrzędnych. Wyznaczyć położenia środków ciężkości elementarnych ciał w podstawowym układzie współrzędnych. Wyznaczyć współrzędną położenia środka ciężkości symetrycznego ciała
Wybrać podstawowy układ odniesienia i podzielić ciało na nieskończoną i nieznaną liczbę ciał o elementarnych kształtach. Wyznaczyć ciężary i położenia środków ciężkości elementarnych ciał symetrycznych w pomocniczych układach współrzędnych.
Wybrać podstawowy układ odniesienia i podzielić ciało na n ciał o elementarnych kształtach. Wyznaczyć ciężary i położenia środków ciężkości elementarnych ciał w pomocniczych układach współrzędnych. Wyznaczyć położenia środków ciężkości elementarnych ciał w podstawowym układzie współrzędnych. Wyznaczyć współrzędne położenia środka ciężkości ciała.
Wybrać transformację układu odniesienia i podzielić ciało na nieznaną liczbę ciał o elementarnych kształtach. Wyznaczyć ciężary i położenia środków ciężkości elementarnych ciał w pomocniczych układach współrzędnych. Wyznaczyć położenia środków ciężkości elementarnych symetrycznych ciał w złożonym układzie współrzędnych. Wyznaczyć współrzędne położenia środka nieważkości ciała.
Stan naprężenia jest stanem płaskim, a stan odkształcenia jest stanem antypłaskim. Rozkład naprężeń, odkształceń i przemieszczeń wzdłuż kierunku Z jest stały. Obciążenie brzegu musi być obciążeniem płaskim, leżącym w płaszczyźnie (X; Y). Ciało ma swobodę deformacji w kierunku Z. Ten stan występuje w tarczach sprężystych.
Stan odkształcenia jest stanem płaskim, a stan naprężenia jest stanem antypłaskim. Rozkład naprężeń, odkształceń i przemieszczeń wzdłuż kierunku Z jest stały. Obciążenie musi być obciążeniem płaskim, leżącym w płaszczyźnie (CY). Ciało nie ma możliwości deformacji w kierunku Z. Ten stan występuje w wycinkach ciał sprężystych, w których jeden z wymiarów jest znacznie większy od pozostałych.
Stan odkształcenia jest stanem płaskim, a stan naprężenia jest stanem antypłaskim. Rozklad naprężeń, odkształceń i przemieszczeń wzdłuż kierunku Z jest stały. Obciążenie nie może być obciążeniem płaskim, leżącym w płaszczyźnie (XY). Ciało nie ma możliwości deformacji w kierunku X3. Ten stan występuje we wszystkich ciałach sprężystych w całej ich objętości.
Stan naprężenia jest stanem płaskim, a stan odkształcenia jest stanem antypłaskim. Rozkład naprężeń, odkształceń i przemieszczeń wzdłuż kierunku Z nie jest stały. Obciążenie brzegu nie musi być obciążeniem płaskim, leżącym w płaszczyźnie (X; Y). Ciało ma swobodę deformacji w kierunku Z Ten stan występuje w tarczach sprężystych.
Stan odkształcenia jest stanem antypłaskim, a stan naprężenia jest stanem płaskim. Rozkład naprężeń, odkształceń i przemieszczeń wzdłuż żadnego kierunku nie jest stały. Obciążenie musi być obciążeniem płaskim, leżącym w płaszczyźnie (X; Y). Ciało ma możliwości deformacji w kierunku Z. Ten stan występuje w wycinkach ciał sprężystych, w których jeden z wymiarów jest znacznie większy od pozostałych.
modelu ciała, modelu połączeń niebezpośrednich, modelu połączeń pośrednich, modelu oddziaływań zewnętrznych, obciążeń o charakterze sił wewnętrznych;
modelu ciała, modelu połączeń bezpośrednich, modelu połączeń niepośrednich, modelu oddziaływań zewnętrznych, obciążeń o charakterze sił zewnętrznych;
tylko z punktu materialnego, modelu połączeń bezpośrednich, modelu połączeń pośrednich, modelu oddziaływań zewnętrznych, pary sit;
modelu ciała, modelu połączeń bezpośrednich, modelu połączeń pośrednich, modelu oddziaływań zewnętrznych, modelu obciążeń;
tylko z bryły, modelu połączeń bezpośrednich, modelu połączeń pośrednich, modelu oddziaływań zewnętrznych, sił skupionych;
Środkiem ciężkości ciała materialnego nazywa się graniczne położenie środka sił równoległych, które są siłami ciężkości poszczególnych cząstek bryły na jakie myślowo została one podzielona, gdy największa z tych cząstek dąży do nieskończoności. Moment statyczny dowolnego ciała względem płaszczyzny przechodzącej przez środek ciężkości tego ciała jest równy dwa. Jeśli ciało ma płaszczyznę symetrii, to środek ciężkości leży w tej płaszczyźnie. Jeśli ciało ma dwie płaszczyzny symetrii, to środek ciężkości leży na linii ich przecięcia. Jeśli ciało ma trzy płaszczyzny symetrii, to środek ciężkości leży w punkcie przecięcia się tych płaszczyzn.
Środkiem ciężkości ciała materialnego nazywa się graniczne położenie środka sił równoległych, które są siłami ciężkości poszczególnych cząstek bryły na jakie myślowo została one podzielona, gdy największa z tych cząstek dąży do zera. Moment statyczny dowolnego ciała względem płaszczyzny przechodzącej przez środek ciężkości tego ciała jest równy zero. Jeśli ciało ma płaszczyznę symetrii, to środek ciężkości nie leży w tej płaszczyźnie. Jeśli ciało ma dwie płaszczyzny symetrii, to środek ciężkości nie leży na linii ich przecięcia. Jeśli ciało ma trzy płaszczyzny symetrii, to środek ciężkości nie leży w punkcie przecięcia się tych płaszczyzn.
Środkiem ciężkości ciała materialnego nazywa się graniczne położenie środka sił równoległych, które są siłami ciężkości poszczególnych cząstek bryły na jakie myślowo została ona podzielona, gdy największa z tych cząstek dąży do zera. Moment statyczny dowolnego ciała względem płaszczyzny przechodzącej przez środek ciężkości tego ciała jest równy zero. Jeśli ciało ma płaszczyznę symetrii, to środek ciężkości leży w tej płaszczyźnie. Jeśli ciało ma dwie płaszczyzny symetrii, to środek ciężkości leży na linii ich przecięcia. Jeśli ciało ma trzy płaszczyzny symetrii,
tylko dla niektórych materiałów, gdyż zastosowanie prawa Hooke'a jest możliwe tylko w zakresie małych odkształceń.
Ciało jest obciążone na powierzchni i posiada więzy na powierzchni, jeśli należy wyznaczyć tensor naprężenia, odkształcenia i wektor przemieszczenia to w teorii sprężystości musimy rozwiązać:
Równania Navier'a i równania Cauchy'ego, ale z uwzględnieniem statycznych i kinematycznych warunków brzegowych, co prowadzi do 15 równań o 15 niewiadomych;
Równania Navier'a, równania Cauchy'ego i równania Hooke'a, ale bez konieczności spełnienia statycznych i kinematycznych warunków brzegowych, co prowadzi do 5 równań o 5 niewiadomych;
Równania Navier'a i równania Hooke', ale z uwzględnieniem statycznych i kinematycznych warunków brzegowych, co prowadzi do 15 równań o 15 niewiadomych.
Równania równowagi z uwzględnieniem statycznych warunków brzegowych, równania Cauchy'ego z uwzględnieniem kinematycznych warunków brzegowych, równania Hooke'a, co prowadzi do 15 równań o 15 niewiadomych;
Równania równowagi, równania Cauchy'ego, równania Hooke'a, ale trzeba uwzględnić tylko statyczne warunki brzegowe, co prowadzi do 5 równań o 5 niewiadomych;
Jest taki sam, w każdym punkcie ciała i wyraża zależność stanu odkształcenia od stanu naprężenia, a wybór postaci tej zależności nie musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Zależy od wyboru cząstki i wyraża zależność stanu odkształcenia od stanu naprężenia, a wybór postaci tej zależności musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Jest taki sam, w każdym punkcie ciała i wyraża zależność stanu naprężenia od stanu odkształcenia, a wybór postaci tej zależności nie powinien spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Zależy od wyboru cząstki i wyraża zależność stanu naprężenia od stanu odkształcenia, a wybór postaci tej zależności musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Jest taki sam, w każdym punkcie ciała i wyraża zależność stanu naprężenia od stanu odkształcenia, a wybór postaci tej zależności musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
w modelu Maxwella nie istnieje ani odkształcenie, ani naprężenie, bo model składa się z tłumika i sprężyny.
W pierwszej postaci występuje zależność odkształceń od naprężeń wyrażona za pomocą stałych (pierwszy i drugi parametr Lame'go). W drugiej postaci występuje zależność naprężeń od odkształceń wyrażona poprzez stałe (moduł Young'a, Kirchoff'a i współczynnik Poissone'a). W trzeciej postaci występuje moduł sztywności objętościowej i poprzecznej.
W pierwszej postaci występuje zależność naprężeń od odkształceń wyrażona za pomocą stałych (pierwszy i drugi parametr Lame'go). W drugiej postaci występuje zależność odkształceń od naprężeń wyrażona poprzez stałe (moduł Young'a, Kirchoff'a i współczynnik Poissone'a). W trzeciej postaci nie występują zadne moduły.
W pierwszej postaci występuje zależność naprężeń od odkształceń wyrażona za pomocą stałych (moduł Young'a, Kirchoff'a i współczynnik Poissone'a). W drugiej postaci występuje zależność odkształceń od naprężeń wyrazona poprzez stałe (pierwszy i drugi parametr Lame'go). W trzeciej postaci występuje moduł sztywności objętościowej i poprzecznej.
W pierwszej postaci występuje zależność naprężeń od odkształceń wyrażona za pomocą stałych (moduł Young'a, Kirchoff'a i współczynnik Poissone'a ). W drugiej postaci występuje zależność odkształceń od naprężeń wyrażona poprzez stałe (pierwszy i drugi parametr Lame'go). W trzeciej postaci nie występują żadne moduły.
W pierwszej postaci występuje zależność naprężeń od odkształceń wyrażona za pomocą stałych (pierwszy i drugi parametr Lame'go). W drugiej postaci występuje zależność odkształceń od naprężeń wyrażona poprzez stałe (moduł Young'a, Kirchoff'a i współczynnik Poissone'a). W trzeciej postaci występuje moduł sztywności objętościowej i poprzecznej.
sprężyny (materiał idealnie sprężysty), tłumika (materiał idealnie lepki) i suwaka (materiał idealnie plastyczny);
O sprężyny (materiał idealnie lepki), tłumika (materiał idealnie sprężysty) i suwaka (materiał idealnie plastyczny);
O sprężyny (wydłużenie proporcjonalne do przyłożonej siły), tłumika (materiał idealnie sprężysty) i suwaka (odjęcie siły nie spowoduje powrotu do położenia pierwotnego).
sprężyny (materiał idealnie sprężysty), tłumika (materiał idealnie plastyczny) i suwaka (materiał idealnie lepki);
sprężyny (wydłużenie nieproporcjonalne do przyłożonej siły), tłumika (materiał idealnie lepki) i suwaka (odjęcie siły spowoduje powrót do położenia pierwotnego);
współczynnik Young'a, moduł Poisson'a, moduł sztywności poprzecznej, granicę sprężystości, wytrzymałość doraźną i wydłużenie sprężyste.
moduł sprężystości podłużnej, współczynnik Poisson'a, moduł sprężystości postaciowej, granicę plastyczności, wytrzymałość doraźną i wydłużalność materiału;
moduł Young'a, współczynnik Poisson'a, moduł sztywności poprzecznej, granicę plastyczności, półwytrzymałość doraźną i nadwydłużalność materiału;
moduł Young'a, współczynnik Poisson'a, moduł Kirchoff'a, granicę sprężystości, wytrzymałość doraźną i wydłużenie sprężyste;
moduł sprężystości wstecznej, współczynnik Poisson'a, moduł sprężystości postaciowej, granicę plastyczności, wytrzymałość półdoraźną i wydłużalność materiału;
tylko dla niektórych materiałów, gdyż zastosowanie prawa Hooke'a jest możliwe tylko w zakresie małych odkształceń.
Ciało jest obciążone na powierzchni i posiada więzy na powierzchni, jeśli należy wyznaczyć tensor naprężenia, odkształcenia i wektor przemieszczenia to w teorii sprężystości musimy rozwiązać:
Równania Navier'a i równania Cauchy'ego, ale z uwzględnieniem statycznych i kinematycznych warunków brzegowych, co prowadzi do 15 równań o 15 niewiadomych;
Równania równowagi z uwzględnieniem statycznych warunków brzegowych, równania Cauchy'ego z uwzględnieniem kinematycznych warunków brzegowych, równania Hooke'a, co prowadzi do 15 równań o 15 niewiadomych;
Równania równowagi, równania Cauchy'ego, równania Hooke'a, ale trzeba uwzględnić tylko statyczne warunki brzegowe, co prowadzi do 5 równań o 5 niewiadomych;
Równania Navier'a i równania Hooke', ale z uwzględnieniem statycznych i kinematycznych warunków brzegowych, co prowadzi do 15 równań o 15 niewiadomych.
Równania Navier'a, równania Cauchy'ego i równania Hooke'a, ale bez konieczności spełnienia statycznych i kinematycznych warunków brzegowych, co prowadzi do 5 równań o 5 niewiadomych;
Zależy od wyboru cząstki i wyraża zależność stanu naprężenia od stanu odkształcenia, a wybór postaci tej zależności musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Jest taki sam, w każdym punkcie ciała i wyraża zależność stanu naprężenia od stanu odkształcenia, a wybór postaci tej zależności nie powinien spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Jest taki sam, w każdym punkcie ciała i wyraża zależność stanu naprężenia od stanu odkształcenia, a wybór postaci tej zależności musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Jest taki sam, w każdym punkcie ciała i wyraża zależność stanu odkształcenia od stanu naprężenia, a wybór postaci tej zależności nie musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
Zależy od wyboru cząstki i wyraża zależność stanu odkształcenia od stanu naprężenia, a wybór postaci tej zależności musi spełniać zasady determinizmu, lokalności i obiektywności materialnej.
w modelu Maxwella nie istnieje ani odkształcenie, ani naprężenie, bo model składa się z tłumika i sprężyny.
depositphotos.com Uzupełnianie Litera C - tylko osoby, które grały w państwa-miasta, są w stanie odgadnąć te hasła!
depositphotos.com Uzupełnianie Litera B - tylko osoby, które grały w państwa-miasta, są w stanie odgadnąć te hasła!
depositphotos.com Uzupełnianie Litera G - tylko osoby, które grały w państwa-miasta, są w stanie odgadnąć te hasła!
