Kto jest autorem tych dzieł: "Kategorie", "Analityki", "Fizyka", "O duszy", "Metafizyka", "Etyka Nikomachejska", "Polityka"?
Jest autorem dzieł pt. "Wiedza radosna", "Tako rzece Zaratustra", "Poza dobrem i złem", "Z genealogii moralności", "Antychryst" i "Ecce homo".
Kto jest autorem dzieł pt. "Krytyka czystego rozumu", "Uzasadnienie metafizyki moralności" i "Krytyka praktycznego rozumu"?
Arche wg Anaksymandra - czynnikiem, od którego pochodzą rzeczy nie mogą być żywioły, a zatem co jest tym czynnikiem? Tłumaczymy jako bezkres.
Tłumaczony niejednoznacznie jako cnota, dzielność. Jest to wiedza o tym, co należy czynić, a czego nie. Posiadanie tego jest utożsamiane ze szczęściem i pożytkiem.
Poznajemy tylko za pomocą zmysłów, u każdego spostrzeżenia dotyczące zmysłów są odmienne, niestety nie ma instancji, która powiedziałaby, które z nich są właściwe.
Wzajemnie niezgodne sądy o świecie są równie trafne, choć nie muszą być równie dobre, ale należy trzymać się tych, przyjemniejszych przekonań. Co to za stanowisko?
Rzeczywistość składa się z dwóch warstw - istnieją przedmioty fizyczne i metafizyczne, istnieje świat pozorny i prawdziwy. Co to za stanowisko?
Człowiek jest jednością dwóch oddzielnych substancji, dusza i ciało to dwa samodzielne i z zasady niezależne przedmioty. Co to za stanowisko?
Istota, która wytworzyła rzeczy fizyczne biorąc za wzór idee, w szczególności ideę dobra - istota miała na celu doskonałość świata. Kształtowała istniejący już świat, a nie stwarzała.
Istnieje wiedza niezależna od doświadczenia - wiedza a priori. Zalicza się do nich wiedza matematyczna, logiczna czy etyczna. Co to za stanowisko?
Pojęcie wprowadzone przez Arystotelesa. Są to samodzielne, oddzielne, niezależne przedmioty. Są to uformowane materie. Istnieją same w sobie.
Materia i forma są przyczynami przedmiotów, bez nich przedmioty nie mogą istnieć. Forma to czynnik (zbiór cech), który sprawia, że dany przedmiot jest tym, czym jest. Materia to wszystko co pozostaje z przedmiotu po odjęciu formy.
Część wszechświata, w której istnieją byty podlegające wiecznemu ruchowi, konieczności i niezmienności. Zbudowana jest z piątego żywiołu - eteru.
Arystoteles jest autorem koncepcji substancji, hylemorfizmu, strefy nad- i podksiężycowej, nieruchomego poruszyciela i empiryzmu.
Spokój ducha. Stan osiągany przez wyzbycie się zbędnych pragnień oraz lęku przed śmiercią, a znajdowaniem radości duchowych, których źródłem jest cnota i rozum.
Jedynym dobrem jest przyjemność, a jedynym złem - ból. Przyjemność - celem życia. Szczęście - suma przyjemności.
Stanowisko wg którego wszystko jest materialne, dusze, bogowie też są materialni, a wszystko co niematerialne, nie istnieje.
Tchnienie, powiew, materia czynna, organizująca bierną, coś zbliżonego do powietrza, przenika wszystkie przedmioty. Jest źródłem życia, jest boska, a skoro wszystko przenika, to każda rzecz jest boska.
Bóstwo jest identyczne ze światem bądź przynajmniej jest aspektem świata. Rzeczywistość jest tożsama z bóstwem. Świat tworzy jedną całość, jest tylko jeden, nic poza nim nie istnieje. Neguje istnienie boga osobowego.
Wszystkie zdarzenia w świecie są całkowicie określone przez uprzednie przyczyny i w związku z tym zachodzą w sposób konieczny. Nie ma przypadków.
Beznamiętność. Zniszczenie namiętności, emocji poprzez prawidłowy osąd zewnętrznych wydarzeń za pomocą rozumu. Jest źródłem szczęścia. Cecha charakterystyczna mędrców.
Wiedza, pewność i prawda są niemożliwe do osiągnięcia albo w ogóle albo w konkretnych dziedzinach. Spokój wobec przypuszczeń można osiągnąć za pomocą apatii i epoche. Autorami byli m.in. Pirron z Eleidy oraz Sekstus Empiryk.
Świat składa się z warstw - niedoskonałej, średnio doskonałej i doskonałej. Po kolei mamy świat, pomiędzy światem a Bogiem coś pośredniczącego i na końcu Bóg.
Bóg jest całkowicie poza i ponad światem, jest niezależny od niego i poza ludzkim poznaniem, żadne ludzkie pojęcia nie są w stanie uchwycić jego natury.
Czynnik pośredniczący między światem a Bogiem. Niegdyś utożsamiany z Chrystusem. Dokonał stworzenia świata, ponieważ Bóg nie mógł tego wykonać.
Filozofia zmierzająca do czysto rozumowego ujęcia prawd wiary, poszukuje uzasadnienia prawd wiary w oparciu o źródła niereligijne, próba naukowego wyjaśnienia prawd wiary.
Zapis dysput prowadzonych przez profesorów na średniowiecznych uniwersytetach. Struktura: 1. Pytanie "czy..." 2. Odpowiedź próbna 3. Minimum 3 argumenty na rzecz pkt 2 4. Kontrargumenty 5. Determinatio magistralis - odpowiedź właściwa 6. Odpowiedź na argumenty strony przeciwnej z pkt 3
Twierdzeń wiary nie da się dowieść, można je jedynie uznać na mocy wiary i nie da się ich udowodnić w sposób czysto filozoficzny, naukowy.
Przedmiot poznania zmysłowego nie jest bezpośrednio dany, natomiast dana jest jego reprezentacja. Podstawą tego poglądu jest nowe przyrodoznawstwo stworzone przez Kartezjusza.
Metoda osiągnięcia pewności. Kwestionowanie i wątpienie w poszczególne twierdzenia w celu dotarcia do twierdzeń bardziej pewnych lub takich, których obalić się już nie da i nie da się w nie wątpić.
Ja myślące, "ja" w odniesieniu do umysłu. Człowiek istnieje, o ile myśli. Pewne jest, że umysł ujmuje przedmioty i, o ile one są efektem myślenia, istnieją.
Zbiór wszystkich rzeczy, które są możliwe. Kompletny, maksymalnie możliwy stan rzeczy. Jest ich nieskończenie wiele, istnieją w umyśle Boga i naciskają na niego, aby je urzeczywistnił.
Bóg czyni wszystko w obiektywnie najlepszy sposób, natomiast człowiek to, co subiektywnie wydaje mu się doskonałe.
Jedna z koncepcji substancji. Jedność, jeden samodzielny przedmiot, coś czego nie można już podzielić, nie ma charakteru czasowego ani przestrzennego. Właściwości: 1. powstają przez stworzenie, giną przez unicestwienie 2. Każda z nich jest niepowtarzalna 3. Nie mają cech ilościowych, różnią się jakościowo 4. Są umysłami, zatem różnią się spostrzeżeniami 5. Układają się w kontinuum
Z góry ustawiony przez stwórcę porządek w świecie, dzięki któremu monady, mimo tego, że nie mogą na siebie wzajemnie oddziaływać to tworzą harmonię i porządek. Zmiany w jednej z monad są skorelowane ze zmianami w innych monadach.
Usiłuje wykazać istnienie Boga na podstawie idei Boga. W pojęciu istoty doskonałej tkwi konieczność jej istnienia, zatem samo pojęcie Boga jest dowodem na to, że istnieje.
