Zestaw: NAD łączy się z kationem węgla (C) czterema elektronami. Zredukowany związek zapisujemy: NADC
Zestaw: NAD łączy się z kationem siarki (S) i jednym elektronem. Po redukcji związek zapisujemy: NADS
Zestaw: NAD łączy się z kationem wodoru (H) i dwoma elektronami. Po redukcji związek zapisujemy: NADH
Zestaw: NAD łączy się z kationem jodu (I) i pięcioma elektronami. Związek po redukcji zapisujemy: NADI
Atom wodoru (H), który powstaje przy redukcji NAD+ (NADH) jest dołączany do tej cząsteczki NAD+, a drugi elektron (ē), który powstaje niewykorzystany będzie uzupełniał lukę elektronową przy azocie (N) czyli N+ <- niewykorzystany eletron, dlatego ob traci swój ładunek dodatni
Przy redukcji NAD+ powstają dwa elektrony (2ē), ale tylko jeden z nich trafia do atomu wodoru (H), tworząc H, który przyłącza się do cząsteczki. Drugi elektron nie uzupełnia luki przy azocie, tylko rozlewa się po całej cząsteczce i równomiernie neutralizuje dodatni ładunek, dlatego N+ przestaje być kationem
Czy FAD i NADP+ przechodzą ten sam proces? [tzn: To co powstaje (NADH) czyli NAD ze zniesionym ładunkiem dodatnim i z dodatkowym atomem wodoru, więc NAD+ przechodzi w NADH]
Do utlenienia dinukleotydów dochodzi wtedy, gdy komórka zaczyna intensywnie pompować jony wapnia. Elektrony z NADH i FADH₂ są transportowane do kanałów wapniowych, aby zwiększyć ich przewodnictwo. W ten sposób oba dinukleotydy przechodzą w formę utlenioną w odpowiedzi na sygnały jonowe
Dinukleotydy ulegają utlenieniu głównie wtedy, gdy komórka ma nadmiar ATP i musi go szybko zmagazynować. W takich sytuacjach NADH i FADH₂ oddają swoje elektrony nie enzymom łańcucha oddechowego, ale specjalnym białkom magazynującym energię, które wyciągają z nich elektrony, aby ustabilizować poziom ATP w komórce
Jeśli NAD+, FAD i NADP+ są formami utlenionymi to ich łączenie się z elektronami i protonami (H+ + 2ē/P+ + 2ē = H) będzie powodować ich redukcję. Kiedy się redukują, wtedy inne związki które towarzyszą reakcji ulegają utlenieniu
Dinukleotydy ulegają utlenieniu wtedy, gdy w komórce spada temperatura. Niższa temperatura powoduje skurczenie się cząsteczek enzymów, co wymusza na NADH i FADH₂ oddanie elektronów, aby utrzymać odpowiedni poziom ciepła metabolicznego i zabezpieczyć komórkę przed zamarzaniem
Komórka dostarcza dinukleotydy po to by one się zredukowały gdy inne związki chcą się zredukować. Ale gdy komórka chce coś zredukować to będzie dostarczać do miejsca reakcji formy zredukowane dinukleotydów
Związki czekają w kolejce na utlenienie w miejscu przeznaczonym do utleniania (cytozolu) ich transportowane tam przez ATP
Dinukleotydy wysyłają impuls do centrum komórki. Wtedy komórka przygotowuje zredukowane związki potrzebne nukleotydom żeby połączyły się w całość w pełnej formie
Nie dzieję się to za pomocą tak zwanego zawołania czy impulsu. Komórka nie jest informowana o tym. Dinukleotydy przechodzą cały proces nie zależnie o rzekomych chęci innych związków
Czy gdy formy zredukowane dinukleotydów się utleniają, to co się dzieje z innymi związkami, na które komórka, chciała oddziaływać?
Które odpowiedzi dotyczą grupy prostetycznej, a które koenzymu? a) nie musi mieć budowy białkowej b) musi mieć budowę białkową c) różną formę chemiczną d) tą samą formę chemiczną e) przyczepia się do części apoenzymu, żeby modulować, modyfikować kształt centrum aktywnego, żeby było dostosowane do substratu f) łączy się tymczasowo g) łączy się na stałe
a) grupa prostetyczna b) koenzym c) koenzym d) grupa prostetyczna e) grupa prostetyczna f) żaden g) oba
a) grupa prostetyczna b) koenzym c) żaden d) oba e) grupa prostetyczna f) grupa prostetyczna g) koenzym
a) koenzym b) grupa prostetyczna c) koenzym d) grupa prostetyczna e) żaden f) koenzym g) grupa prostetyczna
Aktywowane są specjalne enzymy, nazywane proenzymami. Same się aktywują i nie potrzebują do tego centrum aktywnego, ani specjalnych warunków
Działa wtedy kiedy mamy grupę enzymów, które mimo, że mają już kofaktor to nie działają (proenzymy), więc one potrzebują do aktywacji specjalnych warunków środowiska
Proenzymy oznaczają, że mamy już kompletną cząsteczkę enzymu. Apoenzym jest połączony z tym dodatkiem ale mimo kompletności tej cząsteczki to jest ona NIE AKTYWNA. Dalej
Odpowiednie: ilość światła, jednolity poziom ładunku elektrostatycznego oraz kontrolowane wahania gęstości roztworu
Odpowiednie: pH, temperatura, rozwodnienie środowiska reakcji, innych substancji, które by w tym środowisku występowały
Inhibicja jest jednym z dwóch sposobów regulacji aktywności enzymów. Kolejnym, ponieważ wcześniej już została wspomniana aktywacja, która również jest sposobem regulacji aktywności enzymów.
4: ruszanie kompetycyjne i ruszanie niekompetycyjne, hamowanie kompetycyjne i hamowanie niekompetycyjne
Inhibitor oddziela się od centrum aktywnego enzymu i odblokowuje to centrum, substrat łączy się z enzymem, więc reakcja jest karalizowana
Inhibitor łączy się z centrum aktywnym enzymu i zablokowuje to centrum aktywne, substrat nie może się później do niego przyłączyć więc przez to reakcja która miałaby być katalizowana jest zablokowana
Inhibitor niekompetencyjny przyłącza się w innym miejscu niż centrum aktywne. Jego połączenie z enzymem powoduje zmianę kształtu centrum aktywnego, do takiej w której ten substrat nie może się przyłączyć, więc przez to ta reakcja katalizy zostaje zablokowana
Inhibitor niekompetycyjny nie przyłącza się do centrum aktywnego, nie łączy się z enzymem przez co centrum aktywne nie zmienia kształtu i zostaje w stanie docelowym. W ten sposób kataliza zostaje zablokowana
Inhibitor niekompetycyjny, przyłącza się do centrum aktywnego. Centrum aktywne wpasowuje się w kształt tego inhibitora, lecz jest on inny niż substrat. Substrat nie może się wpasować kształtem więc nie może się przyłączyć. W ten sposób reakcja katalizy zostaje zablokowana.
To zjawisko, w którym organizm wykorzystuje produkt końcowy do całkowitego odwrócenia przebiegu reakcji, aby powrócić do substancji wyjściowych
To sytuacja gdzie po szeregu reakcji/szlaku metabolicznego powstaje produkt końcowy, którego nadmiar może być inhibitorem dla enzymów, które działają w poprzednich etapach szlaku
To mechanizm, w którym produkt końcowy aktywnie pobudza wszystkie wcześniejsze etapy reakcji, aby zwiększyć tempo i intensywność całego szlaku metabolicznego
To proces, w którym końcowy produkt całkowicie neutralizuje wszystkie enzymy w szlaku, doprowadzając do trwałego zablokowania metabolizmu
To sytuacja gdzie po szeregu reakcji/szlaku metabolicznego powstaje produkt końcowy, którego nadmiar może być inhibitorem dla enzymów, które działają w poprzednich etapach szlaku
Do czego doprowadza wcześniej wspomniana sytuacja? (poprzednia prawidłowa odpowiedź i wprowadzenie do tego pytania)
Prowadzi to do gwałtownego przyspieszenia wszystkich reakcji w szlaku, ponieważ produkt końcowy zaczyna pełnić funkcję dodatkowego katalizatora
Skutkuje to tym, że komórka zwiększa produkcję wszystkich związków pośrednich, aby zrównoważyć nagromadzony produkt końcowy
Do tego że, nadmiar hamując enzymy działające wcześniej, może zahamować przebieg całego szlaku i zatrzymać wytwarzanie produktu końcowego, do momentu, aż jego poziom, stężenie w środowisku reakcji wyrówna się do normy
Powoduje to całkowite odłączenie enzymów od substratów, niezależnie od ich stężenia, co sprawia, że szlak metaboliczny zaczyna przebiegać w odwrotnym kierunku
Układ hormonalny, wpływają na regulację hormonów we krwi, przede wszystkim stężenia dotyczące hormonów tropowych
Układ oddechowy, zwiększający tempo oddychania proporcjonalnie do rosnącej ilości tlenu w płucach, dotyczy oddychania tlenowego
Układ krążenia, regulujący ilość krwi przez ciągłe podwyższanie ciśnienia tętniczego, przede wszystkim stężenie dotyczące układu krążenia otwartego
Układ pokarmowy, odpowiadający za nieprzerwane przyspieszanie trawienia wraz ze wzrostem ilości składników odżywczych, głównie stężenia dotyczące trawienia wewnątrzkomórkowego
Prawda/Fałsz Hormony tropowe to: a) Insulina b) aldosteron c) tyroksyna d) kortyzol e) wazopresyna f) gonadotropin g) histamina
Prawidłowe czyli TYROKSYNY, KORTYZOL i GONADOTROPIN to najważniejsze przykłady hormonów tropowych jako przykład STĘŻEŃ ZWROTNYCH UJEMNYCH (układ hormonalny) Dalej
Co się dzieje gdy hormony tarczycy, kory nadrzeczy i płciowe (dokładnie ich hormonów efektorowych) występują we krwi w nadmiarze?
Wtedy będą wpływać hamująco na przesadkę mózgową i podwzgórze, żeby nie dochodziło do wytwarzania hormonów tropowych, czyli tych które je pobudzają wtedy się stabilizuje
Zwiększone stężenie wszystkich trzech hormonów powoduje, że komórki przestają reagować na jakiekolwiek bodźce, zarówno chemiczne, jak i mechaniczne
Nadmiar hormonów tarczycy, kory nadnerczy i płciowych powoduje natychmiastowe całkowite zahamowanie wszystkich procesów metabolicznych w organizmie
Wysoki poziom tych hormonów wywołuje natychmiastową przemianę enzymów w związki toksyczne, które neutralizują hormony w całym organizmie
To działanie NIE dotyczy hormonów nietropowych regulowanych głównie przez stężenia innych czynników. Podsumowując też prawidłową odpowiedź Hormony tarczycy (T3, T4), kortyzol (kora nadnerczy) i hormony płciowe (estrogeny, testosteron, progesteron) • Te hormony nie są hormonami tropowymi, tylko działają bezpośrednio na komórki efektorowe. • Ich nadmiar we krwi prowadzi do sprzężenia zwrotnego ujemnego na przysadkę mózgową i podwzgórze. Więc dotyczy to HORMONÓW EFEKTOROWYCH. Nie muszą być tylko hormonami tropowymi. Dalej
