Wybieranie: wykroczenia cz 2

Odpowiedzialność z art. 104 zachodzi wówczas, gdy sprawca skłania osobę małoletnią, bezradną pozostającą w stosunku zależności od niego, lub oddaną pod jego opiekę, do żebrania.
W myśl w/w przepisu wykroczenie to zachodzi bez względu na fakt czy skłaniana osoba podjęła się żebrania. Dla bytu wykroczenia z art. 104 wymagane jest by skłaniana osoba była:
- małoletnią tj. taką, która nie ukończyła 18 lat (art. 10 KC),
- bezradną tj. taką która ze względu na swój stan czy to fizyczny czy psychiczny nie może przeciwstawić się żądaniu sprawcy,
- w stosunku zależności od sprawcy tj. bądź wynikłym z mocy prawa jak np. stosunek pomiędzy rodzicami a dziećmi, lub też z przemijającej sytuacji faktycznej, która musi jednak stwarzać widoczne cechy zależności,
- oddana pod opiekę (dot. również sprawowania chwilowej, faktycznej opieki)

Dobrem chronionym przez art. 145 jest czystość i estetyczny wygląd miejsc powszechnie dostępnych, wśród których ustawodawca jedynie tytułem przykładów wymienia drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec.
Sprawcą wykroczenia z art. 145 może być każdy, od strony podmiotowej wykroczenie z w/w art. Może być popełnione zarówno umyślnie jak i nie umyślnie.

Przez teren przeznaczony do użytku publicznego należy rozumieć taki teren, który jest dostępny wszystkim.
Zachowanie się sprawcy wykroczenia z art. 144§ 2 skierowane jest na drzewa i krzewy stanowiące:
- zadrzewienie przydrożne tj. zieleń przydrożna zdefiniowana w art. 4 pkt 22 ustawy o drogach publicznych, jako roślinność umieszczona w pasie drogowym, mająca na celu w szczególności ochronę użytkowników drogi przed oślepieniem przez pojazdy nadjeżdżające z kierunku przeciwległego, ochronę przyległego terenu przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby
- zadrzewienie ochronne tj. każde zadrzewienie pełniące funkcję ochronną
- żywopłot przydrożny jest to każdy żywopłot rosnący w pasie drogowym lub do tego pasa przylegający.
Z faktu, że ustawodawca nie zastrzegł, iż zadrzewienie ochronne musi być cudze dla sprawcy, trzeba wyciągnąć wnioski i uznać, że bezprawne usunięcie, zniszczenie lub uszkodzenie własnego drzewa lub krzewu wchodzącego w skład zadrzewienia ochronnego także jest wykroczeniem z art. 144§

Dobrem chronionym przez art. 102 jest należyty stan zjazdów z dróg publicznych do przyległych nieruchomości.
Według definicji zamieszczonej w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Podmiotem wykroczenia z art. 102 może być tylko ten, na kim ciąży obowiązek utrzymania zjazdu w należytym stanie, a więc tylko właściciel lub użytkownik gruntu przyległego do drogi

Ustawodawca potraktował wykroczenia z tego przepisu jako najdrobniejsze szkodnictwo leśne, o czym świadczy najłagodniejsza z możliwych sankcji.
Miejscem popełnienia czynu musi być las cudzy dla sprawcy, obojętnie czy będzie to las stanowiący własność Skarbu Państwa, czy inny.
Zgodnie z § 1 pkt.4 przy zbiorze płodów runa leśnego dopuszcza się wyłącznie:
- zbiór owocników grzybów jadalnych bez oznak rozkładu,
- zbiór owoców ręcznie /bez użycia jakichkolwiek narzędzi i urządzeń/
- przy pozyskiwaniu całych roślin lub ich części stosowanie małych łopatek, noży ogrodniczych lub sekatorów, siatek i płacht.

Przepis art. 137 ma na celu ochronę interesów konsumentów przed nadużyciami, które mogą powstać wobec nieuwidocznienia cen towarów. Odpowiedzialność za wykroczenia z art. 137 zachodzi w stosunku do tego, kto nieuwidacznia cen lub ilości nominalnej na towarach przeznaczonych do sprzedaży.
Wykroczenie z art. 137§ 1 mogą popełnić tylko pracownicy jednostek handlu detalicznego, których dot. obowiązek uwidaczniania cen lub ilości nominalnej.
Wykroczenie z art. 137 można popełnić umyślnie, jak i nieumyślnie

Dla bytu wykroczenia z art. 108 nie jest wymagane nastąpienie skutku w postaci faktycznego pogryzienia człowieka przez psa. Wystarczające jest samo szczucie, a więc takie działanie, które u psa wywołuje agresję wobec danej osoby. Odpowiedzialność za to wykroczenie nie jest uzależniona od tego, iż pies musi być niebezpieczny. Nie jest też konieczne stwierdzenie obawy przed tym psem u osoby, na którą szczuje się tego psa.
Wykroczenie powyższe można popełnić tylko umyślnie.

Odpowiedzialność za wykroczenie z art. 140 zachodzi w stosunku do osoby, która publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku. W teorii przez zachowanie nieobyczajne rozumie się czyn, który narusza zasady współżycia społecznego, w zakresie dobrych obyczajów i jest zdolny do wywołania zgorszenia / mającego wymowę negatywnej, potępiającej reakcji otoczenia / u przeciętnego obywatela. Sam skutek zaś nie jest konieczny dla zaistnienia wykroczenia z art. 140, bowiem należy ono do grupy wykroczeń formalnych. Dopuszczenie się takiego wybryku pociąga za sobą odpowiedzialność z art. 140 tylko wtedy, gdy popełniony był on publicznie. Pojęcie" publicznie" oznacza sytuację, w której działanie może być dostrzeżone przez nieokreśloną liczbę nieoznaczonych z góry osób. Warunek publiczności spełnia już sama możliwość dostrzeżenia tego zachowania przez przypadkowego przechodnia

Rozumienie ustawowego znamienia „nieprzyzwoitość" w dużej mierze uzależnione jest od panujących w społeczeństwie, w danym czasie i miejscu, poglądów na to, co jest nieprzyzwoite, a co nie. W teorii przyjmuje się, że nieprzyzwoitymi rysunkami, wyrazami itp. są te, które mogą wywołać oburzenie społeczne, mają bezwstydny charakter bądź też dają wyraz lekceważeniu uczuć innych osób.

Dobrem chronionym przez art. 166 są niezakłócone warunki bytowania zwierząt leśnych, które mogą zostać zagrożone przez psy biegające po lesie. Formą popełnienia wykroczenia może być wypuszczenie do lasu psa albo spuszczenie psa ze smyczy w lesie. Ustawa nie zastrzega aby musiał to być las cudzy dla sprawcy

Zachowanie się sprawcy zostało określone generalnie jako utrudnianie lub uniemożliwianie korzystania z urządzeń, a ustawodawca wskazał jedynie tytułem przykładów, że może to być uszkadzanie lub usuwanie urządzeń Poprzez analogię można wnioskować iż w/w przepis można także stosować w stosunku do innych zachowań, które utrudniają lub uniemożliwiają korzystanie z urządzeń zarówno wymienionych w art. 143, jak i innych, przy czym zachowania te nie muszą polegać na uszkadzaniu ani usuwaniu.
Trzeba przyjąć, że również uszkodzenie przedmiotów wymienionych w art. 143 należy kwalifikować jako przestępstwo, jeżeli szkoda przekracza 250 zł.

Przepis ten reguluje odpowiedzialność za jedno z najgroźniejszych wykroczeń leśnych, a jego zadaniem jest ochrona lasów przed zanieczyszczeniem lub zaśmieceniem, a zwłaszcza przed zanieczyszczeniem odpadami.
Miejscem popełnienia czynu jest las, niezależnie od formy własności; może to być las stanowiący własność Skarbu Państwa lub inny las, także las należący do sprawcy. Sprawcą wykroczenia z art. 162 może być każdy, jeżeli osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna składuje odpady w lesie, za wykroczenie odpowiada jej kierownik lub osoba zajmująca się w tej jednostce odpadami