Wybieranie: wykroczenia

Dobrem chronionym przez art. 95 jest porządek w komunikacji na drodze publicznej. Stosownie do art. 38 p.r.d. kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego:
1. dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem,
2. dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu,
3. dokument stwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu lub stwierdzający opłacenie składki tego ubezpieczenia,
4. zaświadczenie wydane przez pracodawcę, potwierdzające zatrudnienie oraz spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich i psychologicznych dla kierujących pojazdem uprzywilejowanym,
5. inne dokumenty jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.
Wykroczenie można popełnić umyślnie jak i nie umyślnie.

Zakłócenie spokoju publicznego interpretuje się, jako naruszenie równowagi psychicznej ludzi znajdujących się w miejscach dostępnych dla nieokreślonej liczby osób. Z zakłóceniem tym będziemy mieć do czynienia zarówno wtedy, gdy działanie podjęte było w miejscu publicznym jak i nie publicznym.
Zakłócenie porządku publicznego interpretuje się, jako wywołanie takiego stanu, który w danym miejscu, czasie, okolicznościach i zgodnie z przyjętymi zwyczajami i obowiązującymi przepisami uważa się za nienormalny i który odczuwany jest jako utrudnienie lub uniemożliwienie ludziom normalnego zachowania się w miejscach dostępnych dla bliżej nie określonej liczby osób. Skutek ten musi dotknąć przynajmniej jednej osoby.
Zakłócenie spoczynku nocnego polega na uniemożliwieniu przynajmniej jednej osobie, odpoczęcia w ciszy, która obowiązuje od godz. 22.00 do 6.00 przy czym odpoczynek ten nie musi przejawiać się w formie snu.
Wywołanie zgorszenia w miejscu publicznym interpretuje się jako spowodowanie negatywnej reakcji otoczenia na zachowanie się sprawcy. Reakcją tą w zasadzie jest uczucie wstrętu, oburzenia, obrzydzenia czy niesmaku

Dobrem chronionym przez art. 80 jest bezpieczeństwo przeciwpowodziowe. Ochrona przed powodzią należy obecnie do organów administracji rządowej jak i samorządowej. Strona przedmiotowa powyższego wykroczenia polega na naruszeniu zakazów zachowania się na wałach przeciwpowodziowych wskazanych w § 1 tego przepisu. Ustanawiając zakaz przejeżdżania po wale ustawodawca nie ogranicza go do pojazdów mechanicznych, lecz obejmuje nim wszystkie pojazdy, a więc także rowery czy pojazdy zaprzęgowe

Dobrem chronionym przez art. 84 jest bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, które może zostać zagrożone przez nieoznaczenie lub niewłaściwe oznakowanie przeszkody, urządzenia lub przedmiotu na drodze albo miejsca prowadzenia robót. Zachowanie się sprawcy polega na zaniechaniu, czyli nie oznaczeniu w sposób odpowiadający wymaganiom i łatwo dostrzegalny w dzień jak i w nocy jakiejkolwiek przeszkody w ruchu drogowym (dziury w jezdni, uszkodzenia drogi) urządzenia lub przedmiotu znajdującego się na drodze (pozostawionego samochodu, maszyny drogowej, ładunku) miejsca prowadzonych robót (np. związanych z przebudową drogi, remontem sieci uzbrojenia terenu pod drogą lub obok drogi

Dobrem chronionym przez art. 74 jest bezpieczeństwo życia i zdrowia człowieka, które może zostać zagrożone w następstwie zniszczenia, uszkodzenia lub usunięcia znaków lub napisów ostrzegawczych, ogrodzeń lub innych urządzeń zabezpieczających.
Powyższe wykroczenie może zostać popełnione zarówno umyślnie jak i nieumyślnie.
Podmiotem wykroczenia z art. 74 może być każdy, gdyż każdy ma obowiązek powstrzymania się od działań godzących w skuteczność znaków lub napisów ostrzegawczych, ogrodzeń lub urządzeń zabezpieczających.

Zachowanie się sprawcy wykroczenia polega na drażnieniu lub płoszeniu zwierzęcia, ale wykroczeniem jest tylko wtedy gdy pociąga za sobą skutek polegający na tym, że zwierzę staje się niebezpieczne. Kodeks nie wyjaśnia, co to jest drażnienie lub płoszenie, przyjąć zatem trzeba, że jest to każde zachowanie, które w rozumieniu potocznym przedstawia się jako drażnienie lub płoszenie zwierzęcia np. drażnienie krzykami, gestami itp.
Drażnienie może polegać także na zadawaniu zwierzęciu cierpień fizycznych w rozumieniu art. 6 ust 2 ustawy o ochronie zwierząt, czyli na znęcaniu się nad zwierzęciem

Dobrem chronionym przez art. 77 jest najszerzej pojęte bezpieczeństwo ludzi i mienia, które może zostać zagrożone przez nieostrożne trzymanie zwierzęcia. Kodeks nie wyjaśnia co należy rozumieć przez zwierzę. Praktycznie chodzi tu o zwierzęta gospodarskie oraz domowe, ale nie można wykluczyć stosowania tego przepisu w odniesieniu do zwierząt egzotycznych czy nawet zwierząt łownych.
Określając wymagane środki ostrożności ustawodawca wskazuje na zwykłe lub nakazane. Zwykłymi środkami ostrożności są takie, które są powszechnie przyjęte np. prowadzenie psa na smyczy. Nakazane środki ostrożności to takie, które wynikają z obowiązujących przepisów

Zachowanie się sprawcy wykroczenia opisanego w art. 67 polega na uszkadzaniu ogłoszeń, powodując w ten sposób uniemożliwienia zaznajomienia się z nim.
Wykroczenie z art. 67§ 1 zachodzi gdy sprawca zniszczył ogłoszenie wystawione publicznie przez instytucję państwową, samorządową albo organizację społeczną, a wykroczenie z § 2 gdy sprawca zniszczy ogłoszenie, afisz lub plakat wystawiony publicznie przez instytucje artystyczną, rozrywkową lub sportową

Dobrem chronionym przez art. 79 jest najszerzej pojęte bezpieczeństwo ludzi w miejscach publicznie dostępnych, które może zostać zagrożone, jeżeli miejsca te nie będą oświetlone. Przez miejsca dostępne dla publiczności należy rozumieć wszystkie miejsca, do których ma dostęp bliżej nieoznaczona liczba osób, w tym klatki schodowe.
Wykroczenie z art. 79§ 1 może być popełnione umyślnie lub nieumyślnie, wykroczenie z § 2 tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, zabarwionym złośliwością lub swawolą.

Przepis art. 55 ma na celu ochronę porządku w zakresie korzystania z wody dla celów rekreacyjnych. Zakaz kąpieli często ma na uwadze bezpieczeństwo osób kąpiących się. Kąpiel jest bowiem zabroniona z reguły w miejscach niebezpiecznych. Kąpieli nie można utożsamiać tylko z pływaniem. Kąpielą jest również przebywaniem w wodzie.
Wykroczenie z art. 55 można popełnić zarówno umyślnie jak i nieumyślnie.

Dobrem chronionym przez art. 90 jest płynność i niezakłócone warunki ruchu. Zachowanie się sprawcy polega na takim działaniu lub zaniechaniu, które zakłóca płynność ruchu lub w wyniku którego ruch staje się niemożliwy lub utrudniony, np. przez nieuzasadnione warunkami ruchu zatrzymywanie się, jazdę środkiem jezdni, jazdę z włączonym lewym kierunkowskazem, a także przez zbyt wolną w danych okolicznościach jazdę. Wykroczenie można popełnić umyślnie jak i nie umyślnie.
Czyn może być dokonany tylko na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania.

Dobrem chronionym przez art. 75 jest nader ogólnie pojęte bezpieczeństwo ludzi lub mienia, które może zostać zagrożone, jeżeli przedmiot, płyn bądź nieczystości spadną na człowieka, zwierzę, samochód itp.
Kodeks nie ogranicza się do bezpieczeństwa dla życia lub zdrowia człowieka, wystarczy zagrożenie pobrudzeniem ubrania czy uszkodzeniem przedmiotu

Dobrem chronionym przez art. 88 jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, które według oceny ustawodawcy może być zagrożone w razie braku należytego oświetlenia pojazdu.
Zachowanie się sprawcy może przybrać dwie postacie:
- prowadzenie pojazdu bez wymaganych przepisami świateł (art. 51 Prawo o ruchu drogowym)
- pozostawienie pojazdu bez wymaganych przepisami świateł (art. 52 Prawo o ruchu drogowym)
Zarówno w 1 jak i 2 przypadku czyn może być dokonany tylko na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania.

Przepis art. 50 ma na celu ochronę porządku i spokoju publicznego przed zbiegowiskami. Odpowiedzialność za czyn z art. 50 zachodzi w stosunku do tych wszystkich osób, które uczestniczą w zbiegowisku, tj, samorzutnym, przypadkowym zgromadzeniu się bliżej nieokreślonej liczby osób w miejscu publicznym, do którego każdy może się przyłączyć, pomimo wezwania właściwego organu do rozejścia się.

Dobrami chronionymi przez art. 98 są przeto:
- w odmianie pierwszej bezpieczeństwo osób poza drogą publiczną,
- w odmianie drugiej porządek na drogach wewnętrznych lub w innych miejscach dostępnych dla ruchu pojazdów.
Zachowanie sprawcy wykroczenia z art. 98 w odmianie pierwszej polega na niezachowaniu należytej ostrożności przy prowadzeniu pojazdu poza drogą publiczną, ale tylko wtedy, gdy w następstwie tego powstało zagrożenie bezpieczeństwa innych osób. Jeżeli zagrożenie osoby miało postać bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia lub najcięższych skutków dla zdrowia, sprawca odpowiada nie za wykroczenie, lecz za przestępstwo narażenia na niebezpieczeństwo przewidziane w art. 160 Kk.
Zachowanie sprawcy wykroczenia z art. 98 w odmianie drugiej polega na niestosowaniu się do przepisów regulujących korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów. Według definicji zamieszczonej w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - drogami wewnętrznymi są drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe.

Przepis art. 58 przewiduje odpowiedzialność względem tego, kto mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy żebrze w miejscu publicznym. Karane zatem jest zachowanie polegające na żebraniu tj. proszeniu o wsparcie przy zaistnieniu po stronie sprawcy dwóch powyższych przesłanek

Przepis art. 64 ma na celu ochronę porządku publicznego w zakresie należytej informacji o nazwach ulic, placów, miejscowości i nr porządkowych nieruchomości. Wykroczenie z art. 64 może popełnić jedynie osoba odpowiedzialna, na której spoczywa obowiązek umieszczenia informacji o których mowa w komentowanym artykule. Z reguły taką osobą będzie właściciel bądź administrator.
Wykroczenie to można popełnić umyślnie lub nieumyślnie.
Niszczenie lub usuwanie tablic z nazwami miejscowości, ulic czy numeracją nieruchomości stanowi wykroczenie z art. 143 Kw, za który Strażnicy są upoważnieni do nakładania grzywien w postaci MK.

Zachowanie się sprawcy wykroczenia z art. 63a polega na umieszczeniu w miejscu publicznym, do tego nie przeznaczonym lub wystawianiu na widok publiczny w innym miejscu, bez zgody zarządzającego tym miejscem, ogłoszenia, plakatu, afisza, apelu, ulotki, napisu lub rysunku. Przepis ten ma na celu ochronę miejsc publicznych przed zachowaniami, wyniku których miejsca te zostają oszpecone afiszami, plakatami itp. Ogłoszenia te powinny być tylko wywieszone w miejscach specjalnie do tego przeznaczonych.
Wykroczenie z art. 63a zachodzi również w przypadku wystawienia w/w ogłoszenia czy plakatu w innym miejscu, bez zgody zarządzającego tym miejscem

Dobrem chronionym przez art. 81 jest bezpieczeństwo osób i mienia, które może zostać zagrożone w następstwie nienależytego stanu brzegów wód morskich i śródlądowych. Zachowanie się sprawcy zostało określone jako niszczenie lub uszkodzenie urządzeń służących do ochrony brzegów i ma charakter materialny (skutkowy), skutkiem jest zniszczenie lub uszkodzenie urządzeń

Komentarz:
Dla stwierdzenia wykroczenia z art. 65§ 1 wymagane jest, by sprawca umyślnie wprowadził w błąd organ państwowy lub instytucję upoważnioną z mocy ustawy do legitymowania co do tożsamości własnej lub innej osoby bądź też co do swego obywatelstwa, zawodu, miejsca zatrudnienia lub zamieszkania.
Wprowadzenie w błąd może być osiągnięte za pomocą słowa lub pisma, może nastąpić również przez zatajenie prawdziwego stanu rzeczy np. podania fałszywego nazwiska, imienia, zawodu, miejsca pracy lub zamieszkania, a także na skutek takiego zachowania się sprawcy, które może prowadzić do wyciągnięcia błędnych wniosków przez organ państwowy.

Ale tylko w takich okolicznościach, w których może to spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub stanowić utrudnienie w ruchu drogowym. Ustawa nie wymaga, aby zachowania wymienione w tym przepisie już sprowadziły niebezpieczeństwo lub stanowiły utrudnienie w ruchu, konieczne jest natomiast wykazanie, że w danych okolicznościach zachowania te mogły spowodować niebezpieczeństwo lub stanowić utrudnienie w ruchu drogowym.

Dobrami chronionymi przez art. 92 jest bezpieczeństwo i porządek ruchu, które mają być gwarantowane przez znaki i sygnały drogowe, a także polecenia osób uprawnionych.
Art. 5 Prawa o ruchu drogowym ustala hierarchię dyrektyw obowiązujących w ruchu drogowym. Wynika z niej następująca kolejność:
1. polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli,
2. sygnały świetlne,
3. znaki drogowe
4. przepisy p.r.d. oraz wydane na ich podstawie rozporządzenia.
Osobą uprawnioną do wydawania poleceń i sygnałów jest strażnik miejski.

Odpowiedzialność za wykroczenie z art. 54 zachodzi w stosunku do osoby, która swoim zachowaniem się narusza przepisy porządkowe zawarte w innych aktach prawnych niż kodeks wykroczeń co czyni, iż przepis art. 54 ma charakter blankietowy.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 54 jest naruszenie przepisów porządkowych, które zostały wydane tylko z upoważnienia ustawy i tylko wtedy gdy same te przepisy porządkowe nie określają sankcji za ich przekroczenie lub niedopełnienie.

§ 3. Kto będąc przedsiębiorcą wprowadza do obrotu towar bez wymaganych oznaczeń, podlega karze grzywny.
§ 4. Kto:
1) wykonuje bez wymaganych uprawnień zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,

Dobrem chronionym przez art. 100 jest należyty stan fizyczny dróg publicznych. Pojęcie pasa drogowego zostało zdefiniowane w art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, który mówi:
pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą;

Zachowanie się sprawcy wykroczenia z art. 72 polega na zaniechaniu odpowiedniego zabezpieczenia miejsca niebezpiecznego. Ponieważ kodeks wskazuje, że zabezpieczenie musi być odpowiednie, przeto znamiona wykroczenia wyczerpują zarówno całkowite zaniechanie zabezpieczenia miejsca niebezpiecznego, jak i nieodpowiednie czyli niewystarczające jego zabezpieczenie.
Miejscem niebezpiecznym dla życia lub zdrowia człowieka może być np. dół wykopany podczas prowadzenia robót, grożący zawaleniem fragment muru, podmyta wodą kładka.
Jeżeli niezabezpieczenie miejsca niebezpiecznego stworzyło bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia (ktoś wpadł do wykopanego głębokiego dołu, który nie był zabezpieczony) sprawca odpowiada nie za wykroczenie z art. 72 lecz za przestępstwo z art. 160 KK.
Podmiotem wykroczenia z art. 72 może być tylko osoba obciążona obowiązkiem zabezpieczenia miejsca. Zatem za wykroczenie odpowiadać może właściciel nieruchomości, na której znajduje się dół, a także osoba, która sama wykopała niebezpieczny dół, a następnie go niezabezpieczyła.

. Pierwszą postacią wykroczenia jest prowadzenie na drodze publicznej pojazdu (mechanicznego lub innego) przez kierującego, który nie ma uprawnień.
Stosownie do art. 88 i następnych p.r.d. dokumentami uprawniającymi do kierowania pojazdami są: prawo jazdy odpowiedniej kategorii, karta rowerowa, karta motorowerowa, i zezwolenie na kierowanie tramwajem

7) składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji lub umieszczaniu przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości,
8) składowaniu materiałów palnych na nieużytkowych poddaszach lub na drogach komunikacji ogólnej w piwnicach,
9) składowaniu materiałów palnych pod ścianami obiektu bądź przy granicy działki, w sposób naruszający zasady bezpieczeństwa pożarowego,
10) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do urządzeń
przeciwpożarowych, gaśnic, urządzeń uruchamiających instalacje
gaśnicze i sterujących takimi instalacjami oraz innymi instalacjami
wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu,
wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego, kurków
głównej instalacji gazowej, a także wyjść ewakuacyjnych oraz okien
dla ekip ratowniczych,
11) uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do źródeł wody do celów przeciwpożarowych, podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.