Wstrząs występuje w sytuacji, w której dochodzi do stanu zagrożenia życia w wyniku niedostatecznego zaopatrzenia tkanek w tlen i substancje odżywcze. Taki stan prowadzi bezpośrednio do niewydolności wielonarządowej, a dalej do śmierci. Słowo "hipowolemiczny" mówi o pochodzeniu wstrząsu. Fragment "hipo" w naukach medycznych mówi o niedostatecznej ilości czegoś. Natomiast "wolemiczny" pochodzi od łacińskiego słowa "volubilis", co oznacza objętość (w tym przypadku objętość krwi). Dalej
a na wznak (na plecach), jeżeli brak cech urazów, można zastosować bierne uniesienie kończyn dolnych do 7 .
Osobę we wstrząsie należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach. Jeżeli nie ma śladów urazu, można biernie unieść nogi poszkodowanego w celu zapewnienia przejściowej poprawy parametrów życiowych (nie dłużej niż 7 minut ponieważ 3-minutowe uniesienie kończyn dolnych o kąt 60 stopni powoduje wzrost pojemności minutowej serca oraz objętości wyrzutowej. Efekt ten jednak zanika po 7 minutach stosowania opisanej pozycji). Ułożenie kończyn dolnych wyżej niż reszta ciała sprawia, że krew zaczyna odpływać z nóg i lepiej wypełnia łożysko naczyniowe zaopatrujące najważniejsze dla przeżycia narządy. W przypadku widocznych urazów potencjalne pogorszenie stanu pacjenta w wyniku pogłębienia uszkodzeń przeważa nad potencjalnymi korzyściami z unoszenia nóg i nie wykonujemy tej czynności. Dalej
Niepokój, szybki oddech, brak wyczuwalnego tętna na tętnicy promieniowej, nawrót kapilarny >2 sek., bladość powłok skórnych, zimny pot. Te objawy mogą być oznaką:
W momencie kiedy dochodzi do niedostatecznego zaopatrzenia tkanek w tlen i substancje odżywcze układ autonomiczny stara się kompensować te braki. Dochodzi do centralizacji krążenia oraz wzmożenia aktywności kompleksu oddechowego pnia mózgu. Objawia się to słabo wyczuwalnym tętnem na obwodzie, bladością, zimnym potem oraz szybkim oddechem Dalej
A najczęściej dochodzi do zagryzienia języka i należy włożyć patyk między zęby, by nie było krwawienia (nawet podczas drgawek należy próbować).
W przypadku źle leczonej lub nieleczonej cukrzycy zbyt wysoki poziom cukru we krwi może skutkować wzmożeniem ketogenezy, czyli produkcji ciał ketonowych w wątrobie. Aceton jest jednym z ciał ketonowych stąd zapach acetonu. Podwyższony poziom cukru uszkadza naczynia w tym włośniczki. Skutkuje to nieprawidłowym odżywieniem i nawodnieniem skóry i błon śluzowych. Objawia się to suchością skóry i języka. Pokłute opuszki palców mogą wskazywać na częste używanie glukometru przez pacjenta z cukrzycą w celu kontroli glikemii - śpiączka w tym wypadku może wynikać z hipoglikemii po przyjęciu źle wyliczonej dawki leków. Dalej
B w którym mogą wystąpić następujące objawy: dezorientacja, bełkotliwa mowa, uczucie niepokoju, obfite pocenie się lub bladość powłok skórnych.
Na przystanku autobusowym leży na brzuchu mężczyzna w wieku około 55 lat. Wskaż właściwe postępowanie:
W autobusie siedzi mężczyzna, skarżący się na piekący ból w klatce piersiowej. Jest blady i spocony, oddycha szybko. Wskaż właściwe postępowanie:
D nie należy podawać aspiryny dorosłym z bólem w klatce piersiowej niejasnego pochodzenia, uczulonym na lek lub przyjmującym go na stałe.
B. nie pozwolić mężczyźnie wstać, rozpiąć koszulę, zapytać: jak długo boli czy leczy się na serce, wezwać zespół ratownictwa medycznego, rozważyć ułożenie w pozycji przeciwwstrząsowej.
U osoby, która uskarżała się na ból w klatce piersiowej doszło do utraty przytomności i osunięcia na podłogę w obecności innych ludzi. Wskaż właściwe postępowanie:
A udrożnić drogi oddechowe i sprawdzić obecność oddechu, podjąć uciśnięcia klatki piersiowej, jeśli jest brak oddechu.
U nieprzytomnej osoby dorosłej brak oddechu stanowi podstawę do podjęcia resuscytacji krążeniowo-oddechowej w schemacie:
A w miarę możliwości odizolować drogi oddechowe poszkodowanego od atmosfery toksycznej i ewakuować ze strefy zagrożenia.
Tlenek węgla jest całkowicie przezroczystym i bezwonnym gazem. Jest to szczególnie zabójcza cecha, ponieważ osoba wystawiona na jego działanie nie wie, że znajduje się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia Życia. Dalej
A sprawdzić jamę ustną, następnie udrożnić drogi oddechowe i w przypadku braku oddechu wykonać 5 oddechów ratowniczych.
Wstrząs jonowy - brzmi jak stan wywołany nagłym, krytycznym zaburzeniem gospodarki potasowo-sodowej, które blokuje przewodnictwo impulsów w sercu i układzie nerwowym. W rzeczywistości medycyna zna „przełom elektrolitowy", ale nie definiuje takiego wstrząsu. • Wstrząs enzymatyczny - sugeruje gwałtowne zablokowanie lub masowe uwolnienie enzymów komórkowych (np. w trzustce lub wątrobie), doprowadzające do samostrawienia tkanek i zapaści krążeniowej. Choć procesy te istnieją, taki wstrząs nie jest medyczną jednostką • Wstrząs termogeniczny - nazwa brzmi jak załamanie mechanizmów regulacji cieplnej organizmu na poziomie komórkowym, prowadzące do nagłego zatrzymania produkcji energii. Medycyna używa pojęć takich jak udar cieplny czy hipertermia złośliwa, ale nie wstrząs termogeniczny.
Wstrząs hipowolemiczny - wynika ze zmniejszenia objętości krwi krążącej w naczyniach. Przyczyną może być utrata krwi (wstrząs krwotoczny), odwodnienie lub utrata osocza (np. przy rozległych oparzeniach). • Wstrząs kardiogenny - jest spowodowany nieprawidłową pracą serca, które nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi (np. przy rozległym zawałach serca). ® • Wstrząs dystrybucyjny (naczyniopochodny) - wynika z nagłego, nadmiernego poszerzenia naczyń krwionośnych, przez co ciśnienie spada, a przepływ krwi jest zaburzony. Obejmuje m.in.: • Wstrząs anafilaktyczny - wywołany ciężką reakcją alergiczną • Wstrząs septyczny - wywołany ciężką, uogólnioną infekcją i działaniem toksyn. • Wstrząs neurogenny - wynikający z uszkodzenia układu nerwowego (np. urazu rdzenia kręgowego).
Wstrząs metaboliczny - choć istnieje kwasica metaboliczna, to sam "wstrząs metaboliczny" nie jest klasyfikowany jako osobny rodzaj wstrząsu. • Wstrząs synaptyczny - brzmi jak wyrafinowany termin z zakresu neurologii, opisujący zablokowanie impulsów nerwowych, ale jest całkowicie zmyślony. • Wstrząs limfatyczny - sugerujący nagłą niewydolność układu chłonnego, co z punktu widzenia fizjologii nie prowadzi do ostrej niewydolności krążenia w taki sposób. • Wstrząs jonowy (lub elektrolitowy) - groźne zaburzenia potasu czy sodu mogą zatrzymać akcję serca, ale nie nazywa się tego wstrząsem.
• Wstrząs hipowolemiczny - wynika ze zmniejszenia objętości krwi krążącej w naczyniach. Przyczyną może być utrata krwi (wstrząs krwotoczny), odwodnienie lub utrata osocza (np. przy rozległych oparzeniach). • Wstrząs kardiogenny - jest spowodowany nieprawidłową pracą serca, które nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi (np. przy rozległym zawałach serca). ® • Wstrząs dystrybucyjny (naczyniopochodny) - wynika z nagłego, nadmiernego poszerzenia naczyń krwionośnych, przez co ciśnienie spada, a przepływ krwi jest zaburzony. Obejmuje m.in.: • Wstrząs anafilaktyczny - wywołany ciężką reakcją alergiczną • Wstrząs septyczny - wywołany ciężką, uogólnioną infekcją i działaniem toksyn.
Jest to umowna zasada mówiąca o tym, że u dorosłego człowieka powierzchnia skóry dłoni odpowiada ok. 1% powierzchni jego ciała. Dalej
C schładzać aktywnie wodą co najmniej 10 minut lub do ustania bólu i wezwać zespół ratownictwa medycznego.
W przypadku oparzenia podstawowym zabiegiem jest skuteczne lokalne schłodzenie oparzonych tkanek. Taki zabieg ogranicza uszkodzenie tkanek głębokich co powoduje mniejszą głębokość obrażeń, a co za tym idzie mniejsze bliznowacenie. Jednocześnie należy zapobiec nadmiernej utracie ciepła, która dodatkowo obciążyłaby organizm poszkodowanego, uzywając folii NRC. Dalej
D nie należy podchodzić i ruszać poszkodowanego w obawie o pozostały tadunek elektryczny wokół poszkodowanego.
poszkodowanego. Po odłączeniu źródła napięcia, poszkodowany przestaje być narażony na czynnik wysokiego niebezpieczeństwa. Ponadto zostaje spełniony warunek zapewnienia bezpieczeństwa dla ratowników. Kolejnym krokiem powinna być ocena stanu świadomości u poszkodowanego, aby podjąć decyzję o zastosowaniu odpowiednich procedur ratowniczych. Dalej
Uszkodzenie dróg oddechowych w mechanizmie inhalacji chemikaliami lub gorącym powietrzem prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej dróg oddechowych. Ulega ona wtedy przekrwieniu i silnemu obrzękowi. Wszystkie wymienione cechy są charakterystycznymi objawami uszkodzenia błony śluzowej dróg oddechowych. Dalej
C pozostawić bez zaopatrzenia ze względu na niebezpieczeństwo braku przepływu powietrza w drogach oddechowych poszkodowanego.
Zgodnie z aktualnymi wytycznymi i bazą pytań do egzaminu z Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy (KPP), otwarte urazy klatki piersiowej (grożące odmą otwartą) zabezpiecza się na dwa sposoby:Opatrunkiem zastawkowym (sklepowym lub improwizowanym, np. folią zabezpieczoną z trzech stron), który pozwala na uchodzenie powietrza i krwi z klatki piersiowej podczas wydechu, ale blokuje zasysanie powietrza z zewnątrz podczas wdechu.Pozostawieniem rany bez opatrunku lub zaopatrzeniem jej zwykłym opatrunkiem nieokluzyjnym (przepuszczalnym), jeśli nie ma pod ręką specjalistycznego opatrunku wentylowego (zastawkowego), aby uniknąć ryzyka szybkiego narastania odmy prężne Dalej
Wskaż prawdziwe stwierdzenie 6. dotyczące relacji między resuscytacją krążeniowo-oddechową (RKO) i automatyczną defibrylacją zewnętrzną (AED):
A natychmiastowa RKO i wczesna defibrylacja (w ciągu 4-5 minut) może znacznie zwiększyć liczbę uratowanych poszkodowanych z nagłym zatrzymaniem krążenia.
Podczas prowadzenia resuscytacji 7. krążeniowo-oddechowej przez dwóch ratowników u 8-miesięcznego dziecka stosunek ucisnięć klatki piersiowej do wentylacji płuc powinien wynosić:
U dorosłych w przypadku utonięcia lub podduszenia – Jeśli u osoby dorosłej doszło do zatrzymania krążenia z powodu braku tlenu (np. zachłyśnięcie wodą, powieszenie, zadławienie), standardowy algorytm modyfikuje się tak, aby również rozpocząć od 5 oddechów wstępnych, a dopiero potem przejść do cyklu 30:2.Jak wygląda cały schemat u dzieci?Ocena bezpieczeństwa i przytomności.Udrożnienie dróg oddechowych i ocena oddechu (przez max. 10 sekund).Brak oddechu \(\rightarrow \) wykonanie 5 oddechów wstępnych.Ocena oznak życia.Brak oznak życia \(\rightarrow \) uciśnięcia klatki piersiowej i oddechy w sekwencji 15:2 (2 ratowników) lub 30:2 (1 ratownik/świadek zdarzenia). Dalej
Pozycje dla osób nieprzytomnychPozycja bezpieczna (boczna ustalona)Dla kogo: Osoba nieprzytomna, która oddycha prawidłowo i nie ma podejrzenia urazu kręgosłupa.Cel: Chroni przed zadławieniem się językiem lub wymiocinami i zapewnia drożność dróg oddechowych.2. Pozycje w chorobach i dusznościachPozycja półsiedzącaDla kogo: Osoba przytomna z problemami z oddychaniem (astma, duszność), zawałem serca lub udarem mózgu.Cel: Ułatwia oddychanie i zmniejsza obciążenie serca.3. Pozycje w urazach i nagłym osłabieniuPozycja przeciwwstrząsowaDla kogo: Osoba przytomna, która zemdlała, silnie krwawi lub wykazuje objawy wstrząsu (bladość, zimny pot). Pacjent leży na plecach, a jego nogi są uniesione o ok. 30 cm w górę.Kiedy NIE stosować: Przy urazach głowy, klatki piersiowej i brzucha.Pozycja z ugiętymi nogamiDla kogo: Osoba z silnym bólem brzucha lub urazem narządów jamy brzusznej. Pacjent leży na plecach z kolanami podciągniętymi do góry.Cel: Rozluźnia mięśnie brzucha i zmniejsza ból.Pozycja płaska na plecach (z unieruchomieniem)Dla kogo: Osoba po upadku z wysokości lub wypadku komunikacyjnym, u której podejrzewa się uraz kręgosłupa.4. Pozycja dla kobiet w ciążyPozycja na lewym bokuDla kogo: Kobiety w widocznej, zaawansowanej ciąży.Cel: Zapobiega uciskowi macicy na duże naczynia krwionośne, co chroni matkę przed omdleniem, a dziecko przed niedotlenieniem.
Udrożnij drogi oddechowe: Połóż jedną rękę na czole dziecka, a palce drugiej ręki pod jego brodą. Delikatnie odchyl głowę dziecka do tyłu i unieś żuchwę.Oceń oddech (max. 10 sekund): Przybliż swoje ucho do ust dziecka. Patrz na klatkę piersiową (czy się unosi), słuchaj szmeru powietrza i wyczuwaj ciepło oddechu na swoim policzku.Uwaga: Pojedyncze, rzadkie westchnięcia (oddech agonalny) traktujemy jako brak oddechu.3. Pięć oddechów ratowniczychJeśli dziecko nie oddycha, wykonaj 5 wstępnych oddechów ratowniczych.U dwulatka zaciśnij palcami jego nos, obejmij swoimi ustami usta dziecka i wdmuchuj powietrze przez około 1 sekundę.Obserwuj, czy klatka piersiowa się unosi.4. Cykl uciśnięć i oddechów (15 : 2)Po 5 oddechach natychmiast przejdź do uciskania klatki piersiowej.Układ rąk: Nadgarstek jednej dłoni (lub dwóch rąk w zależności od budowy dziecka) umieść na dolnej połowie mostka.Wykonaj 15 uciśnięć klatki piersiowej na głębokość około 5 cm (1/3 głębokości klatki piersiowej), w szybkim tempie 100–120 uciśnięć na minutę.Następnie wykonaj 2 oddechy ratownicze.Kontynuuj cykl: 15 uciśnięć : 2 oddechy.Wskazówka: Jeśli nie masz przeszkolenia w RKO dzieci, dopuszczalne jest stosowanie uniwersalnego algorytmu dla dorosłych, czyli 30 uciśnięć do 2 oddechów, po wcześniejszym wykonaniu 5 oddechów startowych.
Złamanie kości długiej: Należy unieruchomić uszkodzoną kość oraz dwa sąsiadujące stawy (np. przy złamaniu kości przedramienia unieruchamiamy staw łokciowy i staw nadgarstkowy).Uraz w obrębie stawu (skręcenie, zwichnięcie lub złamanie stawowe): Należy unieruchomić dany staw oraz dwie sąsiadujące kości, które go tworzą (np. przy urazie stawu łokciowego unieruchamiamy staw wraz z kośćmi przedramienia i kością ramienną).Ważne wskazówkiUnieruchomienie należy wykonać w zastanej pozycji, bez próbowania nastawiania kości.Nie wolno niepotrzebnie poruszać uszkodzoną kończyną.Przed założeniem unieruchomienia i po nim zawsze sprawdź czucie i ruchomość palców unieruchomionej kończyny.
Głównym dokumentem zezwalającym Policji na nagrywanie interwencji jest Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Kluczowe znaczenie mają następujące artykuły:
Art. 15 ust. 1 pkt 5a – daje policjantom prawo do rejestrowania obrazu i dźwięku w miejscach publicznych podczas wykonywania czynności administracyjno-porządkowych.Art. 15 ust. 1 pkt 5b – pozwala na rejestrowanie obrazu i dźwięku w miejscach innych niż publiczne (np. w mieszkaniach prywatnych, firmach), ale wyłącznie w trakcie przeprowadzania interwencji.Art. 15c – reguluje kwestie przetwarzania i ochrony zebranych w ten sposób danych osobowych.Dodatkowo kwestie techniczne i wykonawcze reguluje Rozporządzenie MSWiA w sprawie postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów oraz akty wewnętrzne KGP, w tym „Instrukcja użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)”.
Przechowywanie danych: Standardowe nagrania, które nie stanowią dowodu w sprawie, są automatycznie usuwane po okresie od 30 do 60 dni. Jeśli materiał zostanie oznaczony jako dowód w postępowaniu, zabezpiecza się go na dłużej (np. 365 dni lub do zakończenia sprawy). Dalej
Bezwzględny nakaz: Zgodnie z wytycznymi KGP, każdy policjant wyposażony w kamerę nasobną ma obowiązek rejestrowania każdej podjętej czynności służbowej (np. legitymowania, kontroli drogowej czy zatrzymania).Konsekwencje: Świadome niewłączenie kamery podczas interwencji bez obiektywnej przyczyny (np. nagłej awarii sprzętu) jest traktowane jako zignorowanie polecenia służbowego i przewinienie dyscyplinarne.
Szyfrowanie danych: Nagrania są w pełni szyfrowane w pamięci urządzenia już w momencie zapisu. Funkcjonariusz nie ma możliwości edycji, skasowania ani pobrania wideo bezpośrednio z poziomu kamery. Zgrywanie odbywa się automatycznie w dedykowanych stacjach dokujących.
Buforowanie (Pre-recording): Kamera cały czas zapisuje obraz w pętli (np. ostatnie 30 sekund). Gdy funkcjonariusz wciśnie przycisk zapisu, nagranie obejmuje również kluczowe chwile tuż przed podjęciem decyzji o rejestracji.
Zgodnie z polskim prawem, funkcjonariusz ma obowiązek uprzedzić osobę o rejestrowaniu obrazu lub dźwięku „w miarę możliwości” przed rozpoczęciem nagrywania lub niezwłocznie po włączeniu kamery. Wynika to wprost z art. 15c ustawy o Policji oraz wewnętrznych instrukcji służbowych.Zasada ta różni się jednak w zależności od dynamiki sytuacji oraz miejsca prowadzenia działań.
2. Sytuacje dynamiczne i niebezpieczne (bójki, pościgi, zatrzymania)Jeśli interwencja ma charakter nagły, zagraża życiu lub zdrowiu, albo wymaga natychmiastowego użycia siły fizycznej, priorytetem jest bezpieczeństwo, a nie formalności.Kiedy informować: Funkcjonariusz ma prawo włączyć kamerę bez słowa, aby natychmiast zabezpieczyć materiał dowodowy.Obowiązek następczy: Informacja o nagrywaniu powinna zostać przekazana niezwłocznie, gdy sytuacja zostanie opanowana (np. po obezwładnieniu i skuciu agresywnego napastnika).3. Interwencje w miejscach prywatnych (np. w mieszkaniu)W przestrzeni prywatnej ochrona prywatności obywateli jest silniejsza niż w miejscu publicznym.Policja ma prawo nagrywać interwencję w mieszkaniu (od 2019 roku), ale wymóg uprzedzenia o rejestracji jest tu traktowany szczególnie rygorystycznie.Funkcjonariusz musi poinformować domowników o rejestracji natychmiast po wejściu do lokalu, chyba że uniemożliwia to bezpośrednie zagrożenie (np. przemoc domowa w toku)
Sprawdzenie naładowani baterii , oraz sprawdzenie numeru kamer który jest przypisany z ID funkcjonariusza.
Wpis do notatnika służbowego: To najważniejszy krok chroniący funkcjonariusza. Policjant ma obowiązek niezwłocznie udokumentować ten fakt w notatniku służbowym. Wpis musi zawierać dokładną godzinę stwierdzenia awarii, opis usterki (np. „kamera wyłączyła się, brak reakcji na przycisk zasilania, dioda miga na czerwono”) oraz powód (np. rozładowanie baterii, uszkodzenie mechaniczne w trakcie szamotaniny)
Zgłoszenie incydentu nadzwyczajnego: Zgubienie kamery traktowane jest jako wydarzenie nadzwyczajne, co regulują oficjalne przepisy (np. najnowsze Zarządzenie Komendanta Głównego Policji z września 2026 roku). Funkcjonariusz musi natychmiast powiadomić dyżurnego jednostki lub przełożonego.Postępowanie wyjaśniające: Przełożony dyscyplinarny wszczyna formalne czynności wyjaśniające. Ich celem jest ustalenie dokładnych okoliczności zdarzenia – czy do utraty doszło w wyniku rażącego niedbalstwa, czy np. z powodu wady fabrycznej mocowania podczas dynamicznej szamotaniny z agresywnym napastnikiem.
TS-5 (TS-5/1 i TS-5/2) – Tarcze ćwiczebne (góra/dół), o wymiarach 1000 mm x 700 mm, stosowane do strzelań programowych i bojowych (np. z postawy stojącej czy klęczącej).TS-9 – Tarcza strzelecka przedstawiająca sylwetkę (figura „przestępca”), o wymiarach ok. 685 mm x 490 mm, służąca do realistycznego treningu bojowego.TS-10 – Tarcza strzelecka przedstawiająca sylwetkę (figura „terrorysta”), wykorzystywana w bardziej zaawansowanych lub taktycznych scenariuszach strzeleckich.TS-24 – Tarcza sylwetkowa stosowana w zadaniach sprawdzających i programowych (często wymiennie z TS-9/TS-10 w zależności od konkretnego zadania bojowego).Inne tarcze specjalistyczne – W zależności od rodzaju broni i programu (np. tarcze pistoletowe TS-11 do strzelań dynamicznych, TS-25 czy tarcze sportowe do karabinka/pistoletu sportowego, jak TS-2 lub TS-7/88)
Odległość strzelań w polskiej Policji zależy od rodzaju broni oraz typu strzelania zapisanego w aktualnym programie szkolenia. Nie ma jednej stałej odległości – dystans dostosowuje się tak, aby odzwierciedlał realne sytuacje interwencyjne lub standardy bojowe.
Pistolet (broń krótka) – najpopularniejsza kategoriaOd 3 do 5 metrów – Strzelania szybkie i sytuacyjne, często z jednej ręki, symulujące nagły atak z bliskiej odległości.10 do 15 metrów – Standardowy dystans dla większości strzelań szybkich, dynamicznych, ze zmianą postaw (np. klęcząc, leżąc, stojąc) lub w ruchu.20 do 25 metrów – Klasyczny dystans do strzelań dokładnych i statycznych (np. do tarcz sportowych TS-2 lub ćwiczebnych TS-25).
W oficjalnym programie szkolenia strzeleckiego Policji terminem „tarcza pierścieniowa” (lub potocznie pierścionkiem) określa się tarczę sportową TS-2. W policyjnych przepisach i arkuszach ocen (zgodnie z Decyzją nr 713 KGP) funkcjonuje ona pod kodem:Tarcza TS-2 – klasyczna tarcza sportowa z koncentrycznymi, okrągłymi pierścieniami (polami punktowymi od 1 do 10) i czarnym środkiem (od 7 do 10).Do czego Policja używa tarczy TS-2?Używa się jej przede wszystkim do strzelań dokładnych (statycznych) z pistoletu na flagowym dystansie 25 metrów. To sztandarowe ćwiczenie na policyjnych sprawdzianach, w którym policjant ma za zadanie oddać określoną liczbę strzałów (najczęściej 10 lub 13, z czego odrzuca się 3 najgorsze) w wyznaczonym czasie (np. 5 minut), aby precyzyjnie zweryfikować swoją technikę ściągania języka spustowego i zgrywania przyrządów celowniczych.Inna tarcza "z pierścieniami" w Policji:Jeżeli pod pojęciem pierścieni szukasz tarczy sylwetkowej (z rysunkiem postaci), która ma naniesione strefy punktowe w kształcie okręgów/owali, w policyjnym asortymencie występuje:Tarcza TS-3/1 oraz TS-3/2 – jest to tarcza strzelecka, figura nr 3 z pierścieniami (podział na góra/dół).Jeśli przygotowujesz się do egzaminu i potrzebujesz informacji, ile punktów na tarczy TS-2 trzeba ustrzelić, aby zaliczyć test na poszczególne oceny, daj znać!
Wewnętrzna, automatyczna blokada iglicy – kluczowy mechanizm chroniący przed wystrzałem przy upadku broni (tzw. drop safety). Iglica pozostaje fizycznie zablokowana i nie może uderzyć w spłonkę naboju, dopóki język spustowy nie zostanie ściągnięty do samego końca.Manualny bezpiecznik nastawny (skrzydełkowy) – obustronna dźwignia umieszczona na szkielecie. Po włączeniu trwale rozłącza szynę spustową z kurkiem i zaczepem spustowym. Sprawia to, że nawet całkowite ściągnięcie spustu nie zwolni kurka. Broń umożliwia bezpieczne noszenie z napiętym kurkiem i włączonym bezpiecznikiem (tzw. Condition 1 / Cocked and Locked).Kurek przerzutowy z zębem bezpieczeństwa – kurek zatrzymuje się w bezpiecznej pozycji pośredniej. Uniemożliwia to jego fizyczny kontakt z iglicą w przypadku uderzenia w kurek (np. gdy pistolet upadnie na ziemię z nienapiętym kurkiem).Odłącznik (przerywacz zamkowy) – specjalny występ na szynie spustowej, który obniża ją, gdy zamek broni nie jest w pełni zaryglowany (niedomknięty). Uniemożliwia to oddanie tzw. strzału przedwczesnego, czyli w momencie, kiedy nabój nie jest bezpiecznie zablokowany w komorze.
Mechaniczny zwalniacz napiętego kurka (decocker) – Zintegrowana dźwignia, która pozwala bezpiecznie opuścić napięty kurek na ząb zabezpieczający bez konieczności dotykania języka spustowego. Chroni to przed przypadkowym wystrzałem (tzw. ześlizgnięciem się kciuka z kurka) podczas wprowadzania broni w stan bezpiecznego gotowości po przeładowaniu.Wskaźnik obecności naboju w komorze – Fizyczny, metalowy znacznik (płytka) umieszczony na grzbiecie zamka. Gdy nabój znajduje się w komorze, wskaźnik unosi się, co pozwala policjantowi wzrokowo lub dotykowo (np. w całkowitych ciemnościach, wkładając palec na zamek) zweryfikować stan załadowania broni bez potrzeby jej częściowego odciągania (tzw. press check).
hurrem-aleksandra.blog.onet.pl Quiz wiedzy Co wiesz o sułtance Hürrem ze "Wspaniałego stulecia"? (część pierwsza)
