Jaki termin określa wartość dyspozycji rozwijanych w procesie wychowania? Zajmuje się analizą źródeł wartości w wychowaniu oraz dokonuje ich klasyfikacji:
Polega na wykorzystaniu elementów sztuki teatralnej w sposób umożliwiający rekonstrukcję własnej sytuacji życiowej i obrazu samego siebie. Zwracał na to szczególnie uwagę J. L. Moreno
Dzieci charakteryzujące się: lękliwością, przybierającą niekiedy postać fobii szkolnych, nieśmiałością, ograniczoną aktywnością, brakiem samodzielności, poczuciem osamotnienia, brakiem zainteresowań, mowa o:
Postawa rodziców, która przejawia się traktowaniem dziecka jako ciężaru, przykrego obowiązku to postawa:
Ślepe podporządkowanie się wychowanków wymaganiom wychowawcy, wychowankowie wykonują swoje zadania wyłącznie w poczuciu obowiązku, nazywamy karnością:
Funkcja pedagogiki polegająca na wykrywaniu i ustalaniu przyczyn pewnych okoliczności, zjawisk, które to wcześniej powodowały to funkcja:
Stanowisko filozoficzne w pedagogice, które zakłada, że jedynym źródłem wiedzy i poznania są zmysły to:
Prąd w pedagogice, który uwzględnia potrzeby dziecka, jego zainteresowania, twórczość, potrzeby środowiska i który eliminuje dydaktyzm na rzecz eksperymentu z poszanowaniem dziecka to:
O tym jak wielki wpływ na wielostronny rozwój dzieci i młodzieży wywiera wychowanie estetyczne, można wnosić z różnych funkcji. Kiedy mówimy o takiej, która pozwala odreagować dramatyczne przeżycia, mamy na myśli:
Kierunek pedagogiczny przyznający dziecku centralną pozycję w procesach edukacji i opierający ten pogląd na przekonaniu o względnej doskonałości jego zadatków wrodzonych:
Pedagogika zachowania zajmuje się, procesami zachowania na tle jednostki i grup szkolnych w zakresie opanowywania przedłożonej wiedzy dydaktycznej i przedmiotowej oraz poprawności jej interpretacji wykorzystywane są testy pedagogiczne i psychometryczne. Pedagogika zachowania jest wyodrębnionym kierunkiem pedagogiki psychologicznej i psychopedagogiki.
Ogółem działań ze strony społeczeństwa, zwłaszcza rodziny, szkoły, zmierzających do uczynienia z jednostki istoty społecznej – przystosowanie do życia określamy:
Teoretyk i praktyk wychowania, twórca oryginalnego systemu pracy z dziećmi, opartego na partnerstwie, samorządnych procedurach i instytucjach oraz pobudzaniu samowychowania. Mowa o:
Dzieci nie są karane za błędy, nie boją się ich popełniać. Zachęca się je do nauki i eksperymentowania. Mowa o:
