Art. 2 k.k. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi. Można tu również wskazać, że żadna odpowiedź nie jest poprawna bo w kodeksie jest "na kim ciążył" a odpowiedziach "na kim ciąży" Dalej
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania do którego był obowiązany
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym skutek stanowiący znamię czynu zabronionego miał nastąpić
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić
Art. 6. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. § 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. Dalej
Art. 7. § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. § 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. § 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Art. 8. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi Dalej
dokonanie jest możliwe, ale nie następuje ponieważ sprawca używa środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego
sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego
sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie nie jest możliwe ze względu na miejsce, w którym znajduje się przedmiot czynności sprawczej
Art. 13. § 1. Odpowiada za usiłowanie (UDOLNE) , kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. § 2. Usiłowanie (NIEUDOLNE) zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego Art. 15. § 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego Dalej
Art. 16. § 1. Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania. § 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi Art. 17. § 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu. § 2. Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1. Dalej
Art. 18. § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam (sprawstwo pojedyncze) albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą (współsprawstwo), ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę (sprawstwo kierownicze) lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. (sprawstwo polecające) Dalej
Jedną z form przekroczenia granic obrony koniecznej jest tzw. eksces intensywny. Zachodzi on wówczas gdy:
Obrona Konieczna Art. 25. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem § 2. W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. § 2a. Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej, odpierając zamach polegający na wdarciu się do mieszkania, lokalu, domu albo na przylegający do nich ogrodzony teren lub odpierając zamach poprzedzony wdarciem się do tych miejsc, chyba że przekroczenie granic obrony koniecznej było rażące. § 3. Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. EKSCES INTENSYWNY (niewspółmierność obrony), który ma miejsce w sytuacji, gdy osoba odpierająca zamach zastosuje sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu EKSCES EKSTENSYWNY (niewspółczesność obrony), który ma miejsce w sytuacjach, gdy obrona ma charakter przedwczesny (w momencie działania ekscedenta zamach jeszcze nie nastąpił) lub spóźniony (ekscedent działał, gdy zamach już się zakończył). Dalej
KARA GRZYWNY Art. 33. § 1. Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. § 2. Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności wymienionej w art. 32 pkt 3, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął. § 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna "nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych" Dalej
sprawca swoim czynem wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
sprawca dopuszcza się dwóch lub więcej czynów, jednak ze względu na to że popełnione zostały w krótkich odstępach czasu, sąd skazuje go za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów
sprawca swoim czynem wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej i sąd skazuje go za dwa lub więcej przestępstw
sprawca dopuszcza się dwóch lub więcej czynów, jednak ze względu na to że popełnione zostały na dobro tej samej osoby, sąd skazuje go za jedno przestępstwo
Art. 11. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. § 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów ZBIEG PRZEPISÓW - ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo niezależnie od liczby przepisów, które zostały tym czynem naruszone, ma znaczenie wówczas, gdy dowolny fragment ludzkiego zachowania (określony jako czyn) realizuje jednocześnie znamiona dwóch (lub więcej) typów czynów zabronionych WŁAŚCIWY ZBIEG PRZESTĘPSTW - sprawca popełnia dwa lub więcej czynów naruszając każdym z nich jakiś przepis ustawy karnej wielość ta nie podlega jakiejkolwiek redukcji (żadnego z tych czynów nie da się wyeliminować) Dalej
Zgodnie z art. 149 k.k. "matka która zabija dziecko w okresie porodu pod wpływem jego przebiegu, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Uwzględniając ustawowe znamiona czynu zabronionego, przestępstwo określone w tym przepisie jest:
ZBRODNIA i WYSTĘPEK Art. 7. § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. § 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. § 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Większość przestępstw w polskim kodeksie karnym to właśnie występki. Podstawowa różnica sprowadza się do tego, że zbrodnię można popełnić tylko umyślnie. Występek natomiast można popełnić również nieumyślnie, jeżeli tak stanowi szczególny przepis prawa. Przestępstwa materialne (skutkowe) stanowią zdecydowaną większość. Należy do nich kradzież, rozbój, zabójstwo, uszkodzenia ciała i inne. do dokonania dochodzi dopiero z chwilą wystąpienia skutku (skutek należy do znamion). Skutek, to nie tylko zmiana w świecie zewnętrznym (jego dostrzegalny atrybut). Skutek, to także narażenie na niebezpieczeństwo (nie zawsze dochodzi do naruszenia dobra prawnego). Przestępstwo formalne (bezskutkowe) odznacza się tym, że do jego popełnienia dochodzi przez samo działanie sprawcy, bez względu na skutek. Dalej
Sprawca który znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzi pojazd mechaniczny i naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia na czas przekraczający 7 dni odpowie za:
dwa przestępstwa tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz za spowodowanie wypadku komunikacyjnego art. 178a par. 1 k.k. oraz art. 177 par. 1 k.k (z uwzględnieniem przez sąd podczas orzekania art. 178a par. 1 k.k. czyli przepisu przewidującego surowszą odpowiedzialność karną dla nietrzeźwych sprawców wypadków komunikacyjnych)
jedno przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie, tj. czyn określony w art. 178a par. 1 k.k. i art. 177 par. 1 k.k. w zw. z art. 11 par. 2 k.k. 1
tylko za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn określony w art. 178a par. 1 k.k.
Art. 178a. § 1. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 2. (uchylony) § 3. (uchylony) § 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. art. 177 § 1 Kodeksu karnego „kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”. Średni uszczerbek na zdrowiu - opisany został w art. 157 § 1 k.k. jako trwający dłużej niż 7 dni, lecz jednocześnie nie będący uszczerbkiem ciężkim w rozumieniu art. 156 § 1 k.k Lekki uszczerbek na zdrowiu - to naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni. Ciężki uszczerbek na zdrowiu - opisano w art. 156 § 1 k.k. Zgodnie ze wskazanym przepisem jest to pozbawienie człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia, spowodowanie innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała. Dalej
Art. 189 par. 1 k.k. stanowi, że:" Kto pozbawia człowieka wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5." Uwzględniając ustawowe znamiona czynu zabronionego, przestępstwo określone w tym przepisie jest:
powszechnym przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym
Podmiot przestępstwa - Przestępstwo pozbawienia wolności jest przestępstwem powszechnym, co oznacza, że jego sprawcą może być każda osoba, która spełnia warunki do ponoszenia odpowiedzialności karnej Przedmiot ochrony (bezpośredni) - jest osobista wolność człowieka w sensie fizycznym, rozumiana jako zgodna z wolą człowieka możliwość swobodnego poruszania się oraz swoboda w zakresie zmiany miejsca zamieszkania. Strona przedmiotowa - Zachowanie sprawcy przestępstwa pozbawienia wolności polega na bezprawnym pozbawieniu wolności. Przyjmuje się, że każde działanie ( lub zaniechanie ) sprawcy, które w rezultacie doprowadza do pozbawienia wolności osoby pokrzywdzonej wypełnia znamiona przestępstwa z art. 189 k.k. Można tu zaliczyć np. zamknięcie osoby w pomieszczeniu, skrępowanie, zabranie wózka inwalidzkiego osobie niepełnosprawnej Skutek - Przestępstwo pozbawienia wolności jest przestępstwem skutkowym ( materialnym ). Do jego zaistnienia niezbędnym jest nastąpienie skutku w postaci pozbawienia wolności i to bez względu na czas jego trwania. Musi być ono odebrane przez pokrzywdzonego jako naruszenie dobra osobistego. Forma winy - Umyślność w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym Dalej
Sprawca który używając przemocy wobec osoby doprowadził ją do obcowania płciowego i wskutek użytej przez sprawcę przemocy osoba pokrzywdzona doznała uszczerbku na zdrowiu, który został oceniony przez powołanego biegłego z zakresu medycyny jako "choroba realnie zagrażająca życiu" odpowie za:
przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie z obu naruszonych przepisów tj. art. 197 par. 1 k.k. i art. 156 par. 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 par. 2 k.k.
spowodowanie tzw. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. przestępstwo określone w art. 156 par. 1 pkt 2 k.k.
Art. 11. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. § 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Art. 156. § 1. Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci: 1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia, 2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. § 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 5, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności. Art. 197. § 1. Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12. § 2. Jeżeli sprawca, w sposób określony w § 1, doprowadza inną osobę do poddania się innej czynności seksualnej albo wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. § 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia: 1) wspólnie z inną osobą, 2) wobec małoletniego poniżej lat 15, 3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. § 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1–3 działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5. Kumulatywny zbieg przepisów Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów Dalej
Przepis art. 222par. 1 k.k. stanowi, że: "Kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3". Uwzględniając ustawowe znamiona czynu zabronionego przestępstwo określone w tym przepisie to czyn:
Indywidualny przedmiot ochrony – to nietykalność cielesna i godność funkcjonariusza publicznego oraz osoby do pomocy mu przybranej a także prawidłowa realizacja zadań służbowych. Podmiot przestępstwa – powszechny, każda osoba zdolna do ponoszenia odpowiedzialności karnej Strona przedmiotowa - Skutek – przestępstwo formalne ( bezskutkowe ). Zostaje ono popełnione w momencie zrealizowania czynności sprawczej w postaci uderzenia albo naruszenia nietykalności cielesnej w inny sposób. Strona podmiotowa: Umyślnie w zamiarze bezpośrednim w sytuacji, gdy czyn dokonywany jest w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, Umyślnie w zamiarze ewentualnym, gdy czyn ma miejsce podczas pełnienia obowiązków służbowych. Dalej
Zgodnie z art. 223 par. 1 k.k. "Kto, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą lub używając broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu albo środka obezwładniającego, dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10". Uwzględniając ustawowe znamiona czynu zabronionego, przestępstwo określone w tym przepisie jest:
występkiem formalny (bezskutkowym) charakteryzującym się dwoma alternatywnie określonymi przedmiotami czynności sprawczej
zbrodnią materialną (skutkową) charakteryzująca się dwoma łącznie określonymi przedmiotami czynności sprawczej
Skutek: Art. 223 § 1 k.k. – formalne, bo przestępstwo jest już dokonane w momencie realizacji czynności sprawczej np. w postaci zadania uderzenia funkcjonariuszowi publicznemu lub osobie do pomocy mu przybranej. Art. 223 § 2 k.k. – materialne, bo musi nastąpić skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej. Podmiot powszechny – każda osoba zdolna do ponoszenia odpowiedzialności karnej. Przedmiot czynności wykonawczej – funkcjonariusz publiczny lub osoba do pomocy mu przybrana. Indywidualny przedmiot ochrony – nietykalność cielesna a także zdrowie i życie oraz godność funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej. Prawidłowa realizacja zadań służbowych Strona podmiotowa: Wina umyślna w zamiarze bezpośrednim – działanie sprawcy ukierunkowane jest na wyrządzenie krzywdy fizycznej. Dopuszczalny jest też zamiar ewentualny, w sytuacji gdy sprawca godzi się na to, że może dopuścić się napaści na funkcjonariusza publicznego lub na osobę do pomocy mu przybraną. Czynność sprawcza: działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, używanie broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu albo środka obezwładniającego Czynna napaść – to wszelkie działania podjęte w celu wyrządzenia krzywdy fizycznej funkcjonariuszowi publicznemu lub osobie do pomocy mu przybranej. Wspólnie i w porozumieniu z inną osobą – dla bytu przestępstwa wymagane jest działanie co najmniej dwóch sprawców. Dalej
Jeżeli funkcjonariusz publiczny działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczył swoje uprawnienia lub nie dopełnił obowiązków i jednocześnie w związku z pełnioną funkcją przyjmie tą korzyść majątkową odpowie za:
przestępstwo łapownictwa biernego określone w art. 228 par. 3 k.k. (typ kwalifikowany ze względu na zachowanie sprawcy stanowiące naruszenie przepisów prawa)
jedno przestępstwo kwalifikowanie kumulatywnie z obu naruszonych przepisów art. 231 par. 2 k.k. i art. 228 par. 3 k.k. w zw. z art. 11 par. 2 k.k.
tylko za przestępstwo łapownictwa biernego stypizowanego w art. 228 par 3 k.k. -zgodnie z regułą redukcyjną subsydiarności określoną w art. 231 par 4 k.k.
przestępstwo nadużycia władzy określone w art. 231 par. 2 k.k. (typ kwalifikowany ze względu na działanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej)
Art. 228. § 1. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. § 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 3. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Art. 231. § 1. Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. § 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie i wyrządza istotną szkodę, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 4. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 228. Reguła Subsydiarności może być: ustawowa, milcząca. Przykładem subsydiarności ustawowej jest art. 231 par. 4 kk: "Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 228." Jest jeszcze reguła konsumpcji: nie trzeba kumulatywnie kwalifikować czynu, jeżeli znamiona jednego typu są uwzględnione w opisie znamion drugiego. W zasadzie nie da się wskazać takich par przepisów, które zawsze będą podlegać tej regule. Konieczne jest zawsze rozważenie okoliczności konkretnego przypadku. Reguła konsumpcji posłuży do wyłączenia wielości ocen na przykład wtedy gdy sprawca przedłoży sfałszowany dokument (użycie przerobionego dokumentu - alternatywne znamię art. 270 par. 1 kk) aby uzyskać kredyt bankowy (art. 297 par. 1 kk). Zakwalifikowanie czynu z tego drugiego przepisu odda całość jego zawartości kryminalnej. Dalej
Art. 204. § 1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłania inną osobę do uprawiania prostytucji lub jej to ułatwia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 2. Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę. § 3. Jeżeli osoba określona w § 1 lub 2 jest małoletnim, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Sutenerstwo - § 2. Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę. Stręczycielstwo — nakłanianie innej osoby do uprawiania nierządu (prostytucji) / bez korzyści majątkowej Kuplerstwo – zachowanie polegające na ułatwianiu innej osobie uprawiania prostytucji i w Polsce kuplerstwo stanowi przestępstwo, o ile jest dokonywane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo kuplerstwa określone jest w art. 204 § 1, a także § 3 k.k. Zmuszanie do prostytucji - Art. 203. Kto, przemocą, groźbą bezprawną, podstępem lub wykorzystując stosunek zależności lub krytyczne położenie, doprowadza inną osobę do uprawiania prostytucji, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Dalej
W lokalu gdzie była organizowana zabawa taneczna wywiązał się bójka między miejscowymi a gośćmi z sąsiedniej miejscowości. Darek B. nie był czynnym uczestnikiem (nie zadawał ciosów ani kopnięć) ale w trakcie bójki prowokował do niej swoich miejscowych kolegów i słownie "dopingował" ich do walki. Czy i jaką odpowiedzialność powinien ponieść Darek B. :
Bójka lub pobicie – typ podstawowy Indywidualny przedmiot ochrony to życie i zdrowie człowieka Podmiot powszechny – każda osoba zdolna do ponoszenia odpowiedzialności karnej. Skutek – przestępstwo skutkowe ( materialne ). Skutkiem jest narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku w postaci ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu. Czynność sprawcza ( art. 158 § 1 k.k. ) ,,Branie udziału w bójcie lub pobiciu’’ może ono przybrać różne formy, są to z reguły przejawy agresji fizycznej, m.in. uderzanie pięściami, kopanie, duszenie. To również zachowanie, które stanowi przejaw akceptacji zdarzenia ( np. zagrzewanie do bójki lub pobicia, dopingowanie ich uczestnikom ). Wina umyślna w zamiarze bezpośrednim i ewentualnym. BÓJKA - to zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej trzy osoby i każda z nich jednocześnie atakuje i broni się (nie można wskazać strony wyłącznie ofensywnej i wyłącznie defensywnej). POBICIE - mamy z nim do czynienia wtedy, gdy dwie osoby lub więcej dopuszcza się napaści na inną osobę lub osoby, napaści mającej postać szeroko rozumianych „rękoczynów”, przy czym w przypadku pobicia ma miejsce wyraźny podział ról na stronę atakującą i stronę atakowaną Bójka lub pobicie ( typ kwalifikowany – art. 158 § 2 k.k. ) - Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Występek ścigany z urzędu. Bójka lub pobicie ( typ kwalifikowany art. 158 § 3 k.k. ) - Przepis art. 158 § 3 k.k. przewiduje najsurowszą odmianę kwalifikowaną bójki lub pobicia z uwagi na jej nieumyślne następstwo w postaci śmierci uczestnika bójki lub ofiary pobicia. Tę odmianę kwalifikowaną też cechuje kombinowana strona podmiotowa, gdyż na podstawie art. 158 § 3 k.k. odpowiadają ci sprawcy, którzy umyślnie uczestniczyli w bójce lub pobiciu o charakterze niebezpiecznym, ale nie chcieli ani nie godzili się na śmierć uczestnika bójki lub ofiary pobicia, jednak zarzucić im można świadomą lub nieświadomą nieumyślność co do takiego następstwa czynu. art. 159 k.k. - Typ kwalifikowany bójki lub pobicia ze względu na użycie przez uczestnika broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu Dalej
funkcjonariusz publiczny który poświadcza w dokumencie nieprawdę co do okoliczności mające znaczenie prawne odpowie:
Poświadczenie nieprawdy – fałsz intelektualny ( art. 271 k.k. ) Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przedmiot ochrony ( art. 271 k.k. ) 1. Wiarygodność dokumentów w aspekcie dowodowym, 2. Prawidłowe funkcjonowanie organów wymiaru sprawiedliwości i innych organów władzy publicznej, które prowadzą postępowania dowodowe. Podmiot przestępstwa ( art. 271 k.k. ) Podmiot indywidualny, bo może nim być tylko funkcjonariusz publiczny ( art. 115 § 13 k.k. ) lub inna osoba, która jest uprawniona do wystawienia dokumentu. art. 115 § 13 k.k. Funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; 2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego; 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy; 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych; 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe; 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej; 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej; 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. Strona przedmiotowa ( art. 271 k.k. ) - Skutek: Przestępstwo formalne, dokonane już w momencie realizacji znamion czynności sprawczej. Jego dokonanie nie jest uzależnione od wystąpienia ewentualnej szkody. Strona podmiotowa ( art. 271 k.k. ) art. 271 § 1 i 2 k.k. – wina umyślna ( zarówno w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym ), art. 271 § 3 k.k. – wina umyślna ( tylko zamiar bezpośredni kierunkowy ) bo sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej Dalej
Sprawca, który dokonując włamania do kościoła uszkodził drzwi powodując szkodę w wysokości 20 tyś zł, a następnie ze skarbonki kościelnej zabrał pieniądze w kwocie 125 zł odpowie za:
dwa przestępstwa, tj. za uszkodzenie mienia oraz kradzież z włamaniem tj. art. 279 par. 1 i k.k. oraz art. 288 par. i k.k.
przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie z obu naruszonych przepisów tj. art. 279 par. 1 k.k. i art. 288 par. 1 k.k. w zw. z art. 11 par. 2 k.k.
art. 279 k.k. Podmiot – powszechny Strona podmiotowa- umyślnie w zamiarze bezpośrednim ( przestępstwo kierunkowe, cel działania sprawcy – przywłaszczenie – włączenie rzeczy do swojego stanu posiadania ). Zamiarem bezpośrednim sprawca musi także obejmować przełamywanie zabezpieczeń- włamanie ) Skutek- materialne następuje w momencie zawładnięcia rzeczą przez sprawcę „kradzież z włamaniem”- połączenie dwóch elementów( zachowań sprawcy ), włamania i zaboru rzeczy w celu przywłaszczenia ( kradzież). Nie jest zabezpieczeniem w rozumieniu art. 279k.k. umieszczenie rzeczy wewnątrz ogrodzenia, za barierą, za płotem, rowem, żywopłotem, gdyż tego typu odgrodzenia przestrzeni mają charakter porządkowy, nie są pomieszczeniami zamkniętymi. Za włamanie nie można uznać także wypchnięcia okna, które w momencie przystąpienia sprawców do kradzieży było otwarte. Kradzież z włamaniem jest zawsze przestępstwem, bez względu na wartość zabranych rzeczy. W sytuacji gdy szkoda wyrządzona włamaniem jest znacząco niższa od szkody wyrządzonej kradzieżą, skutkiem czego przestępstwo kradzieży z włamaniem konsumuje przestępstwo zniszczenia mienia. W tym przypadku szkoda wyrządzona włamaniem jest znacząco wyższa dlatego jest w kumulatywnie. Dalej
1.. Podmiot przestępstwa - osoba sprawcy Osoba fizyczna bądź podmiot zbiorowy w chwil popełnienia czynu: - był poczytalny - indywidualnie określony - mająca ukończone 17 lat w chwili popełnienia czynu (art.10 §1kk) Podmiot przestępstwa: podmiot ogólny (powszechny)- każda osoba zdolna do ponoszenia odpowiedzialności karnej podmiot indywidualny - właściwy, niewłaściwy np. każda osoba zdolna do ponoszenia odpowiedzialności, posiadająca określone cechy np. matka, która zabija (149), kto w związku z pełnieniem funkcji publicznej 2. Strona przedmiotowa przestępstwa - dotyczy określenia sposobu zachowania się sprawcy. Skład: - Sposób popełnienia- określamy zachowanie sprawcy. - Określenie przedmiotu czynu- określa się przedmiot czynności wykonawczej (czyli przedmiot, na który sprawca działał). - Skutek- określenie skutku. - Określenie związku przyczynowo- skutkowego. - Okoliczności modalne- do nich zaliczamy czas, miejsce, sytuacje, użyte środki. 3. Strona podmiotowa (wina i jej formy) skład: - Określenie umyślności lub nieumyślności. - Określenie motywu zachowania sprawcy. - Określenie pobudki zachowania sprawcy. - Określenie celu zachowania sprawcy. 4. Przedmiot ochrony: a) ogólny- to podstawowe stosunki społeczno - ekonomiczne chronione przez prawo; są to dobra, których ochrona jest zadaniem całego prawa karnego b) rodzajowy - to dobro prawnie chronione przez grupę przepisów karnych z reguły zamieszczonych w jednym rozdziale kodeksu karnego odnajdziemy go w nazwie tytułu rozdziału z części szczególnej kodeksu ( np. Rozdział XIX Kodeksu karnego ,, Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu ,, który chroni życie i zdrowie człowieka ) - indywidualny (zwany też bezpośrednim) - to konkretne dobro chronione przez konkretny przepis i określone bezpośrednio przez konkretny przepis ( np. art. 148 kk, który chroni życie człowieka ) Związek przyczynowo-skutkowy - to związek zachodzący pomiędzy zdarzeniami, rzeczami, cechami lub faktami, w których jedno jest skutkiem drugiego oraz jedno wynika z drugiego siłą konieczności. Zakłada się, ze związek taki zachodzi obiektywnie, co oznacza, że nie można go wymyślić. Przestępstwo skutkowe- do znamion tego przestępstwa należy wystąpienie określonego skutku (zmiana w świecie zewnętrznym). Przestępstwa formalne - bezskutkowe, czyli skutek nie należy do ustawowych znamion przestępstwa gdyż nie jest jego integralna częścią składową, ale powstałe w przyszłości skutki mają znaczenie dla wyboru rodzaju kary i jej wymiaru. Przestępstwa - podział: Z uwagi na typ: - Podstawowy. - Uprzywilejowany- zachodzą okoliczności w dyspozycji przepisu, które powodują, ze wysokość zagrożenia karą w stosunku do typu podstawowego jest mniejsza. - Kwalifikowany- w dyspozycji przepisu określone są znamiona kwalifikujące, które powodują zaostrzenie odpowiedzialności karnej w stosunku do typu podstawowego Formy popełniania przestępstw: Zamiar: bezpośredni- sprawca chce (kto w celu, kto chce) ewentualny- sprawca przewiduje (kto w zamiarze) Dalej
Do przestępstw publicznoskargowych należę: - ścigane z urzędu- więc postępowanie prowadzone „z urzędu”, przez wyznaczone do tego organy ścigania. - ścigane na wniosek pokrzywdzonego oznacza to, że postępowanie w sprawie tych przestępstw przeprowadza właściwy organ ścigania (Policja, prokurator), jednak dla podjęcia jakichkolwiek czynności konieczny jest wniosek pokrzywdzonego, obejmujący oświadczenie o żądaniu ścigania i ujęcia sprawcy przestępstwa (w tym też przejawia się wspomniana „aktywność” pokrzywdzonego). Bez wniosku pokrzywdzonego postępowanie nie może być prowadzone (nawet, gdy organ ścigania poweźmie już informację o popełnieniu przestępstwa). Zauważyć przy tym należy, że wniosek o ściganie może zostać złożony na każdym etapie postępowania przygotowawczego, np. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka. Po złożeniu wniosku, postępowanie toczy się z urzędu – oznacza to, że zebranie materiału dowodowego, sporządzenie aktu oskarżenia i popieranie go przed Sądem należy do prokuratora Dalej
1. Podżeganie (art. 18 § 2 kk) - podżegaczem jest ten, kto chcąc aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. 2. Pomocnictwo (art. 18 § 3 kk) - pomocnikiem jest ten, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jej popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzia, środki przewozu, udziela rady albo informacji. Odpowiada za pomocnictwo również ten, kto wbrew prawnemu szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie 3. Sprawstwo równoległe - polega na tym, że dwie lub więcej osób popełniają czyn zabroniony w tym samym miejscu i czasie, ale niezależnie od siebie (np. w czasie zamieszek, w trakcie trwania imprezy masowej, czy też w sytuacji, w której kilka osób nie porozumiewając się ze sobą, plądruje ten sam sklep, czy też wykorzystuje fakt wykolejenia się pociągu i niezależnie od siebie dokonuje kradzieży rzeczy). 4. Usiłowanie - ( art. 13 kk ) - jest to zachowanie podjęte w zamiarze popełnienia czynu zabronionego i zmierzające ku jego dokonaniu, które jednak nie następuje. Zachowanie sprawcy może być uznane za usiłowanie tylko wtedy, gdy zmierza bezpośrednio do dokonania czynu zabronionego. Dalej
Zbrodnia - czyn zabroniony, zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą ( art. 7 § 2 kk ). Występek - czyn zabroniony, zagrożony: - grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, - karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo - karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Dalej
Przestępstwem jest czyn zabroniony pod groźbą kary jako zbrodnia albo występek, przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, bezprawny, zawiniony i społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy. Powyższa definicja przestępstwa jest definicją formalno-materialną Dalej
Ze względu na podmiot wyróżniamy: - przestępstwa powszechne (ogólnosprawcze), - przestępstwa indywidualne Dalej
Przygotowanie (art. 16 § 1 kk) - zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania. Zasadą jest, że przygotowanie do przestępstwa jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi ( art. 16 § 2 kk ). Dalej
Nieodpłatna kontrolowana praca na cele społeczne w ramach odbywania kary ograniczenia wolności wykonywana jest w wymiarze:
Art. 35. § 1. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. § 2. Potrącenie wynagrodzenia za pracę może być orzeczone wobec osoby zatrudnionej; w okresie, na jaki zostało orzeczone potrącenie, skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy. Dalej
sprawca popełnia kilka przestępstw, za które został skazany chociażby nieprawomocnym orzeczeniem sadu
dwóch lub więcej sprawców popełnia jeden lub więcej czynów zabronionych działając wspólnie i w porozumieniu
Art. 11. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Dalej
Piotr W. wybił szybę w rozgrzanym samochodzie w celu ratowania znajdującego się tam psa. W związku z tym:
nie poniesie odpowiedzialności karnej, bo w tym przypadku działał w ramach kontratypu stanu wyższej konieczności
Stan wyższej konieczności art. 26 § 1kk polega na działaniu w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można uniknąć inaczej, a dobro poświęcane przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego / kontratyp /, Dalej
Ze względu na tryb ścigania przestępstwo groźby karalnej określone w art. 190 k.k. jest przestępstwem:
Groźba karalna ( art. 190 k.k. ) Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego ( art. 190 § 1 i 2 k.k. ) Dalej
Sprawca dopuszcza się przestępstwa kradzieży, okreslonego w art. 278 par. 1 k.k. gdy dokonuje zaboru w celu przywłaszczenia:
Kradzież powyżej kwoty 500 zł Kradzież dowodu tożsamości lub dokumentu stwierdzającego prawo majątkowe jest penalizowane w art. 275 § 1 KK Dalej
Zenon W. poprzez wykonanie nielegalnego podłączenia do sieci energetycznej przez kilka tygodni pobierał bezprawnie energie elektryczną powodując tym samym straty (zużycia energii) w wysokości 250 zł na szkodę Polskiej Grupy Energetycznej. Zenon W. w tym wypadku dopuścił się:
Kradzież energii ( gazowej, cieplnej, elektrycznej ) może polegać na: – podłączeniu do systemu dostarczającego dany rodzaj energii z pominięciem licznika – uszkodzeniu licznika, które następuje po legalnym przyłączeniu się sprawcy do systemu dostarczającego dany rodzaj energii, – dokonaniu zmiany zapisu licznika w taki sposób, że nie zawiera informacji o faktycznie wykorzystanej przez sprawcę ilości energii (tzw. cofanie licznika). Kradzież energii bez względu na jej wartość stanowi przestępstwo i nie ma zastosowania art. 119 § 1 k.w. Dalej
Średni uszczerbek na zdrowiu - opisany został w art. 157 § 1 k.k. jako trwający dłużej niż 7 dni, lecz jednocześnie nie będący uszczerbkiem ciężkim w rozumieniu art. 156 § 1 k.k Dalej
BÓJKA - to zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej trzy osoby i każda z nich jednocześnie atakuje i broni się (nie można wskazać strony wyłącznie ofensywnej i wyłącznie defensywnej). Dalej
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nakłania inna osobę do uprawiania prostytucji wypełnia znamiona przestępstwa:
Sutenerstwo - § 2. Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę. Stręczycielstwo — nakłanianie innej osoby do uprawiania nierządu (prostytucji) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej Kuplerstwo – zachowanie polegające na ułatwianiu innej osobie uprawiania prostytucji i w Polsce kuplerstwo stanowi przestępstwo, o ile jest dokonywane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo kuplerstwa określone jest w art. 204 § 1, a także § 3 k.k. Dalej
Indywidualny przedmiot ochrony – prawidłowe funkcjonowanie instytucji, realizujących wymiar sprawiedliwości a także wiarygodność ustaleń poczynionych w postepowaniach prowadzonych na podstawie ustaw. Podmiot: art. 233 § 1 k.k. – indywidualny, osoba która występuje jako świadek, art. 233 § 4 k.k. – indywidualny, osoba która jest biegłym art. 233 § 6 k.k. – indywidualny, osoba która została wezwana do złożenia oświadczenia Skutek: Przestępstwo formalne Dalej
Przestępstwo wypadku komunikacyjnego w typie podstawowym, określone w art. 177 par. 1 k.k. ze względu na tryb ścigania jest przestępstwem ściganym:
ściganym na wniosek, ale tylko w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest wyłącznie osoba najbliższa dla sprawcy
Dla bytu przestępstwa określonego w art. 177 § 1 i 2 k.k. koniecznym jest, aby obrażenia odniosła osoba inna niż sprawca wypadku komunikacyjnego, np. pasażer, pieszy, rowerzysta. Przestępstwo określone w art. 177 § 1 k.k. ścigane jest z urzędu, ale gdy pokrzywdzonym jest wyłącznie osoba najbliższa, ściganie następuje na jej wniosek ( przestępstwo względnie wnioskowe ). Należy podkreślić, że przestępstwo to ścigane jest na wniosek nie tylko wówczas, gdy pokrzywdzony miał status osoby najbliższej w czasie popełnienia czynu, lecz także wtedy, gdy uzyskał taki status dopiero na etapie postępowania karnego do momentu jego prawomocnego zakończenia. Dalej
Przestępstwo określone w art. 60 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii- niepowiadomienie organów ścigania ze względu na podmiot jest przestępstwem
Art. 60. o przeciwdz.. narkom Odpowiedzialność karna za niepowiadomienie o popełnieniu przestępstwa Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową, mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56 odpowiedzialność karna za wprowadzanie do obrotu wbrew przepisom ustawy środków odurzających lub substancji, art. 58 odpowiedzialność karna za udzielanie, ułatwianie, ułatwianie lub umożliwianie użycia albo nakłanianie do użycia środka lub substancji lub art. 59 odpowiedzialność karna za ułatwianie, umożliwianie, nakłanianie do użycia środka lub substancji w celu osiągnięcia korzyści na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Dalej
Zabicie albo znęcanie się nad zwierzęciem ze szczególnym okrucieństwem (art. 35 ust 2 Ustawy o ochronie zwierząt) ze względu na typ jest typem:
Art. 35. ochr. zwierząt Odpowiedzialność karna za zabijanie, uśmiercanie lub dokonywanie uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów ustawy albo znęcanie się nad zwierzęciem 1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów art. 6 wyłączenia zakazu zabijania zwierząt, zakaz znęcania się nad zwierzętami ust. 1, art. 33 zasady uśmiercania zwierząt lub art. 34 uśmiercanie zwierząt w ubojni ust. 1–4 podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 1a. Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem. 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 1a działa ze szczególnym okrucieństwem podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. 35 ust.2 Uo ochr. zwierząt to typ kwalifikowany ponieważ znamienne jest „ze szczególnym okrucieństwem” Dalej
