W koncepcjach modeli dotyczących rozpoznawania twarzy przyjmuje się, że twarz jest reprezentowana w umyśle w formie obrazu. W procesie rozpoznawania twarzy obraz sensoryczny jest zestawiany z obrazem umysłowym, a decyzja o identyfikacji jest podejmowana na podstawie oceny przystawania obu obrazów.
Schemat to uogólniona wiedza na temat pewnego wycinka środowiska, która jest wynikiem wielokrotnych kontaktów z tym środowiskiem. Schematy są podstawą do rozpoznawania bodźców, choć nie zawierają dokładnej reprezentacji obiektów i zdarzeń.
Istnieją dowody, że w obu rodzajach pamięci STM i LTM dominują różne kody: dla STM jest to kod semantyczny, a dla LTM kod akustyczny.
Próbę połączenia podejścia proceduralistycznego z deklaratywistycznym podjął w roku 1983 Anderson, wyodrębniając dwa rodzaje pamięci: deklaratywną i proceduralną, między którymi pośredniczy pamięć operacyjna.
W literaturze psychologicznej lat 70-tych zaczął pojawiać się – obok funkcjonującego już terminu pamięć krótkotrwała – termin pamięć operacyjna. Wybierz z podanych niżej twierdzeń to, które jest prawdziwe:
W eksperymencie Gibsona polegającym na rozpoznawaniu foremek do ciasta przy zasłoniętych oczach, rozpoznawanie tych foremek było najlepsze:
informacje kodowane jednocześnie w systemie niewerbalnym i werbalnym są lepiej zapamiętywane i odpamiętywane
na przetworzenie bardziej złożonych obiektów potrzeba więcej czasu, gdyż obciążenie poznawcze jest wówczas większe
Badania elektrofizjologiczne dostarczyły informacji, że w korze wzrokowej istnieją komórki, których pola recepcyjne na siatkówkach dwojga oczu są względem siebie nieco przesunięte. Komórki te reagują jedynie wówczas, gdy określony fragment obrazu pokrywa się z ich polami recepcyjnymi, a więc pada na nieco różne miejsca siatkówki. Są to korowe detektory kształtu.
Absolutny próg intensywności, zwany progiem wrażliwości słuchowej, zmienia się wraz z częstotliwością dźwięków. Człowiek ma maksymalną wrażliwość na dźwięki o częstotliwości od 1000 do 3330 Hz, tj. dla tych częstotliwości wykazuje próg najniższy.
Wg teorii bramkowania, której autorami są R. Melzack i P. Wall, czucie bólu zależy od siły pobudzenia i wzajemnych interakcji pomiędzy dwoma systemami przenoszącymi sygnały, z których jeden zawiera duże, szybko przewodzące, a drugi cienkie wolno przewodzące włókna. Sygnały pochodzące z dużych włókien hamują pewne komórki rdzenia kręgowego, natomiast te, które są przesyłane włóknami cienkimi pobudzają je.
W przypadku, gdy głowa wykonuje ruchy w bok (w lewo i w prawo) bez zmiany pionowego położenia względem ziemi, informacji o ruchach głowy dostarczają receptory znajdujące się w łagiewce i woreczku.
Teoria modularności umysłu Jerry'ego A. Fodora zyskała empiryczne potwierdzenie m.in. w eksperymencie, w którym wykorzystano:
Teoria asocjacjonistyczna zakładała prymat części nad całością. Główną tezą tej koncepcji było twierdzenie, że spostrzeżenie to prosta suma wrażeń i powstaje przez ich połączenie. Natomiast jednym z podstawowych pojęć psychologii postaci jest pojęcie figury i tła. Rozróżnienie to wprowadził w 1921 r. duński psycholog Edgar Rubin.
Istotą procesu spostrzegania jest rozpoznanie, tj. określenie do jakiej kategorii należy określony obiekt. Jest to stwierdzenie z koncepcji:
