Frankl twierdził, że w przeciwieństwie do Freuda (libido) i Adlera (władza), człowiek kieruje się wolą sensu – potrzebą, aby życie miało znaczenie. Dalej
Nerwica noogenna to termin Frankla na określenie egzystencjalnego kryzysu – poczucia pustki, bezcelowości i braku znaczenia. Dalej
Frankl wyróżnia trzy wymiary: ciało (somatyczny), psyche (psychiczny) i duch (noetyczny). Wymiar społeczno-ekonomiczny nie jest częścią jego ontologii. Dalej
Frankl mówi o trzech ścieżkach realizacji sensu: poprzez twórczość, przeżycie i postawę. „Wartości biologiczne” to nie jego kategoria. Dalej
Frankl twierdził, że nawet w obliczu nieuniknionego cierpienia, człowiek może przyjąć życie z postawą „mimo wszystko tak”. Dalej
W modelu libertalno-walorycznym Ostrowskiego sens życia zależy od dwóch filarów: wolności i orientacji na wartości. Dalej
Gdy człowiek dostrzega wartości, ale nie czuje, że może je urzeczywistnić (brak wolności), pojawia się frustracja egzystencjalna. Dalej
Wymiar noetyczny (duchowy) zawiera zdolność do wolności, wartościowania, humoru, twórczości i odpowiedzialności – nie podlega chorobie jak psyche czy soma. Dalej
Frankl uważał, że zdrowie wymaga „napięcia egzystencjalnego” między tym, kim jesteśmy, a tym, kim możemy się stać – bez tego pojawia się pustka. Dalej
Wysoki sens pojawia się tylko w punkcie przecięcia wolności osobistej i wrażliwości na wartości – to tzw. „górka sensu”. Dalej
Teoria zakłada, że poczucie sensu wynika z połączenia wolności i wartościowości (wrażliwości na wartości). Dalej
