Związek Walki Czynnej (ZWC) to tajna organizacja wojskowa założona w 1908 roku we Lwowie przez działaczy Organizacji Bojowej PPS, w tym Kazimierza Sosnkowskiego, z inicjatywy Józefa Piłsudskiego. Celem ZWC było przygotowanie kadr dowódczych do przyszłego powstania zbrojnego przeciwko Rosji. Organizacja ta funkcjonowała jako organ centralny dla jawnych organizacji paramilitarnych, takich jak Towarzystwo „Strzelec” i Związek Strzelecki, a jej członkowie weszli w skład Legionów Polskich.

Dalej

W latach 1914–1917 Sosnkowski był jednym z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego, pełniąc funkcję jego zastępcy i szefa sztabu w I Brygadzie Legionów Polskich. Zyskał wówczas przydomek „Szef”, który odnosił się do jego roli u boku „Komendanta”.

Dalej

W 1920 r. Kazimierz Sosnkowski pełnił ważne funkcje wojskowe, m.in. dowódcy Armii Rezerwowej, a następnie, od 10 sierpnia, został mianowany ministrem spraw wojskowych i członkiem Rady Obrony Państwa.
Dowódca Armii Rezerwowej: od 25 maja do 10 sierpnia 1920 r. dowodził Armią Rezerwową.
Minister Spraw Wojskowych: 10 sierpnia 1920 r. objął stanowisko ministra spraw wojskowych, które piastował do 19 lutego 1924 r..
Członek Rady Obrony Państwa: równocześnie został powołany na członka Rady Obrony Państwa.

Dalej

W czasie II wojny światowej, w lipcu 1943 roku, Kazimierz Sosnkowski został mianowany Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych po śmierci generała Władysława Sikorskiego. We wcześniejszym okresie, po dotarciu do Paryża, pełnił inne ważne funkcje, w tym: wicepremiera i ministra spraw zagranicznych oraz Komendanta Głównego Związku Walki Zbrojnej (ZWZ).

Dalej

Kazimierz Sosnkowski krytykował pomysł antyniemieckiego powstania w Polsce, twierdząc, że nie może liczyć ono na pomoc ze strony aliantów i będzie jedynie służyć realizacji interesów ZSRR. Mimo że był Naczelnym Wodzem, nie podejmował w tej kwestii ostatecznej decyzji. Sam znajdował się w zaciekłym sporze z premierem Mikołajczykiem.

Czytaj więcej: histmag.org/Kazimierz-Sosnkowski-bezsilny-sprzeciw-Naczelnego-Wodza-13008

Dalej

Kazimierz Sosnkowski został odsunięty ze stanowiska Naczelnego Wodza w 1944 r. głównie z powodu ostrej krytyki polityki aliantów wobec Polski, szczególnie w czasie trwania Powstania Warszawskiego.
Najważniejsze powody:
Depesza nr 54 – Sosnkowski skrytykował w niej bezczynność aliantów wobec tragedii Powstania Warszawskiego. Depesza została odebrana jako atak na politykę Wielkiej Brytanii.
Naciski aliantów, zwłaszcza premiera Churchilla, na polski rząd w Londynie, aby usunął Sosnkowskiego — uważano go za zbyt „twardego” i utrudniającego współpracę.
Spór z premierem Stanisławem Mikołajczykiem, który chciał utrzymać dobre relacje z aliantami i prowadzić negocjacje z ZSRR.
W efekcie we wrześniu 1944 r. Sosnkowski został zdymisjonowany.

Dalej

Po wojnie Kazimierz Sosnkowski przebywał na emigracji w Kanadzie, gdzie osiedlił się w miejscowości Arundel pod Montrealem w listopadzie 1944 roku. Tam prowadził działalność publicystyczną i wygłaszał odczyty aż do śmierci w 1969 roku. Początkowo jego prochy zostały złożone w kościele św. Stanisława w Paryżu. W 1992 roku zostały sprowadzone do Polski i pochowane w podziemiach archikatedry św. Jana w Warszawie.

Dalej

Dorobek Kazimierza Sosnkowskiego obejmuje aktywną działalność polityczną na emigracji po II wojnie światowej, gdzie był nieprzejednanym rzecznikiem suwerenności Polski, krytykującym zarówno uległość aliantów zachodnich wobec ZSRR, jak i reżim komunistyczny w kraju.

Dalej