Pojęcie odnosi się do ochrony sprzętu, oprogramowania i danych przed atakującymi. Podstawowym celem cyberbezpieczeństwa jest ochrona przed cyberatakami, takimi jak nieuprawniony dostęp, zmiana lub niszczenie poufnych informacji.
Transdyscyplinarne podejście do systemów sterowania oraz związanego z tym przekazywania informacji (komunikacja) w maszynie.
Pojęcie odnosi się do przeciwdziałania stosowania przemocy poprzez: prześladowanie, zastraszanie, nękanie, wyśmiewanie innych osób z wykorzystaniem Internetu i narzędzi elektronicznych.
Termin „cyberbezpieczeństwo” należy rozumieć jako „zdolność systemu do prawidłowego interpretowania danych pochodzących z zewnętrznych źródeł, nauki na ich podstawie oraz wykorzystywania tej wiedzy, aby wykonywać określone zadania i osiągać cele poprzez elastyczne dostosowanie”.
Bezpieczeństwo informacji, bezpieczeństwo sieci, bezpieczeństwo proceduralne, bezpieczeństwo aplikacji, edukacja końcowego użytkownika, plan ciągłości działania.
. Identyfikacja informacji krytycznych, analiza zagrożeń, analiza podatności, ocena ryzyka, stosowanie odpowiednich środków zaradczych.
Chroni firmę przed oprogramowaniem ransomware, złośliwym oprogramowaniem, socjotechniką i phishingiem.
Dziedzina nauki zajmująca się obserwacją i analizą procesów przetwarzania informacji, w szczególności ich modelowaniem z zastosowaniem szyfrowania.
Technika służąca do ochrony informacji, która nie pozwala nadawcy i odbiorcy na zapoznanie się z jej szczegółami
To urządzenie lub oprogramowanie zabezpieczające sieć, które monitoruje przychodzący i wychodzący ruch sieciowy i decyduje o jego przepuszczeniu lub zablokowaniu w oparciu o zestaw określonych zasad (IP, PORT).
To urządzenie lub oprogramowanie wspomagające identyfikację sygnatur w pakietach sieciowych, które mogą wskazywać na atak, znajduje je w systemie i mu zapobiega.
To urządzenie, którego zadaniem jest wykrywanie, zwalczanie i usuwanie wirusów komputerowych. Współcześnie najczęściej jest to element pakietu programów chroniących komputer także przed wieloma innymi zagrożeniami.
To urządzenie lub oprogramowanie wspomagające identyfikację sygnatur w pakietach sieciowych, które mogą wskazywać na atak na urządzenie.
To urządzenie lub oprogramowanie wspomagające identyfikację sygnatur w pakietach sieciowych, które mogą wskazywać na atak, znajduje je w systemie i mu zapobiega.
To urządzenie lub oprogramowanie wspomagające identyfikację sygnatur w pakietach sieciowych, które mogą wskazywać na atak na urządzenie.
To urządzenie lub oprogramowanie zabezpieczające sieć, które monitoruje przychodzący i wychodzący ruch sieciowy i decyduje o jego przepuszczeniu lub zablokowaniu w oparciu o zestaw określonych zasad (IP, PORT).
To urządzenie, którego zadaniem jest wykrywanie, zwalczanie i usuwanie wirusów komputerowych. Współcześnie najczęściej jest to element pakietu programów chroniących komputer także przed wieloma innymi zagrożeniami.
Traceroute jest to narzędzie, które opiera się jedynie na protokole UDP i pokazuje ścieżkę pakietu. Zawiera listę wszystkich punktów, przez które przechodzi pakiet. Traceroute jest używany głównie wtedy, gdy pakiet nie dociera do miejsca docelowego. Traceroute służy do sprawdzania, gdzie połączenie zostaje przerwane lub zatrzymane, lub do identyfikacji awarii.
Traceroute jest to narzędzie, które opiera się jedynie na protokole ICMP i pokazuje ścieżkę pakietu. Zawiera listę wszystkich punktów, przez które przechodzi pakiet. Traceroute jest używany głównie wtedy, gdy pakiet nie dociera do miejsca docelowego. Traceroute służy do sprawdzania, gdzie połączenie zostaje przerwane lub zatrzymane, lub do identyfikacji awarii.
Traceroute jest to narzędzie, które opiera się na protokołach UDP i ICMP. Pokazuje ścieżkę pakietu. Zawiera listę wszystkich punktów, przez które przechodzi pakiet. Traceroute jest używany głównie wtedy, gdy pakiet nie dociera do miejsca docelowego. Traceroute służy do sprawdzania, gdzie połączenie zostaje przerwane lub zatrzymane, lub do identyfikacji awarii.
SSL jest protokołem komunikacyjnym, który wykorzystywany jest w sieciach komputerowych TCP/IP. SSL jest następcą protokołu Telnet, używany jest do terminalowego łączenia się z zdalnymi komputerami (np. z serwerem WWW). Wyróżniającą cechą SSL jest transfer wszelkich danych w postaci zaszyfrowanej oraz identyfikacja użytkownika na wiele różnych sposobów.
W przypadku stron WWW, które nie korzystają z certyfikatu SSL formularze oraz inne informacje przesyłane są do serwera przez sieć Internet otwartym tekstem, który stosunkowo łatwo przechwycić (szczególnie w sieci lokalnej). Jeśli serwer WWW ma zainstalowany certyfikat SSL do komunikacji z przeglądarką, wówczas informacja w obie strony (między serwerem WWW a przeglądarką internetową) przesyłana jest przez sieć w sposób zaszyfrowany.
SSL jest protokołem sieciowym używanym do bezpiecznych połączeń internetowych, przyjęto go jako standard szyfrowania na stronach WWW . Certyfikat SSL zapewnia poufność transmisji danych przesyłanych przez Internet. Intencją twórców SSL było zaprojektowanie protokołu uniwersalnego, tak aby mogły z niego korzystać protokoły aplikacyjne (HTTP, FTP, telnet itp.).
SSL oznacza Secure Sockets Layer. Jest to technologia tworząca szyfrowane połączenia pomiędzy serwerem WWW a przeglądarką internetową. Służy do ochrony informacji w transakcjach online i płatnościach cyfrowych w celu zachowania prywatności danych.
Jest to metoda prób i błędów, aby znaleźć właściwe hasło lub PIN. Hakerzy wielokrotnie próbują wszystkich kombinacji danych uwierzytelniających. W wielu przypadkach ataki typu brute force są zautomatyzowane, gdy oprogramowanie automatycznie loguje się przy użyciu poświadczeń.
Atak brute-force może być przeprowadzony wobec prawie wszystkich szyfrów symetrycznych i szyfrów asymetrycznych. Szczególnie jeśli znanych jest kilka par tekst jawny-szyfrogram lub jeśli znana jest część szyfrogramu i możliwe jest rozróżnienie poprawnego tekstu jawnego od niepoprawnego informacja w obie strony (między serwerem WWW a przeglądarką internetową) przesyłana jest przez sieć w sposób zaszyfrowany.
Jest to technika łamania haseł lub kluczy kryptograficznych polegająca na sprawdzeniu wszystkich możliwych kombinacji.
Physical Layer, Data Link Layer, Network Layer, Transport Layer, Presentation Layer, Session Layer, Application Layer.
Physical Layer, Data Link Layer, Network Layer, Transport Layer, Session Layer, Presentation Layer, Application Layer.
Physical Layer, Network Layer, Data Link Layer, Transport Layer, Session Layer, Presentation Layer, Application Layer.
Physical Layer, Data Link Layer, Transport Layer, Network Layer, Session Layer, Presentation Layer, Application Layer.
VPN oznacza wirtualną sieć prywatną. Jest to metoda połączenia sieciowego służąca do tworzenia, szyfrowanego i bezpiecznego połączenia. Ta metoda chroni dane przed ingerencją, podsłuchiwaniem, cenzurą.
VPN oznacza protokół komunikacyjny wykorzystujący szyfrowanie AES 512 do połączenia sieciowego służącego do tworzenia szyfrowanego i bezpiecznego połączenia. Ta metoda chroni dane przed ingerencją, podsłuchiwaniem, cenzurą.
VPN oprogramowanie, którego jest wykrywanie, zwalczanie i usuwanie złośliwych pakietów sieciowych tak aby połączenie, z którego korzystasz było bezpieczne. Ta metoda chroni dane przed ingerencją, podsłuchiwaniem, cenzurą.
VPN oznacza urządzenie zabezpieczające sieć, które monitoruje przychodzący i wychodzący ruch sieciowy i decyduje o jego przepuszczeniu lub zablokowaniu w oparciu o zestaw określonych reguł tak aby połączenie, z którego korzystasz było bezpieczne. Ta metoda chroni dane przed ingerencją, podsłuchiwaniem, cenzurą.
„White hat hackers” to hakerzy komputerowi, którzy czasami naruszają standardy etyczne, ale nie mają złośliwych intencji w porównaniu z „black hat hackers”, którzy mają dobrą wiedzę na temat naruszania bezpieczeństwa sieci. Hakerzy ci mogą generować złośliwe oprogramowanie dla osobistych korzyści finansowych lub z innych złośliwych powodów. Włamują się do bezpiecznej sieci w celu modyfikacji, kradzieży lub zniszczenia danych, tak aby z sieci nie mogli korzystać autoryzowani użytkownicy sieci.
Hakerzy Black Hat to ludzie, którzy mają dobrą wiedzę na temat naruszania bezpieczeństwa sieci. Hakerzy ci mogą generować złośliwe oprogramowanie dla osobistych korzyści finansowych lub z innych złośliwych powodów. Włamują się do bezpiecznej sieci w celu modyfikacji, kradzieży lub zniszczenia danych, tak aby z sieci nie mogli korzystać autoryzowani użytkownicy sieci. W przeciwieństwie do nich „white hat hackers” to inaczej specjaliści ds. bezpieczeństwa. Specjalizują się w testach penetracyjnych. Chronią systemy informacyjne organizacji.
Nic. Obie grupy to ludzie, którzy mają dobrą wiedzę na temat naruszania bezpieczeństwa sieci. Hakerzy ci mogą generować złośliwe oprogramowanie dla osobistych korzyści finansowych lub z innych złośliwych powodów. Włamują się do bezpiecznej sieci w celu modyfikacji, kradzieży lub zniszczenia danych, tak aby z sieci nie mogli korzystać autoryzowani użytkownicy sieci.
Poziom wiedzy o możliwościach przeprowadzania cyberataków w celu osiągnięcia osobistych korzyści finansowych lub z innych złośliwych powodów. Włamują się do bezpiecznej sieci w celu modyfikacji, kradzieży lub zniszczenia danych, tak aby z sieci nie mogli korzystać autoryzowani użytkownicy sieci.
(ang. Address Resolution Protocol - protokół wyjaśniania adresów) jest jednym z protokołów sieciowych należących do zestawu TCP/IP (nie związany bezpośrednio z transportem danych), używany do dynamicznego określania fizycznego adresu niskiego poziomu (MAC), który odpowiada adresowi wyższego poziomu (IP) dla danego hosta; protokół ARP jest ograniczony do fizycznych systemów sieciowych obsługujących emisję pakietów.
(ang. Address Resolution Protocol) to standard protokołów komunikacyjnych używanych w sieciach komputerowych TCP/IP, w architekturze klient-serwer, a od wersji 2 nawet w architekturze serwer-klient. W ścisłym znaczeniu ARP to tylko następca protokołu ACL, służącego do terminalowego łączenia się ze zdalnymi komputerami. ARP różni się od ACL tym, że transfer wszelkich danych jest zaszyfrowany oraz możliwe jest rozpoznawanie użytkownika na wiele różnych sposobów. W szerszym znaczeniu ARP to wspólna nazwa dla całej rodziny protokołów, nie tylko terminalowych, lecz także służących do przesyłania plików (SCP, SFTP), zdalnej kontroli zasobów, tunelowania i wielu innych zastosowań.
Jest to protokół używany do wyszukiwania adresu ACM powiązanego z adresem IPv6. Protokół ten działa jako interfejs między siecią OSI a warstwą łącza OSI.
(Address Resolution Protocol) – przyjęte jako standard w Internecie rozwinięcie protokołu SSL (ang. Secure Socket Layer), zaprojektowanego pierwotnie przez Netscape Communications. TLS zapewnia poufność i integralność transmisji danych, a także uwierzytelnienie serwera, a niekiedy również klienta. Opiera się na szyfrowaniu asymetrycznym oraz certyfikatach X.509.
Jest to wirtualna sieć komputerowa implementująca trasowanie cebulowe drugiej generacji. Sieć zapobiega analizie ruchu sieciowego i w konsekwencji zapewnia użytkownikom prawie anonimowy dostęp do zasobów Internetu.
Jest to szereg urządzeń podłączonych do Internetu, takich jak serwery, urządzenia mobilne, urządzenia IoT i komputery PC, które są zainfekowane i kontrolowane przez złośliwe oprogramowanie.
Jest to zintegrowany pakiet oprogramowania, umożliwiający projektowanie oraz obliczanie parametrów sieci informatycznych w zakresie przepływności mediów z zakresu protokołów TCP/IP, TCL, SSL.
Zestaw urządzeń sieciowych przez który płynie ruch w ramach sieci prywatnej pomiędzy nadawcą i odbiorcą za pośrednictwem publicznej sieci (takiej jak Internet).
Salting to proces enkapsulacji haseł za pomocą znaków spoza alfabetu łacińskiego. Użycie salting ma na celu ochronę haseł. Nie zapobiega testowaniu znanych słów w systemie przez atakujących.
Salting to proces wydłużania haseł za pomocą znaków specjalnych. Użycie salting ma na celu ochronę haseł. Zapobiega również testowaniu znanych słów w systemie przez atakujących.
Salting to proces skracania haseł za pomocą funkcji haszującej. Użycie salting ma na celu ochronę haseł. Nie zapobiega testowaniu znanych słów w systemie przez atakujących.
Salting to proces zmiany haseł za pomocą funkcji skrótu SHA. Użycie salting ma na celu ochronę haseł. Zapobiega również testowaniu znanych słów w systemie przez atakujących.
Jaka jest różnica między testowaniem oprogramowania za pomocą metody „czarnej skrzynki” i białej skrzynki?
Testowanie czarnoskrzynkowe: Jest to metoda testowania oprogramowania, w której ukryta jest wewnętrzna struktura lub kod programu. Testowanie białoskrzynkowe: Metoda testowania oprogramowania, w której tester zna wewnętrzną strukturę lub program.
Testowanie czarnoskrzynkowe: Jest to metoda testowania oprogramowania, w którym testerzy nie znają architektury środowiska testowego. Testowanie białoskrzynkowe: Metoda testowania oprogramowania, w której tester zna architekturę środowiska testowego.
Testowanie czarnoskrzynkowe: Jest to metoda testowania oprogramowania, w której zabrania się refaktoryzacji kodu. Testowanie białoskrzynkowe: Metoda testowania oprogramowania, w której tester może dokonać refaktoryzacji kodu.
Testowanie czarnoskrzynkowe: Jest to metoda testowania oprogramowania, w której ukryte są parametry strukturalne połączeń. Testowanie białoskrzynkowe: Metoda testowania oprogramowania, w której tester zna parametry strukturalne połączeń.
Procedura stosowana w protokole sterowania transmisją do nawiązania połączenia między dwoma hostami. Kolejne kroki to: • Host A wysyła do hosta B segment SYN-SENT wraz z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host A (np. 100) a następnie przechodzi w stan SYN. • Host B, po otrzymaniu segmentu SYN, przechodzi w stan SYN-RECEIVED i, jeżeli również chce nawiązać połączenie, wysyła hostowi A segment SYN z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host B (np. 300) oraz segment ACK z polem numeru sekwencji ustawionym na wartość o jeden większą niż wartość pola sekwencji pierwszego segmentu SYN hosta A, czyli 101. • Host A po odebraniu segmentów SYN i ACK od hosta B przechodzi w stan ESTABLISHED i wysyła do niego segment ACK potwierdzający odebranie segmentu SYN (numer sekwencji ustawiony na 301). • Host B odbiera segment ACK i przechodzi w stan ESTABLISHED. Host A może teraz rozpocząć przesyłanie danych.
Host A wysyła do hosta B segment SYN wraz z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host A (np. 100) a następnie przechodzi w stan SYN-SENT. • Host B, po otrzymaniu segmentu SYN, przechodzi w stan SYN-RECEIVED i, jeżeli również chce nawiązać połączenie, wysyła hostowi A segment SYN z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host B (np. 300) oraz segment ACK z polem numeru sekwencji ustawionym na wartość o jeden większą niż wartość pola sekwencji pierwszego segmentu SYN hosta A, czyli 101. • Host A po odebraniu segmentów SYN i ACK od hosta B przechodzi w stan SYN-RECEIVED i wysyła do niego segment ACK potwierdzający odebranie segmentu SYN (numer sekwencji ustawiony na 301). • Host B odbiera segment ACK i przechodzi w stan ESTABLISHED. Host A może teraz rozpocząć przesyłanie danych.
Host A wysyła do hosta B segment SYN wraz z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host A (np. 100) a następnie przechodzi w stan SYN-SENT. • Host B, po otrzymaniu segmentu SYN, przechodzi w stan ESTABLISHED i, jeżeli również chce nawiązać połączenie, wysyła hostowi A segment SYN z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host B (np. 300) oraz segment ACK z polem numeru sekwencji ustawionym na wartość o jeden większą niż wartość pola sekwencji pierwszego segmentu SYN hosta A, czyli 101. • Host A po odebraniu segmentów SYN i ACK od hosta B przechodzi w stan ESTABLISHED i wysyła do niego segment ACK potwierdzający odebranie segmentu SYN (numer sekwencji ustawiony na 301). • Host B odbiera segment ACK i przechodzi w stan SYN-RECEIVED. Host A może teraz rozpocząć przesyłanie danych.
Procedura stosowana w protokole sterowania transmisją do nawiązania połączenia między dwoma hostami. Kolejne kroki to: • Host A wysyła do hosta B segment SYN wraz z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host A (np. 100) a następnie przechodzi w stan SYN-SENT. • Host B, po otrzymaniu segmentu SYN, przechodzi w stan SYN-RECEIVED i, jeżeli również chce nawiązać połączenie, wysyła hostowi A segment SYN z informacją o dolnej wartości numerów sekwencyjnych używanych do numerowania segmentów wysyłanych przez host B (np. 300) oraz segment ACK z polem numeru sekwencji ustawionym na wartość o jeden większą niż wartość pola sekwencji pierwszego segmentu SYN hosta A, czyli 101. • Host A po odebraniu segmentów SYN i ACK od hosta B przechodzi w stan ESTABLISHED i wysyła do niego segment ACK potwierdzający odebranie segmentu SYN (numer sekwencji ustawiony na 301). • Host B odbiera segment ACK i przechodzi w stan ESTABLISHED. Host A może teraz rozpocząć przesyłanie danych.
Gdy środki potrzebne do przeciwdziałaniu ryzyka przekraczają koszty jego materializacji najlepszą decyzją jest?
Który z poniższych czynników jest najważniejszy przy wyborze biometrycznego systemu ochrony dla krytycznych zasobów?
FAR (False Acceptance Rate) – określa prawdopodobieństwo, że system błędnie uzna osobę nieuprawnioną za autoryzowaną i wpuści ją do strefy chronionej. W infrastrukturze krytycznej nawet jedno takie zdarzenie może mieć katastrofalne skutki (kradzież danych, sabotaż). Dlatego dąży się do tego, aby wskaźnik FAR był jak najniższy (bliski zeru), nawet kosztem wygody użytkowników. Dalej
Jakie zagrożenia w cyberprzestrzeni dla Policyjnych systemów teleinformatycznych, zyskują na znaczeniu w kontekście obecnej sytuacji na Ukrainie? Wymień według Ciebie najważniejsze i krótko uzasadnij.
Ataki na infrastrukturę krytyczną i łańcuch dostaw Uderzenie w dostawców oprogramowania lub sprzętu dla Policji. Uzasadnienie: Zamiast atakować bezpośrednio silnie strzeżone systemy policyjne, agresorzy szukają luk u podwykonawców (np. producentów systemów łączności czy baz danych)
2. Szpiegostwo i eksfiltracja danych (APT - Advanced Persistent Threats) Działania wyrafinowanych grup państwowych (głównie z Rosji i Białorusi). Uzasadnienie: Policja dysponuje wrażliwymi danymi o uchodźcach, transportach pomocy oraz osobach zaangażowanych w wolontariat. Przejęcie baz danych KSIP (Krajowy System Informacyjny Policji) pozwoliłoby obcym służbom na identyfikację celów, śledzenie ruchów wojsk lub kompromitację funkcjonariuszy.
1. Ataki typu DDoS (Distributed Denial of Service) To obecnie najczęstsza forma aktywności grup hacktywistycznych (np. NoName057). Uzasadnienie: Celem nie jest kradzież danych, ale paraliż usług publicznych i wywołanie chaosu informacyjnego. Atak na systemy e-usług Policji lub strony informacyjne ma pokazać "słabość" państwa i utrudnić obywatelom kontakt ze służbami.
AI
