Sprawca A i B, którzy w zamiarze pobicia osoby C, okładali ją pięściami, w wyniku czego osoba C doznała złamania nosa oraz żebra popełnili:
dwa przestępstwa - pobicia (art. 158 § 1 kk) i spowodowanie średniego uszczerbku na zdrowiu (art. 157 § 1 kk)
przestępstwo spowodowania średniego uszczerbku na zdrowiu (usiłowanie pobicia jako nieudolne należy w kwalifikacji pominąć)
Sprawca A, który w zamiarze pozbawienia życia strzelił z broni palnej do osoby B ale jej nie zabił, tylko spowodował skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na jej zdrowiu, popełnił:
dwa przestępstwa – usiłowanie zabójstwa (art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 kk) i spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 156 § 1 kk)
przestępstwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (usiłowanie zabójstwa jako nieudolne należy w kwalifikacji pominąć)
Formalnym (Korekta! Na zdjęciu błędnie zaznaczono "Materialnym". Czyn z art. 200 k.k. jest bezskutkowy, czyli formalny).
W lokalu gdzie była organizowana zabawa taneczna wywiązała się bójka między miejscowymi a gośćmi z sąsiedniej miejscowości. Darek B. prowokował do niej swoich miejscowych kolegów i słownie "dopingował" ich do "walki". Czy i jaką odpowiedzialność powinien ponieść Darek B.?
Jeżeli sprawca działając w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życia wrzucił do pomieszczenia w którym znajdowało się 9 osób granat i w ten sposób zabił 3 osoby a następne trzy ciężko ranił (156 § 1) a kolejne 3 średnio ranił (157 § 1) to jego zachowanie należy zakwalifikować jako:
Przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie jako zabójstwo, spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i spowodowanie średniego uszczerbku na zdrowiu
umyślnego spowodowania śmierci dziecka przez matkę w okresie porodu i pod wpływem jego przebiegu (art. 149 k.k.)
spowodowania śmierci człowieka na jego żądanie i pod wpływem współczucia dla tej osoby (art. 150 k.k.)
Aby zachowanie osób, które nawzajem się atakują i bronią można było uznać za karalną bójkę w typie podstawowym, muszą wystąpić dodatkowo następujące okoliczności:
skutek w postaci narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu
narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu i skutek w postaci co najmniej lekkich obrażeń u kilku osób
Za zniesławienie nie odpowiada ten kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które nie mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.
Przy przestępstwie zgwałcenia opór ofiary nie musi polegać na fizycznym przeciwstawieniu się użytym przez sprawcę środkom.
. Przestępstwo obcowania płciowego z małoletnim jest przestępstwem umyślnym popełnianym tak w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym.
Nie można uznawać, że skutek w postaci pozbawienia życia ma co do zasady eliminować możliwość nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Ze zgwałceniem zbiorowym mamy do czynienia, kiedy sprawców było przynajmniej dwóch. Nie jest przy tym konieczne, aby każdy sprawca odbył z ofiarą czynność seksualną.
Udział w pobiciu musi polegać na świadomym współdziałaniu uczestników pobicia, na udziale w grupie napastniczej i aktywnym udziale w pobiciu, ale nie na zagrzewaniu do walki lub podawaniu narzędzi służących do atakowania strony przeciwnej - taka sytuacja nie będzie uznana za dział w pobiciu.
W przypadku przestępstwa zgwałcenia, zamach na wolność seksualną następuje także w momencie, gdy brak akceptacji odnosi się "do sposobu, w jaki sprawca aktu tego dokonuje".
Subiektywne odczucia pokrzywdzonego nie są wystarczające do stwierdzenia, że doszło do realizacji znamion występku zniesławienia.
. Przepis art. 158 § 1 KK nie określa sposobu udziału w pobiciu (a także w bójce), co oznacza, że może to być każda forma nieświadomego współdziałania uczestników pobicia.
Znamieniem kwalifikującym w art. 148 § 2 pkt 1 k.k. jest okrucieństwo szczególne, a więc mające charakter wyrażający się w zadawaniu nie tyle dodatkowych cierpień, ile cierpienia oczywiście zbędnego dla zrealizowania strony przedmiotowej zbrodni z art. 148 § 1 k.k., udręczenia ofiary i pozbawienia jej przyrodzonej godności.
