program PZPR, którego celem była zmiana świadomości społecznej zgodnie z doktryną komunistyczną ZSRR. Głównym obiektem jej oddziaływań była kultura, a więc także oświata i edukacja.
świadome i celowe działanie pedagogiczne zmierzające do osiągnięcia względnie stałych skutków w osobowości wychowanka
nieświadomy i nieintencjonalny proces oddziaływań na wychowanka, w którym nabywa umiejętności i kwalifikacje
dział pedagogiki zajmujący się samą teorią pedagogiczną: metodologią, technikami i metodami naukowymi
dział pedagogiki zajmujący się zagadnieniami dot. zawodu nauczyciela. Zajmuje się prowadzeniem badań nad zawodem nauczyciela oraz naturą działania nauczycielskiego.
zindywidualizowane plany nauczania, rezygnacja z autorytetu nauczyciela, swoboda w wyborze przyswajanej wiedzy, stawianie na akceptacje i współprace, wewnętrzna motywacja, odpowiedzialność za projekty
autokratyczna pozycja nauczyciela, system kar i nagród (w tym kary cielesne), duża rola rodziców/opiekunów jako uczestników procesu kształcenia
nurt społeczny postulujący poddaństwo państwu i dominującym ideologiom celem harmonijnego życia w społeczeństwie obywatelskim bez odchyleń od normy
nurt pedagogiczny postulujący całkowitą wolność i autonomiczność jednostki; odcięcie się od autorytetów
nurt pedagogiczny skoncentrowany na zwiększaniu świadomego uczestnictwa obywateli w życiu demokratycznym; uwalnianie edukacji od dominującej ideologii, skupienie na emancypacji młodzieży i dorosłych poprzez aktywność w czasie wolnym i dokształcaniu celem wyzwoleniu się od stawianych ograniczeń, odrzuceniu dominacji i korzystaniu ze swoich praw
proces "odkulturowania się" jednostki; wycofanie z życia społecznego i kulturowego, analfabetyzm kulturowy
uczenie się kultury; proces uczenia się, w którym jednostka musi wziąć udział, aby zdobyć umiejętności działania zgodnie z kulturą; proces przyswajania informacji kulturowych trwający całe życie
bezpośrednie, przedmiotowe, dominacja nauczyciela, dziecko podporządkowane normom, bierne, wiedza odtwórcza, system nagród i kar, brak interakcji wychowawca-wychowanek
pośrednie, podmiotowe, na pierwszym miejscu potrzeby dziecka, nauka myślenia i poszukiwania, dziecko aktywne, wiedza praktyczna, twórcza, mobilizacja do pracy nad sobą, współpraca i szczere rozmowy na linii wychowawca-wychowanek
zajmuje się badaniem granic poznania, wiedzy; skupia się na analizie predyspozycji jednostki w zakresie pojmowania, rozumienia, kształcenia. Poszukuje uniwersalnych wzorców skutecznego nauczania i przekazywania wiedzy.
zajmuje się badaniem istnienia, bytu, rzeczywistości społecznej i kulturowej; skupia się na wyjaśnianiu i klasyfikacji pojęć dot. rzeczywistości pedagogicznej
zajmuje się ustalaniem taksonomii wartości, ich klasyfikacją, kryteriami i regułami wartościowania. Badania aksjologiczne w pedagogice zajmują się stwierdzaniem, co w wychowaniu jest uważane za dobre, wartościowe, cenne i godne urzeczywistnienia.
proces zmiany charakteru przestrzeni miejskiej; przebudowanie struktury społecznej mieszkańców mieszkańców poszczególnych dzielnic.
kompetencje praktyczno-moralne; umiejętność zrealizowania każdego potrzebnego tematu z zakresu edukacji
wartości utylitarne (instrumentalne), momentalistyczna, indywidualistyczna, instrumentalna percepcja rzeczywistości, założenie o niekwestionowalnej realności kulturowo zdefiniowanego świata, fundamentalizm, interwencyjność poznawcza, pragmatyczność uzasadnień, możliwość spojrzenia na siebie od wewnątrz
wartości uniwersalne (personalne), procesualna, wspólnotowa i komunikacyjna percepcja rzeczywistości, założenie o nieoczywistości i konwencjonalności kulturowo zdefiniowanego świata, założenie o niepowtarzalności sytuacji, motywów i racjonalności innych ludzi, antyfundamentalizm, uniwersalność uzasadnień, krytyczna świadomość własnych źródeł, struktury i uzasadnień
"dziedzina filozofii zajmująca się badaniem zasad moralnych, dobra i zła oraz norm postępowania, które kierują ludzkimi działaniami, określając, jak powinniśmy żyć i co jest słuszne, a co nie. Jest to nauka normatywna, która tworzy systemy wartości, a jednocześnie opisuje i analizuje istniejące systemy moralne w różnych kulturach i epokach." Jest to definicja:
należą do kompetencji praktyczno-moralnych; zdolność do refleksji moralnej polegającej na stawianiu pytań o prawomocność moralną działań nauczyciela (autorefleksja)
nurt pedagogiki humanistycznej, ogólnej; jej podstawą była ideologia emancypacyjna, kształtowanie wolnej, niezdeterminowanej jednostki; jej celem było wyjście ze sztywnych ram pedagogiki krytycznej
nurt pedagogiki empirycznej; jej podstawą była "teoria wychowania". Skoncentrowana na poszukiwanie skutecznego systemu wychowania (indoktrynacji) dla realizacji celów doktryny komunistycznej. Jej celem było przejście z pedagogiki humanistycznej do praktycznej (wpisującej się w empiryczną)
ukryte treści przekazywane uczniom czy wychowankom, ustalane przez dyrekcję placówki; mogą się w niej zawierać wybrane ideologie; podprogowe przekazy nauczycieli
szkoła narzuca wizję świata, dobór treści kształcenia, kryteria egzaminowania i selekcji szkolnych czy obowiązujące w szkole reguły powodują, że istniejące nierówności społeczne traktowane są jako oczywistość. Ukryty program- nieudokumentowany w oficjalnych założeniach system wpływów przystosowujących jednostki do ram systemu społecznego
akomodacja (przystosowanie jednostki do panujących warunków i społeczeństwa), aproksymacja (proces przybliżania wychowankowi jego pełnych możliwości rozwojowych, uświadamiania potencjału oraz form działania) oraz indoktrynacja (systematyczne wywieranie wpływu na poglądy, przekonania, kształtowanie świadomości wychowanka)
aproksymacja (proces przybliżania wychowankowi jego pełnych możliwości rozwojowych, uświadamiania potencjału oraz form działania), asymilacja (przyjęcie panujących norm społ.) i akceptacja (zdolności i chęć rozwoju)
wartości uniwersalne (personalne), procesualna, wspólnotowa i komunikacyjna percepcja rzeczywistości, założenie o nieoczywistości i konwencjonalności kulturowo zdefiniowanego świata, założenie o niepowtarzalności sytuacji, motywów i racjonalności innych ludzi, antyfundamentalizm, uniwersalność uzasadnień, krytyczna świadomość własnych źródeł, struktury i uzasadnień
wartości utylitarne (instrumentalne), momentalistyczna, indywidualistyczna, instrumentalna percepcja rzeczywistości, założenie o niekwestionowalnej realności kulturowo zdefiniowanego świata, fundamentalizm, interwencyjność poznawcza, pragmatyczność uzasadnień, możliwość spojrzenia na siebie od wewnątrz
kompetencje techniczne; umiejętność opowiadania się za celami, które są instrumentalnie rozumiane (nwm o co chodzi)
należą do kompetencji praktyczno-moralnych; umiejętność klarownej komunikacji z młodszymi wychowankami
należą do kompetencji praktyczno-moralnych; umiejętność prowadzenia dialogu z innymi i samym sobą w poszukiwaniu sensu życia i pracy oraz w dochodzeniu do porozumienia z innymi.
Krytyka autorytaryzmu, odejście od surowej dyscypliny, podmiotowość ucznia, relacje partnerskie zamiast hierarchii, edukacja emancypacyjna, rozwój antypedagogiki, demokratyzacja instytucji oświatowych, nacisk na krytyczne myślenie, wolność wychowawcza, upadek tradycyjnego modelu mistrz-podwładny.
krytyka rozprężenia społecznego, nadmiernej wolności jednostki, rozluźnienia norm moralnych i etycznych; manifestacja przywiązania do tradycyjnych i konserwatywnych modeli wychowawczych.
indywidualne podejście do dziecka i jego zdolności, współpraca i partnerstwo z wychowawcą, nauka krytycznego myślenia, na pierwszym miejscu potrzeby dziecka
bezpośrednie, przedmiotowe, dominacja nauczyciela, dziecko podporządkowane normom, bierne, wiedza odtwórcza, system nagród i kar, brak interakcji wychowawca-wychowanek
kompetencje techniczne; umiejętność działania wg reguł określających optymalny porządek czynności; co i w jakiej kolejności należy robić
nurt postulujący całkowite zerwanie z oficjalnym dogmatem oświaty; nacisk na nauczanie indywidualne i obywatelskie
nastawiona na odkrywanie i wdrażanie do edukacji refleksyjnego uczenia się, kształtowania krytycznych postaw i zachowań obywatelskich; instytucje edukacyjne podporządkowane władzy nie mogą być czynnikiem zmiany społecznej, wymagają radykalnej transformacji
stan wojenny, transformacja ustrojowa; kryzys pedagogiki socjalistycznej, dominacja pedagogiki ogólnej
kryzys pedagogiczny, sowietyzacja, narzucenie ładu monocentrycznego w celu umocnienia ideologii komunistycznej; kryzys pedagogiki humanistycznej/ogólnej, dominacja pedagogiki empirycznej która miała legitymizować pedagogikę socjalistyczną
I Zjazd Pedagogiczny w lutym 1993- temat: Ewolucja tożsamości pedagogiki; nasilenie badań w refleksji filozoficznej i antropologicznej. 1996- Zjazd delegatów PTP
wychowanie obywatelskie, duży nacisk na wychowanie patriotyczne, system kar i nagród, indywidualny tok nauczania
autokratyczne stosunki uczeń-nauczyciel, dyscyplina, system kar i nagród, przedmioty dot. podstawowych dziedzin nauki, wszelkie czynności wykonywane wg wzoru, elementy rywalizacji
ścisła relacja hierarchiczna, rywalizacja miedzy uczniami, nacisk na nauki ścisłe, relacja uczeń-nauczyciel oparta na współpracy i partnerstwie
pedagogika ogólna, odchodzenie od Herbarta, wprowadzanie nowych kontekstów teoretycznych (psychologicznych, socjologicznych i kulturowych, filozoficznych)
(empiryczna); oparta o badania empiryczne, gromadzi i analizuje fakty dotyczące wychowania i edukowania, skoncetrowana na autorytarnej pozycji wychowawcy; nacisk na wychowanie moralne i naukowe
(duchowa); nurty pedagogiczne, którym początek dało metodologiczne wyodrębnienie nauk humanistycznych. Jej istotą jest podkreślenie znaczenia fenomenu duchowości, rozumianego jako "uczłowieczenie jednostki". Pedagogika humanistyczna zajmuje się możliwościami twórczego urzeczywistnienia człowieka, którego treścią są wartości duchowe- poznawcze, moralne, estetyczne i religijne, a także sens i znaczenie. Wychowanie jest rozumiane jako zamierzone przewodnictwo, świadome i odpowiedzialne oddziaływanie na wychowanka nacechowane wzajemnym zaufaniem.
nurt pedagogiki feministycznej skoncentrowany na edukacji matriarchalnej, skupienie na edukacji celem obalenia patriarchalnego porządku społecznego
nurt skoncentrowany na odkrywaniu warunków zmiany położenia społecznego i ekonomicznego osób poprzez kształcenie, emancypacja poprzez alfabetyzację, kształtowanie kompetencji bazowych; zakłada równość osób w zdobywaniu kompetencji niezależnie od pochodzenia i statusu
nurt skoncentrowany na obalaniu autorytetów, największe znaczenie ma absolutna równość wychowawcy i wychowanka
oparta na badaniach społecznych, jakościowych, dążąca do scalenia pedagogiki z antropologią celem stworzenia wspólnej dyscypliny naukowej. Skoncentrowana na tworzeniu wzorców wychowania i nauczania
oparta na badaniach empirycznych, dążąca do nadania pedagogice statusu autonomicznej nauki. Gromadzi, porządkuje i uogólnia fakty dot. procesów wychowania i kształcenia oraz ustala stopień skuteczności technik i oddziaływań pedagogicznych.
ogół nauk humanistycznych i społecznych z uwzględnieniem skupienia się na dzieciach i młodzieży; metodologia i techniki edukacyjne i wychowawcze
ma za zadanie opisywać, wyjaśniać i rozumieć formy praktyki edukacyjnej; nauka opisująca praktykę edukacyjną. Zajmuje się także prawidłowościami rozumu człowieka, poszerzaniem jego możliwości życiowych; również badaniem funkcjonowania instytucji edukacyjnych.
należą do kompetencji praktyczno-moralnych; pozwalają na empatyczne zrozumienie wychowanków i ich problemów
należą do kompetencji praktyczno-moralnych; pozwalają nauczycielowi na czynienie świata zrozumiałym, formułowanie celów i metod działania
naukowa pedagogika socjalistyczna, miała realizować cele "postępowej ideologii społecznej" (komunistycznej). system wychowania w szkole oparty na teorii wychowania; pedagogika krytyczna- wobec socjalizmu, próby wprowadzenia zachodnich nurtów
najważniejszym obszarem społecznych działań staję się gromadzenie danych i informacji, ich przetwarzanie i wytwarzanie wiedzy; pedagogicznym wyzwaniem dla teorii pedagog. i praktyki edukacyjnej jest przygotowanie ludzi do życia w świecie nadmiaru danych, informacji i wiedzy.
idee pedagogiki socjalistycznej, oświata podporządkowana władzy i partii, kryzys pedagogiki humanistycznej
idee pedagogiki humanistycznej, ruch odnowy na rzecz uspołecznienia oświaty sierpień 1980-13 grudnia (stan wojenny) 1981r; transformacja ustrojowa, kryzys naukowej pedagogiki socjalistycznej
pedagogika emancypacyjna, nurt rozwijający się głownie w USA w latach 70; koncentracja na analizie mechanizmów dominacji w oświacie i kulturze oraz na projektowaniu działań nastawionych na zmianę społeczeństwa w kierunku zwiększenia zakresu społ. wolności i sprawiedliwości.
pedagogika autorytarna, nurt powstały w Rosji w połowie lat 50 XX wieku; skoncentrowany na surowej dyscyplinie i analizie zdolności całkowitego ukształtowania i podporządkowania jednostki wobec państwa.
nauka prawie całkowicie zdalna, marginalna rola nauczyciela, lekcje w trybie zmianowym, duże grupy uczniów
podejście radykalne, emancypacyjne; nacisk na wolność i indywidualność: zindywidualizowane plany zajęć, wolność w doborze przyswajanej wiedzy
małe i elastyczne grupy uczniów, realizowanie projektów wykraczających poza ramy przedmiotów szkolnych, różnorodność materiałów edukacyjnych, nauczyciel jako doradca
depositphotos.com Uzupełnianie Litera Ł - tylko osoby, które grały w państwa-miasta, są w stanie odgadnąć te hasła!
