Wybieranie: FGD 3
1 / 19
Budżetowanie w praktyce - uwagi dodatkowe
Budżetowanie w praktyce - uwagi dodatkowe 2
Cele budżetowania
2. Identyfikacja regularności i przewidywalności
Analiza danych historycznych ma pozwolić zidentyfikować:
3. Ustalenie hierarchii priorytetów wydatkowych
Budżetowanie ex ante – planowanie (prognoza)
Istotne elementy „dobrego” planowania budżetowego
Rejestrowanie innych tramsferów zwrotnych
Budżet jako rówanie - wersja pełna (ekonomiczna)
Budżet jako rówanie (wersja pieniężna jednookresowa)
Warunki sesnowności skutecznego budżetowania
Cel budżetowania w praktyce
Budżet jako rówanie (wersja pieniężna wielokresowa)
Budżetowanie w praktyce - sumy okresowe
Budżet jako rówanie w praktyce
Majątek netto rówanie
Budżetowanie w praktyce - forma rejestrowania
1. Wystarczający zasób danych historycznych
Uwzględnienie ryzyka
Budżet - defininicja
Karty płatnicze:
− ułatwiają, bo automatycznie rejestrują transakcje
− utrudniają, bo informacja o płatności jest mało szczegółowa
„Weź paragon” – podstawa rejestracji zakupów za gotówkę.
Dyscyplina rejestracyjna.
Problem wydatków pasujących do różnych kategorii – możliwe rozwiązania:
− przyjąć jakieś kryterium przypisywania (i się go trzymać)
− rozdzielać wydatek na obie kategorie wg przyjętej proporcji
− wprowadzić dodatkową kategorię
Rejestrowanie operacji specyficznych:
− korekty z tytułu zmiany przeznaczenia wydatku
(np. żywność, paliwo jako koszty poniesione na rzecz innych gosp. domowych)
− ujmowanie wybranych transferów niepieniężnych (jako przychód i rozchód jednocześnie);
problem wyceny
Rejestrowanie tych operacji jest neutralne z punktu widzenia przepływów pieniądza i dość
problematyczne do prowadzenia (trudność z wyceną), ale znacznie podnosi jakość prognostyczną
budżetu.
Zakres rejestrowania takich operacji należy dostosować indywidualnie.
Rejestrowanie transferów zwrotnych:
− uproszczone – rejestruje się tylko wpływ/wydatek gotówki
− pełne – równolegle prowadzi się rejestr stanu wartości podlegającej zwrotowi (tu konieczne jest rozróżnienie na część zwrotną i część przychodową/rozchodową – patrz przykład 8 strona wykład 3)
- poznawczy (świadomość swojej sytuacji)
- prognostyczny (możliwość planowania, poprawiania sytuacji)
- wydatki regularne (są przewidywalne same przez się, np. opłaty za mieszkanie, media) i
bliskie regularnym (np. żywność, higiena)
− wydatki nieregularne, ale przewidywalne (np. przegląd techniczny auta, większe zakupy
odzieży, prezenty gwiazdkowe)
− wydatki nieprzewidywalne (ryzyko - patrz dalej)
Hierarchia priorytetów to ustalenie na ile konieczne są dane wydatki.
Można kierować się hierarchią podobną do piramidy Maslowa.
Rozszerzanie planowanych wydatków na coraz mniej konieczne potrzeby pozwala analizować zmiany
nadwyżki/niedoboru środków.
Jeśli podstawowe wydatki mają pokrycie i zostaje nadwyżka, to można ją przeznaczyć na:
− redukcję zobowiązań (np. tzw. nadpłatę kredytu, zwrot pożyczki)
− oszczędności/inwestycje (np. w akcje, w nieruchomość, w edukację)
(w tym oszczędzanie emerytalne, alternatywne do ZUS!)
− ponadpodstawowe potrzeby (np. rekreacyjne, luksusowe)
1. wystarczający (ilościowo i jakościowo) zasób danych historycznych
2. identyfikacja regularności i przewidywalności
3. ustalenie hierarchii priorytetów wydatkowych
4. uwzględnienie ryzyka
Oprócz klasycznych transferów zwrotnych (kredyt, lokata) te same możliwości rejestrowania
można/należy stosować wobec:
− inwestycji finansowych (np. akcje, jednostki funduszy inwestycyjnych, waluty)
− inwestycji rzeczowych (np. zakup nieruchomości)
− zakupów wszelkich dóbr trwałego użytku (samochód, AGD, RTV itd.)
Przy inwestycjach rzeczowych, a zwłaszcza zakupach trwałego wyposażenia domowego, problemem jest rejestrowanie ich zużycia w czasie (odpowiednik amortyzacji), dlatego szczegółowość ta powinna
być dostosowana do indywidualnych potrzeb i możliwości.
majątek netto na początek okresu + przychody (pieniężne i niepieniężne) - rozchody (p i np)
= majątek netto na koniec okresu
wpływy - wydatki = nadwyżka/niedobór
wspólność i jawność (wszyscy wpisują swoje wydatki dla pełnego obrazu)
Dla gospodarstwa domowego ważniejszy jest cel prognostyczny, niż poznawczy, stąd inna ważnośc poszczególnych danych, np.:
- wynagrodzenia - wystaczy netto
- pominięta prosumpcja
- pominięte transfery niepieniężne (te bez znaczenia dla prognozowania)
- znikome znaczenie bilansu
stan środków pieniężnych na początek okresu + wpływy - wydatki = stan środków pieniężnych na koniec okresu
Najrozsądniejsze wydaje się sumowanie miesięczne, ale można przyjąć np. tygodniowe.
Przy miesięcznym można przyjąć inne daty krańcowe okresu, niż kalendarzowy miesiąc (np.
dopasowane do dat wpływu wypłaty).
Wersja pieniężna - niewystarczająca
Wersja pełna (najwłaściwsza) - zbyt uciążliwa
W praktyce wskazane jest podejście pośrednie, dostosowane do celu budżetowania
majątek netto = majątek ogółem - zobowiązania
Uwaga: Transfery zwrotne nie zmieniją wartości majątku netto!
(mogą im jedynie towarzyszyć odsetki, zyski, straty)
Forma rejestrowania to kwestia indywidualnego wyboru, dopasowania do potrzeb. Korzystne jest jednak rejestrowanie nie tylko wartości i kategorii wydatku, ale też daty i opisu.
Dla zachowania kompletności informacji dobry jest system ciągły z regularną (najlepiej codzienną) kontrolą stanu gotówki.
Im dokładniejsze odtworzenie wydatków i ich rozdzielenie do poszczególnych kategorii, tym większa wartość prognostyczna budżetu.
Sumowanie można robić po zamknięciu okresu.
Potrzebne są dane za co najmniej kilka okresów wstecz (wystarczająca ilość) i powinny one być
dobrze opracowane, tzn. sklasyfikowane, skorygowane o operacje specyficzne, o transfery
niepieniężne itd. (wystarczająca jakość).
W praktyce konieczne jest ciągłe aktualizowanie budżetu.
Ryzyko po stronie:
• przychodowej to głównie możliwość utraty źródła dochodu (np. zwolnienie z pracy;
niezdolność do pracy z powodu wypadku)
• rozchodowej to wspomniane wydatki nieprzewidywalne (najbardziej problematyczne,
wynikające np. z choroby, awarii i innych szkód itd.)
Uwzględnianie ryzyka w budżecie:
− ujmowanie ryczałtowych wydatków, tworzenie rezerw
− zasada ostrożności: pomijanie niepewnych przychodów, uwzględnianie niepewnych
kosztów
− rozważenie ubezpieczenia od niektórych ryzyk
Budżetowanie pozwala ocenić:
▪ wynik w danym okresie (różnicę przychodów i rozchodów)
▪ płynność w długim okresie
Jeśli w danym okresie wynik jest ujemny, to może on być sfinansowany:
− z nadwyżki z poprzednich okresów
− z zaciągniętego zobowiązania (np. kredytu) (to gorsza sytuacja, bo jednorazowy wpływ
generuje serię wydatków na przyszłość)
Jeśli ujemny wynik powtarza się regularnie, to prowadzi to do utraty płynności. W takiej sytuacji
trzeba działać, a konkretnie: zwiększyć przychody i/lub zmniejszyć rozchody
Budżet gospodarstwa domowego to usystematyzowane zestawienie pieniężnych i niepieniężnych przychodów oraz rozchodów gospodarstwa domowego w określonym przedziale czasu.
Budżet to plan finansowy sporządzany na pewien okres (zwykle miesiąc) z danymi ex post (do tyłu), będącymi danymi wujściowymi do danych ex ante (do przodu) i stoworzenia prognoz
Ryzyko po stronie:
• przychodowej to głównie możliwość utraty źródła dochodu (np. zwolnienie z pracy;
niezdolność do pracy z powodu wypadku)
• rozchodowej to wspomniane wydatki nieprzewidywalne (najbardziej problematyczne,
wynikające np. z choroby, awarii i innych szkód itd.)
Uwzględnianie ryzyka w budżecie:
− ujmowanie ryczałtowych wydatków, tworzenie rezerw
− zasada ostrożności: pomijanie niepewnych przychodów, uwzględnianie niepewnych
kosztów
− rozważenie ubezpieczenia od niektórych ryzyk
Budżetowanie pozwala ocenić:
▪ wynik w danym okresie (różnicę przychodów i rozchodów)
▪ płynność w długim okresie
Jeśli w danym okresie wynik jest ujemny, to może on być sfinansowany:
− z nadwyżki z poprzednich okresów
− z zaciągniętego zobowiązania (np. kredytu) (to gorsza sytuacja, bo jednorazowy wpływ
generuje serię wydatków na przyszłość)
Jeśli ujemny wynik powtarza się regularnie, to prowadzi to do utraty płynności. W takiej sytuacji
trzeba działać, a konkretnie: zwiększyć przychody i/lub zmniejszyć rozchody
Oprócz klasycznych transferów zwrotnych (kredyt, lokata) te same możliwości rejestrowania
można/należy stosować wobec:
− inwestycji finansowych (np. akcje, jednostki funduszy inwestycyjnych, waluty)
− inwestycji rzeczowych (np. zakup nieruchomości)
− zakupów wszelkich dóbr trwałego użytku (samochód, AGD, RTV itd.)
Przy inwestycjach rzeczowych, a zwłaszcza zakupach trwałego wyposażenia domowego, problemem jest rejestrowanie ich zużycia w czasie (odpowiednik amortyzacji), dlatego szczegółowość ta powinna
być dostosowana do indywidualnych potrzeb i możliwości.
Najrozsądniejsze wydaje się sumowanie miesięczne, ale można przyjąć np. tygodniowe.
Przy miesięcznym można przyjąć inne daty krańcowe okresu, niż kalendarzowy miesiąc (np.
dopasowane do dat wpływu wypłaty).
Dla gospodarstwa domowego ważniejszy jest cel prognostyczny, niż poznawczy, stąd inna ważnośc poszczególnych danych, np.:
- wynagrodzenia - wystaczy netto
- pominięta prosumpcja
- pominięte transfery niepieniężne (te bez znaczenia dla prognozowania)
- znikome znaczenie bilansu
Budżet gospodarstwa domowego to usystematyzowane zestawienie pieniężnych i niepieniężnych przychodów oraz rozchodów gospodarstwa domowego w określonym przedziale czasu.
Budżet to plan finansowy sporządzany na pewien okres (zwykle miesiąc) z danymi ex post (do tyłu), będącymi danymi wujściowymi do danych ex ante (do przodu) i stoworzenia prognoz
wpływy - wydatki = nadwyżka/niedobór
Potrzebne są dane za co najmniej kilka okresów wstecz (wystarczająca ilość) i powinny one być
dobrze opracowane, tzn. sklasyfikowane, skorygowane o operacje specyficzne, o transfery
niepieniężne itd. (wystarczająca jakość).
W praktyce konieczne jest ciągłe aktualizowanie budżetu.
wspólność i jawność (wszyscy wpisują swoje wydatki dla pełnego obrazu)
majątek netto = majątek ogółem - zobowiązania
Uwaga: Transfery zwrotne nie zmieniją wartości majątku netto!
(mogą im jedynie towarzyszyć odsetki, zyski, straty)
Forma rejestrowania to kwestia indywidualnego wyboru, dopasowania do potrzeb. Korzystne jest jednak rejestrowanie nie tylko wartości i kategorii wydatku, ale też daty i opisu.
Dla zachowania kompletności informacji dobry jest system ciągły z regularną (najlepiej codzienną) kontrolą stanu gotówki.
Im dokładniejsze odtworzenie wydatków i ich rozdzielenie do poszczególnych kategorii, tym większa wartość prognostyczna budżetu.
Sumowanie można robić po zamknięciu okresu.
Karty płatnicze:
− ułatwiają, bo automatycznie rejestrują transakcje
− utrudniają, bo informacja o płatności jest mało szczegółowa
„Weź paragon” – podstawa rejestracji zakupów za gotówkę.
Dyscyplina rejestracyjna.
Problem wydatków pasujących do różnych kategorii – możliwe rozwiązania:
− przyjąć jakieś kryterium przypisywania (i się go trzymać)
− rozdzielać wydatek na obie kategorie wg przyjętej proporcji
− wprowadzić dodatkową kategorię
Rejestrowanie operacji specyficznych:
− korekty z tytułu zmiany przeznaczenia wydatku
(np. żywność, paliwo jako koszty poniesione na rzecz innych gosp. domowych)
− ujmowanie wybranych transferów niepieniężnych (jako przychód i rozchód jednocześnie);
problem wyceny
Rejestrowanie tych operacji jest neutralne z punktu widzenia przepływów pieniądza i dość
problematyczne do prowadzenia (trudność z wyceną), ale znacznie podnosi jakość prognostyczną
budżetu.
Zakres rejestrowania takich operacji należy dostosować indywidualnie.
1. wystarczający (ilościowo i jakościowo) zasób danych historycznych
2. identyfikacja regularności i przewidywalności
3. ustalenie hierarchii priorytetów wydatkowych
4. uwzględnienie ryzyka
- poznawczy (świadomość swojej sytuacji)
- prognostyczny (możliwość planowania, poprawiania sytuacji)
majątek netto na początek okresu + przychody (pieniężne i niepieniężne) - rozchody (p i np)
= majątek netto na koniec okresu
Hierarchia priorytetów to ustalenie na ile konieczne są dane wydatki.
Można kierować się hierarchią podobną do piramidy Maslowa.
Rozszerzanie planowanych wydatków na coraz mniej konieczne potrzeby pozwala analizować zmiany
nadwyżki/niedoboru środków.
Jeśli podstawowe wydatki mają pokrycie i zostaje nadwyżka, to można ją przeznaczyć na:
− redukcję zobowiązań (np. tzw. nadpłatę kredytu, zwrot pożyczki)
− oszczędności/inwestycje (np. w akcje, w nieruchomość, w edukację)
(w tym oszczędzanie emerytalne, alternatywne do ZUS!)
− ponadpodstawowe potrzeby (np. rekreacyjne, luksusowe)
Wersja pieniężna - niewystarczająca
Wersja pełna (najwłaściwsza) - zbyt uciążliwa
W praktyce wskazane jest podejście pośrednie, dostosowane do celu budżetowania
- wydatki regularne (są przewidywalne same przez się, np. opłaty za mieszkanie, media) i
bliskie regularnym (np. żywność, higiena)
− wydatki nieregularne, ale przewidywalne (np. przegląd techniczny auta, większe zakupy
odzieży, prezenty gwiazdkowe)
− wydatki nieprzewidywalne (ryzyko - patrz dalej)
Rejestrowanie transferów zwrotnych:
− uproszczone – rejestruje się tylko wpływ/wydatek gotówki
− pełne – równolegle prowadzi się rejestr stanu wartości podlegającej zwrotowi (tu konieczne jest rozróżnienie na część zwrotną i część przychodową/rozchodową – patrz przykład 8 strona wykład 3)
stan środków pieniężnych na początek okresu + wpływy - wydatki = stan środków pieniężnych na koniec okresu
Uwzględnienie ryzyka
Rejestrowanie innych tramsferów zwrotnych
Budżetowanie w praktyce - sumy okresowe
Cel budżetowania w praktyce
Budżet - defininicja
Budżet jako rówanie (wersja pieniężna jednookresowa)
1. Wystarczający zasób danych historycznych
Warunki sesnowności skutecznego budżetowania
Majątek netto rówanie
Budżetowanie w praktyce - forma rejestrowania
Budżetowanie w praktyce - uwagi dodatkowe
Budżetowanie ex ante – planowanie (prognoza)
Istotne elementy „dobrego” planowania budżetowego
Cele budżetowania
Budżet jako rówanie - wersja pełna (ekonomiczna)
3. Ustalenie hierarchii priorytetów wydatkowych
Budżet jako rówanie w praktyce
2. Identyfikacja regularności i przewidywalności
Analiza danych historycznych ma pozwolić zidentyfikować:
Budżetowanie w praktyce - uwagi dodatkowe 2
Budżet jako rówanie (wersja pieniężna wielokresowa)










