Kto jest autorem teorii, według której potrzeba osiągania sukcesów konkuruje z potrzebą unikania porażek?
John Atkinson stworzył teorię motywacji osiągnięć, w której zestawił potrzebę sukcesu i potrzebę unikania porażki jako dwie konkurencyjne siły wpływające na działanie jednostki. Dalej
W modelu Atkinsona orientacja dążeniowa oznacza chęć podejmowania wyzwań, gdy dominuje potrzeba osiągnięć. Osoba taka nie boi się porażki, lecz dąży do sukcesu. Dalej
Atkinson zakładał, że siła motywacji zależy nie tylko od potrzeb jednostki, ale też od wartości celu oraz oczekiwań, jakie niesie środowisko – np. czy zdobycie dyplomu jest w kulturze wartością. Dalej
Osoba unikająca porażki celowo rezygnuje z udziału, by uniknąć oceny lub ryzyka niepowodzenia – nawet jeśli miałaby szansę na sukces. Dalej
Punkt A odnosi się do teorii stałości, nie wzrostu. Teoria wzrostu zakłada, że inteligencję można rozwijać przez naukę i wysiłek. Dalej
Osoby z teorią stałości boją się wyzwań, które mogą ujawnić ich rzekomy „brak zdolności” – ponieważ postrzegają cechy jak inteligencja jako niezmienne. Dalej
Carol Dweck opracowała koncepcję dwóch typów nastawienia – „fixed” (stałe) i „growth” (rozwojowe), które determinują podejście do porażek i wyzwań. Dalej
Cel mistrzostwa to dążenie do rozwijania umiejętności – niezależnie od zewnętrznych ocen. Motywowana jest chęcią postępu, nie aprobaty. Dalej
Sukcesy wynikające z własnego wysiłku i postępu wywołują dumę, która wzmacnia motywację do dalszego rozwoju. Dalej
Tu celem jest zrobienie wrażenia na innych i udowodnienie swojej wartości – motywacja pochodzi z potrzeby aprobaty. Dalej
Osoby unikające działania obawiają się porażki i oceny, co prowadzi do wycofania i emocji takich jak wstyd czy zażenowanie. Dalej
Wysoka skuteczność własna (Bandura) oznacza, że osoba wierzy w swoje możliwości – dlatego podejmuje działania, mimo trudności. Dalej
W teorii wzrostu porażka = informacja zwrotna – coś, z czego można się uczyć. Tacy ludzie nie unikają błędów, lecz wyciągają z nich wnioski. Dalej
Mistrzostwo oznacza rozwój własnych kompetencji i przekraczanie siebie, a nie konkurowanie z innymi. Dalej
Osoby z growth mindset chcą się rozwijać, więc celowo wybierają trudne zadania, nawet ryzykując niepowodzenie – bo wiedzą, że to przyspiesza rozwój. Dalej
W teorii Atkinsona motywacja jest wynikiem potrzeb pomnożonych przez wartość celu i oczekiwania społeczne (np. wartość dyplomu w danej kulturze). Dalej
Osoby z nastawieniem na wzrost traktują błędy jako naturalny element nauki – to podstawa rozwoju kompetencji. Dalej
Orientacja unikająca to strategia ochronna – osoba boi się oceny lub porażki, więc rezygnuje z działania. Dalej
Teoria stałości zakłada, że cechy są stałe – więc porażka oznacza „jestem gorszy”, a nie „czegoś się uczę”. Dalej
Dążenie do wykazania się opiera się na potrzebie uznania i pokazania kompetencji – nawet kosztem rozwoju. Dalej
Unikanie działania wynika ze strachu przed oceną lub błędem – skutkiem jest wstyd i poczucie niekompetencji. Dalej
Duma to emocja związana z autonomią i sprawczością – osiągnięcie mistrzostwa poprzez własną pracę to jej główne źródło. Dalej
Samoregulacja to zdolność do kontrolowania emocji, myśli i działań w sposób, który wspiera długoterminowe cele. Dalej
Samoregulacja to umiejętność długofalowego trzymania się celu, mimo chwilowych przeszkód czy emocji. Dalej
To klasyczna reakcja osoby z growth mindset – traktowanie trudności jako naturalnego etapu nauki. Dalej
Najważniejsze jest przekonanie – osoby z teorią wzrostu wierzą, że zdolności można rozwijać, podczas gdy osoby z teorią stałości uważają je za wrodzone i niezmienne. Dalej
Orientacja mistrzowska polega na wewnętrznej motywacji do rozwoju, a nie na porównywaniu się z innymi Dalej
Unikanie porażki prowadzi często do bierności, stagnacji i braku postępu – osoba nie podejmuje wyzwań z lęku przed oceną. Dalej
Skale te służą do określania, czy motywacja jednostki jest bardziej ukierunkowana na mistrzostwo, wykazanie się, czy unikanie. Dalej
Iluzja kontroli (E. Langer) polega na błędnym przekonaniu, że mamy wpływ na coś, co w rzeczywistości jest przypadkowe (np. rzut kostką). Dalej
Motywacja wewnętrzna to działanie z własnej woli, dla satysfakcji, nie dla zewnętrznych korzyści. Dalej
Stabilna, realistyczna samoocena sprzyja samoregulacji i wytrwałości – chroni przed stresem i niestabilnością emocjonalną. Dalej
Wartości kulturowe nadają wagę celom – np. sukces akademicki może być w jednej kulturze kluczowy, w innej drugorzędny. Dalej
Julian Rotter wprowadził pojęcie wewnętrznego i zewnętrznego umiejscowienia kontroli – kluczowe dla zrozumienia, jak ludzie postrzegają wpływ na swoje życie. Dalej
Albert Bandura opisał self-efficacy jako podstawę motywacji i działania – im bardziej ktoś wierzy, że potrafi, tym bardziej się angażuje. Dalej
To działanie, które wpływa na rzeczywistość – np. zapisanie się na terapię, kurs, rozmowa z szefem. Dalej
Gdy psy nauczyły się, że nie mogą uciec od bólu, rezygnowały z prób – nawet gdy potem mogły się uratow Dalej
Gdy starsze osoby mogły decydować o czymkolwiek, ich stan psychiczny i fizyczny ulegał poprawie. Dalej
Langer wykazała, że ludzie czują się skuteczniejsi, nawet w losowych grach, gdy mają pozór wpływu (np. sami rzucają kostką). Dalej
Dążenie do pełnej kontroli nad sobą i światem może być próbą radzenia sobie z lękiem – prowadzącą do autodestrukcyjnych zachowań. Dalej
Brak wpływu na własne życie to jeden z najsilniejszych czynników ryzyka zaburzeń psychicznych i psychosomatycznych. Dalej
depositphotos.com Wybieranie Tylko 1 na 39 osób nie gubi się w tym kalendarzowym quizie. Jak wypadniesz?
